Dit had de coverfoto kunnen zijn. Met ergens ook nog de naam en de titel erbij natuurlijk
Alleen bleek mijn fototoestel geen foto te kunnen vastleggen die door de uitgeverij goed kan verwerkt worden. Was ik een specialist ter zake geweest dan had ik hier een hele technische uitleg kunnen geven. Alleen zou hoogstwaarschijnlijk zo goed als niemand dan nu nog aan het lezen zijn. Deze foto zou in elk geval een erg korrelige en onduidelijke coverfoto als gevolg hebben. Zo’n beeld vraagt dus een professioneel toestel. Voor een fotograaf met meer professionele apparatuur had ik echter geen tijd en geen geld. Niet dat het zo duur zou zijn, ik wil er gewoon geen geld insteken.
Dus ben ik wat nieuwe foto’s gaan maken op verschillende locaties. Na een korte selectieprocedure is de jury tot een unaniem oordeel gekomen. De unanimiteit was logisch omdat de jury alleen bestond uit mezelf, maar dat is naast de kwestie. Het is dus een andere foto die de cover van “Oude liefde” zal opfleuren. Nog een goeie 3 maanden en u kan uw eigen oordeel vellen
Oorspronkelijk had ik nooit gedacht dat het belangrijk zou zijn. Misschien was het daarom dat ik steeds weer vastliep als ik begon te schrijven. Bijna 2 jaar geleden kreeg ik echter een goede tip. “Maak biografieën rond je hoofdpersonages” was die tip. Dat heb ik toen een beetje provisoir gedaan. Waarna het verhaal weer vastliep omdat ik het te ver ging zoeken. Dus begon ik toen helemaal opnieuw. Het is te zeggen… niet helemaal want de proloog van “Oude liefde” is nog grotendeels overeind gebleven.
Maar het verhaal ben ik opnieuw beginnen schrijven met een ander motief. Met een lichtjes gewijzigde structuur ook. Waarna het verhaal zich begon te ontwikkelen. Alleen hoe het ging eindigen dat wist ik. Al de rest was gewoon improvisatie. Dan keek ik even naar de biografie van mijn hoofdpersonage en bedacht wat hij nu zou gaan doen. Hier en daar kleine aanwijzingen achterlatend. Zo wandelde ik rustig door het verhaal en schreef alles uit wat ik in mijn hoofd zag gebeuren. Het resultaat is binnenkort te koop ook nog.
Daarom ben ik nu niet ongerust dat ik opnieuw moest beginnen. Het buikgevoel moet goed zitten en dat was niet het geval. Enkele dingen blijven nog overeind. Zo blijf ik bij hetzelfde concept en weet ik waar ik zal eindigen. Hoe “happy” dat einde zal zijn is echter nog de vraag. Ook het motief en de liefdesperikelen van mijn hoofdpersonage blijven overeind. De nieuwe start is ondertussen gemaakt en bijna klaar voor een eerste “evaluatie”. Ik hou u op de hoogte!
Het is niet dat ik niet meer wil bloggen. Het is niet dat ik hier wil stoppen.
Maar ik schrijf vanuit mijn frustraties. Of ik schrijf vanuit dingen die me raken.
Tussendoor passeerde ook Eddie de Ridder op het Zwarte Paard hier.
Jammer genoeg zijn er nog maar weinig frustraties.
Er is ook nog maar weinig dat me nog kan raken.
Alles wat ik hier wil ventileren dat ben ik al kwijt.
Vandaag had ik hier graag een gedichtje neergeschreven.
Alleen krijg ik gewoon geen zinnige letter op deze blog neergeschreven.
Alsof heel mijn denken is overgenomen.
Zonder slag of stoot geannexeerd.
Strijd heb ik helemaal niet geleverd.
Dat was toch al hopeloos.
