Planning

Hopelijk neemt u het me niet kwalijk dat ik momenteel op wolkjes loop. Het overkomt me namelijk niet zo vaak dat ik een telefoontje krijg van een uitgeverij. Eerlijk gezegd was het zelfs de eerste keer. Meteen daarna kreeg ik een mailtje ter bevestiging van de afspraak en zit ik nu in hun schrijversdatabase. Met daarnaast ook een hele uitleg over de af te leggen procedures. Het vraagt dus veel meer planning dan ik had verwacht.

Eerlijk gezegd, ik voel me daar ook niet op mijn plaats. In die schrijversdatabase dus. In mijn geval is het gewoon een lichtjes uit de hand gelopen hobby, dat schrijven. Het is ook niet mijn bedoeling er mijn broodwinning van te maken. Het leek me alleen leuk een ingebonden stapeltje papier te hebben met mijn naam op als degene die de inhoud heeft bedacht. Dat het ook nog zou lukken, is een leuke verrassing.

In mijn geval heeft schrijven enkele interessante bijwerkingen. In de eerste plaats snoep ik veel minder. De tijd vliegt voorbij terwijl ik aan het schrijven en deleten ben en zorgt ervoor dat ik zo goed als geen snoep neem. Bovendien zorgt het er mee voor dat ik mijn voornemen om niet meer te gaan daten veel makkelijker kan houden. Wie heeft er nu tijd om te daten als er ook een nieuw hoofdstuk kan geschreven worden? I know, ik maak het mezelf wijs… maar het werkt.

Omdat een mens ook niet zo goed op één been kan staan, ben ik ook aan een opvolger beginnen schrijven. Zo ongeveer 2 hoofdstukken lang ging dat vlot. Daarna begon er toch wat spanning in de weg te zitten. Spanning als in “heeft het wel nut hieraan te beginnen als het eerste niet uitgegeven wordt?”. Nu wordt er niet geschreven omdat ik nog veel te hoog zweef, omdat ik nog teveel op wolkjes loop. Mijn deadline van eind februari zal ik dus enkele weken moeten verschuiven.

Als ik de planning overloop, zou het me trouwens niet verwonderen als die deadline nog enkele keren zal verschuiven… alsof er iemand van wakker zal liggen

Bij deze laat ik u… ik ga verder glunderen

 

Not happy

Het leek me wel leuk om na de happy-nummers ook eens een andere top-5 te maken. Dit in navolging van Tess en Margo en Elke en misschien nog anderen die er ondertussen een post aan hebben gewijd. De nummers zelf moeten niet extreem triest zijn voor mij, maar het zijn de nummers die ik kies bij een gebroken hart of op momenten dat ik me niet al te goed voel…

1. U vraagt zich misschien af hoe het komt dat ik ze ken… ik kan het ook niet verklaren, maar heb er toch 4 cd’s van. Toevallig of niet haar eerste 4 cd’s, daarna vond ik haar helemaal niet zo goed meer.

2. Een klassieker die geen commentaar nodig heeft, denk ik zo…

3. Nog zo iemand die geen intro nodig heeft…

4. Ze speelden het ooit op de MTV-awards waar ze zelf ook enkele prijzen mochten afhalen…

5. Omdat het niet altijd Engelstalig moet zijn… en omdat het toen een heel speciale betekenis had…

Omdat het geen echt stokje is, geef ik het ook niet door… raap het dus maar op als u er zin in hebt

Dienstmededeling

Vanaf volgende zomer (I know, dat is nog lang want de winter is nog niet eens begonnen) zal mijn boek te koop zijn.

*Heeft even korte pauze nodig om nog wat vreugdedansen tentoon te spreiden*

Details zal u hier later nog wel lezen, maar dit extreem goede nieuws (voor mezelf toch) wilde ik u niet onthouden

De Hofleverancier

“Hey slome, kunt ge nog trager rijden?”
Even keek Unlucky Frank achterom. Om dan weer Eddie de Ridder op het Zwarte Paard te volgen in zijn sukkeldrafje.
“Hey blikken doos, ben je nog doof ook?”
“Wat roep jij daar?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard terwijl hij zich boos omdraaide.
“Dat je ofwel wat rapper moet rijden of je even aan de kant zetten,” antwoordde de vreemdeling gepikeerd, “zodat ik langs kan.”
“Besef jij wel dat je tegen een ridder spreekt?”
“En dan?” vroeg de vreemdeling, “weet meneer de ridder wel dat ik hofleverancier ben?”
Verbaasd keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard naar de inhoud van de kar.
“Och vent,” zei hij, “je bent gewoon met stront aan het rondrijden. Hoe kan jij nu hofleverancier zijn?”
De vreemdeling werd nu rood van woede maar besloot toch maar op de bok te blijven zitten.
“Dit is mest,” brieste de man, “en dan nog wel van de beste kwaliteit. De koeien die dit hebben gelegd krijgen een speciaal dieet. Bovendien is deze mest bestemd voor de hof van de Hertog daar een beetje verder. Let dus maar wat op je woorden hé blikken doos.”
De ogen van Eddie de Ridder op het Zwarte Paard vernauwden zich. Zo’n belediging kon hij niet zomaar over zich heen laten gaan. Ook al was zijn harnas dan in de laatste solden bij de H&M gekocht en was het geen al te beste kwaliteit, het was echt geen blikken doos. Unlucky Frank zag de reactie van zijn baas en vermoedde al dat er vuurwerk ging komen. Veiligheidshalve stuurde hij zijn paard de weide in zodat hij veilig kon toekijken wat zijn baas van plan was.
“Jij, beste vriend,” brulde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “krijgt nu één enkele kans om je verontschuldigingen aan te bieden.”
De hofleverancier keek hem koel aan en vertikte het echter nog een woord te zeggen.
“Ik tel tot 10,” ging Eddie de Ridder op het Zwarte Paard verder, “en dan… Of nee, ik tel tot vijf want ik vergeet altijd wat er achter vijf komt, en dan ga je je hier op je blote knieën verontschuldigen. Of anders…”
De hofleverancier begon te lachen.
“Een ridder die niet eens tot 6 kan tellen,” lachte de man, “hoe gek kan je het…”
De rest van zijn woorden werden gesmoord door het zwaard dat zijn keel doorboorde. De laatste belediging was er voor Eddie de Ridder op het Zwarte Paard teveel aan. Hij trok zijn zwaard terug en veegde het af aan de kleren van de hofleverancier. Daarna gebaarde hij zijn kompaan dat ze verder trokken.
“Kom, Franky boy,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “we zijn weg. Laat dat stukske hofleverancier van mijn voeten hier maar liggen. Als ik kon schrijven dan zou ik de Hertog nog een briefje bezorgen ter verontschuldiging dat zijn stront wat vertraging heeft opgelopen. Maar geen nood, er zijn ergere dingen in het leven. Kom vriend, we zijn ermee weg. We hebben al genoeg tijd verloren.”
Meteen gaf hij zijn paard de sporen. Om 100 meter verder terug te hervallen in zijn sukkeldrafje. De verloren tijd was immers al ingehaald.

Zo eventjes tussendoor…

Per toeval kwam ik terecht bij een leuke uitdaging. Als u hier klikt dan komt u alles te weten over een schrijf-wedstrijdje. Zelf vond ik de uitdaging wel leuk en dus heb ik meteen ook een kort stukje ingezonden. Het stukje mocht maximaal 500 woorden tellen met als thema “schrijf over uw ex”. Om te vermijden dat je het ginder moet gaan zoeken tussen de inzendingen, plaats ik het ook hier…