Het lukte niet meer. Dat schrijven aan de opvolger van “Oude liefde” bedoel ik dan. De plot zit nog wel goed in elkaar, maar ik ben te ver aan het afdwalen. De proloog werkt ook niet echt goed meer nu ik hem terug aan het lezen ben. Dus gaat het allemaal de prullenmand in. Of beter : het verdwijnt achter de delete-knop.
Geen nood echter. Het geeft me de kans de structuur wat aan te passen. Meteen heb ik ook een veel beter beeld hoe het er allemaal zal gaan uitzien. Het einde blijft echter een probleem. Daar raak ik voorlopig nog niet uit. Het is te zeggen, ik weet hoe de ultieme confrontatie eruit zal zien… alleen twijfel ik nog of ik er wel een happy end aan wil breien…
Gelukkig heb ik nog wel een half jaar de tijd voor ik die beslissing moet nemen
Zoals de meesten onder u wel weten, heb ik een hekel aan dit winterweer. Op een zeldzaam moment kan ik er nog wel eens van genieten, ook al is dat nooit voor lang. De drempel om nog buiten te komen op mijn vrije dagen wordt er ook gigantisch hoog door. Bekend fenomeen ten huize Breeg, dat opsluiten en weinig zin hebben in socialising. Soms, zoals vorige zondag, heb ik daar wel een goede reden voor. De cannelloni die ik zaterdagavond opwarmde, had ik waarschijnlijk beter meteen in het toilet gegooid. Dan had ik zondag ook nog ergens anders dan op het toilet kunnen zitten.
Soit. Waarom is het zo moeilijk voor me om buiten te komen? Misschien is het wel gewoon erfelijk. Of is het niet erfelijk maar omdat ik zo’n voorbeeld nu eenmaal heb meegekregen. Als ik er zo over nadenk dan ik me geen enkel moment herinneren dat mijn vader blij was, of glimlachte. Vroeg je hem “Hoe gaat het ermee?” dan kreeg je steevast hetzelfde antwoord : “rot”. Nu heb ik er spijt van dat ik hem nooit gevraagd heb waarom hij zo depressief was. Dat ik met hem nooit heb kunnen spreken over het waarom van dat negatieve gedoe. Toen kon het niet omdat ik te dichtbij stond. Nu, enkele jaren na zijn overlijden, heb ik voldoende afstand kunnen nemen maar is hij er niet meer om uitleg te vragen.
Het naar buiten komen is zelfs in dit blogwereldje moeilijk geworden. Toen ik daarnet Google Reader opende, stonden daar 74 ongelezen postjes op me te wachten. Af en toe probeer ik nog wel eens te reageren, maar na een reactie of 2 is mijn energie op. Kruip ik terug in mijn schulp en kijk ik verder naar één of andere dvd die ik hier heb liggen. Of chat ik nog wat met A.
Denk echter niet dat het er hier depri aan toegaat. Het geeft me de tijd om na te denken over de opvolger van die “Oude liefde”. Zo heb ik een plot in elkaar gekregen die voor mezelf werkt. Heb ik een aantal dingen die rondom zullen spelen zodat ik weet waar ik naartoe wil. Beginnen de nieuwe personages vorm te krijgen en inhoud. Er is ook al veel nagedacht over deze blog. Wat ik er mee ga doen, hoe ik die in stand ga houden.