Gered door de ex

“Maak dat je wegkomt,” fluisterde ik zo zacht ik kon, “je hebt hier niks te zoeken.”
“Jij wel dan?” lachte ze.
Vol ongeloof schudde ik mijn hoofd. Eindelijk was het me gelukt om Anneke uit te vragen. Onze date was heel geslaagd want ze had me zelfs uitgenodigd om nog een kopje koffie te drinken. “Om een heerlijke avond passend af te sluiten”, had ze gezegd. Maar nu Anneke even naar de badkamer was, dook plots Hilde op.
“Kijk Hilde,” beet ik haar toe, “we zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Het wordt dus hoog tijd dat je me met rust laat.”
“Luister Eddie, je hebt nog ongeveer twee minuten om te maken dat je wegkomt. Dan komt Anneke uit de badkamer met alleen een erg sexy niemendalletje aan. Jullie gaan naar de slaapkamer en voor je het weet sta je terug op straat en begrijp je niet wat er fout ging. Ze wil alleen wat fun, zie je dat dan niet?”
“Misschien ben ik wel zo goed dat ze me niet meer wil laten gaan,” probeerde ik me nog te verdedigen.
“Zei je iets, Eddie?” riep Anneke vanuit de badkamer.
“Nee hoor,” antwoordde ik terwijl ik de schaterlachende Hilde probeerde te negeren, “ik was de inrichting van je woonkamer luidop aan het bewonderen.”
“Dank je. Ik kom zo meteen. Doe maar alsof je thuis bent.”
Meteen wierp ik Hilde een vernietigende blik toe.
“Je had het bijna verpest, stomme trut. Maak nu dat je wegkomt voor je het helemaal verpest voor mij.”
“Je valt in herhaling,” zei ze terwijl ze vlak voor me kwam staan, “en bovendien heb je mij niet nodig om alles in het honderd te laten lopen. Dat kan ik met een gerust hart aan jou overlaten. Ga gewoon weg voor je het verpest. Je weet best dat ze je hart zal breken. Morgen zal je me dankbaar zijn dat ik je heb gered van een nieuwe klap.”
“Vergeet het,” siste ik koppig, “het is niet omdat jij mijn hart hebt verbrijzeld dat elke vrouw dat zal doen. Dit keer meen ik het, Hilde. Verdwijn want ik wil niks meer met je te maken hebben.”
“Hoe dom ben jij eigenlijk?” vroeg ze op dat uitdagende toontje van haar. “Het is jouw verbeelding die me hier bracht. Ook al zijn we dan bijna twee jaar uit elkaar, je weet best dat ik in jouw ogen nog helemaal je ex niet ben. Als je eerlijk bent, zal je moeten toegeven dat je me terug wil. Of niet soms?”
Op slag was ze verdwenen. Verbouwereerd keek ik in de richting van de voetstappen die ik achter me hoorde. Mijn mond viel open toen ik Anneke op me af zag komen. Haar babydoll liet nog weinig aan de verbeelding over.
“Zie je iets dat je bevalt?” vroeg ze met een zwoele stem.
“Ja,” zei ik, “maar Hilde had gelijk. Ik moet gaan.”
Met een brede glimlach liet ik haar sprakeloos achter. Die klap had ik nog net kunnen ontwijken…

Happy Happy Happy Happy Happy

Van Margo kreeg ik een stok naar mijne kop gesmeten. Te laat om die nog te ontwijken kreeg ik die recht in mijn oog. Gelukkig is er geen blijvende schade en dus heb ik meteen het papiertje rond de stok gelezen…

“Geef uw happy top 5 van liedjes die jouw leven oppeppen en geef het door aan 5 anderen”

Als extra boodschap voegde ze er in mijn geval nog aan toe dat “het niet allemaal Iron Maiden kan zijn”. Bij deze heb ik dan ook besloten om de nummers van Iron Maiden te schrappen. De onderstaande nummers staan van 5. tot en met 1. gerangschikt maar eigenlijk is die volgorde van minder belang. Ze is onderhevig aan de stemming van de dag, de week, het jaar. Maar elk van de nummers galmt hier regelmatig door mijn appartement.

5. Dit nummer staat er niet tussen omdat het 4 sexy dames zijn, of omdat ik wegsmelt telkens ik Suzanna Hoffs zie. Ze brengen gewoon leuke nummers en dit nummer heb ik leren kennen via de film “Less than Zero” uit 1987. Het is trouwens een cover van een nummer van Simon & Garfunkel en in de clip zie je ook beelden uit de film…

4. Een nummer waar ik elke weer aan moet denken als ik ergens op een terras zit en rondom mij kijk. Bij het aanschouwen van de koppeltjes die dan langs komen wandelen denk ik vaak “wat heeft zij in die gast gezien…” en meteen komt er een glimlach op mijn gezicht omdat het nummer dan in mijn hoofd begint te spelen…

3. Van deze groep was het niet makkelijk om een nummer te kiezen want ze hebben er een hele berg waar ik een happy gevoel bij krijg. Bij dit nummer is het eerste baslijntje genoeg om me richting dansvloer te stuwen…

2. Een heel straffe madam. Sterke nummers die ongelooflijk goed gebracht worden. Ook hier was het niet zo eenvoudig een nummer te kiezen, maar bij dit kan ik echt niet stil blijven zitten…

1. Een nummertje dat ik leerde kennen in 1980 toen ik hun live dubbel-elpee “One for the Road” kocht. Samen met “Lola” en “You Really Got Me” tovert dit nummer altijd weer een glimlach op mijn gezicht…

Als bonus krijgt u er nog 5 die net uit de boot zijn gevallen. Ook op deze nummers ga ik graag even uit de bol : dit, dit, dit, dit en lekker headbangen op dit.

Het stokje moet naar aloude gewoonte ook doorgegeven worden en dat doe ik graag. Bij deze gaat het naar Happy Genes, Tom, Lentesneeuw, Sneeuwkoningin en Tess. Gewoon omdat ik van allevijf wel eens wil weten welke nummers hun dag kleuren

Steuntje

Het moet me toch ook hier even van het hart. Met al die heisa rond de Mexicaanse griep heeft onze griep-commissaris het niet zo makkelijk. Gezien zijn functie is het waarschijnlijk ook wel te verwachten dat een hoop mensen zit te wachten op een fout. Het zou me immers niet verwonderen moesten er een aantal andere mensen jaloers zijn omdat ze zelf graag die functie hadden gekregen.

Van mij mag hij ze hebben. Want als hij niet streng genoeg ingrijpt naar de mening van de heren/dames journalisten dan heeft hij geen leiderscapaciteiten. Dan wil men iemand met strenge hand die doortastend ingrijpt. Als diezelfde persoon dan verontwaardigd reageert als een aantal dokters een loopje nemen met de voorgeschreven richtlijnen, dan verwijt men hem té streng te zijn. Tja, wat is het nu eigenlijk?

Ook in Nederland is een voetbalploeg (AZ) waar de spelers allemaal gevaccineerd werden tegen de Mexicaanse griep. Die ploeg heeft zich ondertussen verontschuldigd nadat er kritiek kwam. Hier heeft Standard ondertussen verklaard dat het enkel een vaccinatie tegen de wintergriep was en dus toegestaan. In elk geval vind ik dat onze griep-commissaris terecht verontwaardigd reageerde. Met zijn boutade vertelde hij wat ik zelf ook al dacht. Alleen de spelers die een kind jonger dan 6 maanden oud hebben, had men mogen inspuiten. Al de anderen moeten gewoon wachten tot de risicopatiënten zijn gevaccineerd. Een beetje geduld en respect ware hier echt wel op zijn plaats geweest naar mijn bescheiden mening.

Onze griep-commissaris, en mijn ex-klasgenoot waar ik nu toch wel trots op ben , krijgt bij deze dus een extra steuntje in de rug!

Ontspoord

“Halt! Stop!”
Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank schrokken zo hard van de luide stem dat ze onmiddellijk halt hielden.
“Wat is er aan de hand vreemdeling?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard.
“Hebben jullie niet gehoord dat er een spoorstaking is?”
“Wat is een spoorstaking?” vroeg Unlucky Frank verbaasd.
“Maar allez vriend,” lachte de vreemdeling, “we willen meer centen verdienen en dus is er een spoorstaking vandaag. Niemand mag vandaag zijn paard de sporen geven. Heb je misschien niet naar de GPS geluisterd?”
“De GPS?” Unlucky Frank durfde de vraag amper stellen.
“De Gilde van Paardenverzorgers en Schildknapen natuurlijk. Je bent er toch bij aangesloten, hoop ik?”
“Waarom zou Franky zich bij jullie moeten aansluiten?” kwam Eddie de Ridder op het Zwarte Paard tussen.
“Omdat wij zijn belangen verdedigen en hem helpen zodat die bloedzuigers van Ridders hem niet helemaal uitbuiten.”
De vreemdeling liep rood aan. Hij trok zo fel van leer dat hij niet door had tegen een echte Ridder te spreken.
“Franky boy,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard tegen Unlucky Frank, “denk jij dat ik je uitbuit?”
“Maar nee baas.”
“Voilà, meneer de GPS. Mijn schildknaap wordt niet uitgebuit en dus geven wij ons paard de sporen. Tot nooit meer.”
Maar de man ging in het midden van de weg staan en verhinderde de doorgang.
“Dit is een stakerspiket en hier kom je niet voorbij. Of anders…”
Verwachtingsvol keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard de vreemdeling aan. Hij was razend benieuwd naar wat er zou gebeuren als ze verder zouden rijden.
“Of anders?” vroeg Unlucky Frank die ook nieuwsgierig was.
“Blijven jullie hier staan, dan ga ik dat even vragen.” zei de man terwijl hij zich omdraaide en wegliep.
Met open mond staarden ze de man na.
“Kom,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “we zijn hier weg voor dat piket van de spoorstaking terug is!”
Meteen gaven ze hun paarden de sporen en bereikten ze het volgende dorp zonder last te hebben van de spoorstaking.

Dankbaarheid

“Weet je al waar je gaat werken?” vroeg ik haar.
Het leek me een logische vraag. Regelmatig mogen we een stagiair(e) meenemen. Het zijn laatstejaars die zich enkele maanden later op de arbeidsmarkt zullen begeven en dus vraag ik meestal of ze al weten waar ze willen werken. In onze sector is de vraag niet “denk je werk te vinden?” maar wel “waar wil je gaan werken?”. Tussen twee patiënten door wordt er iin de auto dan over koetjes en kalfjes gepraat en omdat ik nu eenmaal erg nieuwsgierig van nature ben, stel ik ze allemaal deze ene vraag.
“Ik wil nog verder studeren en ontwikkelingshulp gaan doen.”
“Waarom wil je ontwikkelingshulp gaan doen?”
“Heu… ik heb het idee al langer eigenlijk. Als ik op televisie beelden zie van rampen en dergelijke dan wil ik daar gaan helpen. Ik denk dat die mensen het veel harder nodig hebben.”
Omdat we net arriveerden bij de volgende patiënt kon ik er niet meteen commentaar op geven.
Een half uurtje later kon ik dat wel doen. We hadden net een bezoek gebracht bij een palliatieve patiënt waarbij ik jullie niet ga vervelen met de details van de zorg. De dankbaarheid van die patiënt naar ons toe was overduidelijk.
“Heb je zijn reactie gezien?” vroeg ik haar toen we naar de auto wandelden.
Ze knikte alleen maar.
“Als je mensen wil helpen en het gevoel wil dat je in hun leven een verschil hebt gemaakt… daar moet je niet ver voor reizen hoor. Dat kan je hier ook. Die meneer waar we net geweest zijn, heeft nog enkele maanden. Zijn dochter woont te ver weg om hier elke dag te zijn en kan hem niet in huis nemen. Wij zijn de enige mensen die hier elke dag over de vloer komen. Meer dankbaarheid ga je nergens krijgen hoor.”
Ze begreep mijn redenering wel. Ooit had ik ook die droom, ergens ver weg ontwikkelingshelper worden. Tot ik een tijdje aan het werk was en besefte dat ik mezelf hier even nuttig kan maken. Ze studeert af ergens halverwege januari… wie weet verandert ze ook wel van gedacht en gaat ze hier ergens aan de slag. Het tekort aan verpleegkundigen is al meer dan groot genoeg…

Honestly…

Stiekem kreeg ik deze eerst van Tess, daarna ook van Ed. Dus volg ik braaf de richtlijnen en verblijd of verveel ik iedereen met 10 weetjes waarvan u nog niet op de hoogte was. Hoewel het niet zo simpel is want ik heb al zoveel verteld over mezelf… Maar alla, here we go…

1. In het eerste leerjaar vond ik het jammer dat ik tot december moest wachten om mijn diploma “ik kan lezen” te halen. Mijn eerste boekjes las ik al vanaf september en ik ging elke week een boek of 4 halen in de bib. Die dan steevast 2 dagen later uitgelezen waren en ik aftelde tot vrijdagavond. De bib was immers alleen op vrijdagavond geopend in het kleine dorpje waar ik woonde.

2. Het vijfde en zesde leerjaar zat ik in een klein klasje, we waren met 12 en het vijfde en zesde leerjaar zat trouwens in 1 klas. Vanaf toen stonden er ook spreekbeurten op het menu. Die schreef ik zelf voor zowat de hele klas. Dat deed ik erg graag en iedereen kreeg er ook steevast goede punten voor. Mijn punten waren altijd net iets minder omdat ik ongelooflijk verlegen ben. Zet mij voor een klas en ik weet nog amper mijn naam. Ik kon de spreekbeurt wel schrijven, maar niet voorbrengen.

3. Wiskunde en rekenen vind ik een makkie. Als we in de lagere school rekenoefeningen kregen in de klas dan kreeg ik er dubbel zoveel als de rest. Dan nog was ik altijd als eerste klaar. Ook in het middelbaar heb ik het nooit een probleem gevonden. Geen enkele keer heb ik langer dan 10 minuten gestudeerd voor het vak ‘wiskunde’. Ik ging er vanuit dat het toch wel zou lukken en de scores bewezen dat ook.

4. Het lukt me niet om een tekst zomaar uit het hoofd op te zeggen. In de lagere school lukte het niet de gedichtjes op te zeggen in de klas. Sindsdien is het er niet op vooruit gegaan. Alleen teksten van liedjes ken ik vanbuiten. Gewoon omdat die liedjes de hele tijd in mijn hoofd spelen. Ik heb dan ook erg veel respect voor mensen die zomaar uit het hoofd een gedicht of tekst kunnen citeren.

5. Ik heb deadlines nodig. Als er een wereldkampioenschap ‘uitstellen’ zou zijn, dan streed ik mee voor die titel. Maar hoe korter die deadline nadert, hoe sneller en efficiënter ik te werk ga. Daarom zet ik nu ook een deadline als ik schrijf, anders zou ik nooit een boek bij elkaar geschreven hebben. Die deadline was 24 september en die heb ik gehaald. De deadline voor de volgende is 17 februari. Er wordt dus nog niet veel geschreven omdat die datum nog zo veraf is…

6. Facebook is fun. Voor mij toch. Het brengt me niet zo veel bij, je leert er niet veel, maar ik vind het gewoon leuk. De spelletjes, de onnozeliteiten als ‘Date van de dag’… het verzet mijn zinnen.

7. Ooit heb ik nog een keer of 5-6 gaan betogen tegen apartheid. Ook in Leuven ben ik een keertje gaan betogen tegen apartheid en racisme. Dat was toen een verboden betoging en na een kwartiertje moesten we het op een lopen zetten voor de flikken. Spannend! Het heeft trouwens effect gehad want enkele jaren later hebben ze Mandela vrijgelaten en hebben ze de apartheid afgeschaft…

8. Ik ben ongelooflijk vergeetachtig. Of wist u dit al en ben ik vergeten dat ik dat al eens een keertje heb verteld? Als ik naar de winkel ga dan heb ik alles bij… behalve wat ik eigenlijk dringend nodig had. Als ik naar de keuken ga dan sta ik de helft van de tijd rond te draaien terwijl ik mezelf afvraag wat ik daar in godsnaam kwam doen of halen. Voor degenen die denken dat dit de eerste tekenen van Alzheimer zijn, dit heb ik al sedert mijn kindertijd. De progressie zou dus wel heel erg traag zijn in mijn geval

9. Toen ik in de verpleegstersschool zat, had ik (net als de andere jongens uit onze school) redelijk wat contact met de dokter-stagiairs en dokter-assistenten. Die wilden weten welke de ‘makkelijke meisjes” waren en voor welke ze moesten opletten. Ook in onze stamkroeg kregen we die vraag vaak van de lokale mannelijke bevolking. Mijn standaard-antwoord was dat ik daar geen flauw idee van had.Wat eigenlijk ook gewoon de waarheid was.

10. Een tijdlang heb ik schaak gespeeld bij de KMSK (Koninklijke Mechelse SchaakKlub). Daar ben ik zelfs een keertje topscorer geworden bij de interclubspelers. Met 8/11 tegen spelers die allemaal sterker waren (volgens de ELO-klassering toch), was dat een resultaat waar ik erg trots op was. Tussendoor scoorde ik ook een 3/4 in de Zilveren Toren competitie. Telkens ik een clubcompetitie meespeelde, haalde ik sterke resultaten. Maar in de schaakclub zelf bleef ik hangen in de onderste regionen. Tegen mijn vrienden was het moeilijker om met hart en ziel te strijden voor de overwinning.

Voilà. Dit waren de 10 weetjes. Doorgeven ga ik dit stokje niet meer doen. De meeste blogs die ik ken, hebben het al gehad en dus zou ik vooral mensen nog een keertje vermelden. Het moet ergens stoppen, nietwaar