Alleen wordt het hoog tijd dat ik nog eens wat zon zie en de warmte ervan voel…
De eerste deadline begon zo stilaan te naderen, maar zal zonder problemen gehaald worden. Alleen heb ik nogal serieus wat pech met de weersomstandigheden. Had ik geweten dat we een heus winteroffensief zouden krijgen, dan had ik al lang de coverfoto in orde gemaakt. Nu kan ik buiten geen foto gaan maken voor een boek dat zich afspeelt in de maand mei natuurlijk. Dat is echt wel een probleempje, maar die zijn er nu eenmaal om opgelost te worden. Momenteel wordt hier druk gebrainstormd over een alternatief
De rest is zo ongeveer gedaan. De laatste verbetering heb ik achter de rug. Hier en daar nog een zinnetje veranderd, wat dt-fouten eruit gehaald, soms nog een kleine nuance toegevoegd… Daarbij heb ik erg vaak de bedenking gemaakt dat ik maar een kleintje van ongeveer 160 bladzijden heb geschreven. Ik moet er niet aan denken om een turf van 800 bladzijden zo te gaan napluizen. Hopelijk heb ik er trouwens toch zowat alle fouten uit gehaald, dat ik binnen een half jaar geen resem mailtjes krijg met opmerking rond alle fouten die er nog in staan
Toen ik bij de onovertroffen Zapnimf een postje las waar ze voor het goede doel wijnetiketten ging maken, leek me dat een heel leuk initiatief. De opbrengst ging naar een goed doel en eigenlijk wilde ik ook wel iets bijzonders rond mijn boekje te bieden hebben. Dus bestelde ik na enig twijfelen enkele etiketten. Het leek me wel leuk om familie en vrienden een flesje wijn met origineel etiket cadeau te doen.
Toen Zapnimf echter voorstelde om er deels bladwijzers van te maken, vond ik dat een nog veel beter idee. Ze zijn ondertussen gearriveerd en zien er nog beter uit dan ik had verwacht . Geef toe, het zal toch wel echt heel cool zijn dat boekje te lezen met bijhorende bladwijzer
Deze laatste dag van het eerste decennium van deze eeuw lijkt me een goed moment om even terug te blikken op het voorbije jaar. Voor mezelf kan ik 2009 op zijn minst een bewogen jaar noemen. De eerste maanden begon ik zoals ik het vorige jaar eindigde : wanhopig op zoek. De ommekeer kwam er op 5 mei. Toen ben ik voor de zoveelste keer beginnen schrijven aan een boek. Vastberaden om mijn jongensdroom dit keer wel waar te maken. Gaandeweg moest zowat alles wijken om tijd en energie te hebben voor het schrijfwerk dat eind september werd afgesloten.
Ten huize Breeg werden er geen dates meer geregeld. Daar was immers geen tijd meer voor. Gaandeweg vond ik rust. Ook al omdat ik erg veel van mezelf kon afschrijven. Ook al is het dan geen autobiografie, ik heb veel van mezelf in de verschillende personages gelegd. Daardoor heb ik eindelijk vrede leren nemen met mezelf.De tweede helft van dit jaar ging het alleen maar in stijgende lijn. Het schrijfsel werd “Oude liefde” gedoopt en raakte af. Ondertussen zit het in de laatste verbeter-fase en moet ik alleen nog over de coverfoto beslissen.
De kers op de taart kwam er toen ik A. tegen het lijf liep. Bijna letterlijk trouwens. Misschien komt er nog wel eens een blogpostje over. Voorlopig hou ik het erbij dat er iets moois aan het groeien is. Maar daarover meer in 2010.
Bij deze wens ik iedereen het allerbeste toe voor het nieuwe jaar (langer moet niet want volgend jaar zit ik hier toch weer met dezelfde wensen) en hoop ik dat 2010 voor iedereen een beter jaar zal worden dan 2009! Veel geluk, weinig tegenslag en ik zie jullie allemaal terug in 2010!! Als uitsmijter voeg ik er dit aan toe, omdat ik het voor mezelf wel een toepasselijke tekst vond…
Zoals een heleboel andere collega-bloggers heb ik me een tijd geleden bij Tess ingeschreven voor haar Secret Santa-project. Nu ze haar lijst met deelnemers op haar blog heeft geplaatst, blijk ik zowat de enige mannelijke deelnemer te zijn geweest. Zonde want ik vond het een heel leuk idee.
Begin november kreeg ik van Tess dus naam en adres van mijn “slachtoffer”. Het was niet zo makkelijk want ze had helemaal niks op haar verlanglijstje staan. Dus ging ik haar blog langs in de hoop wat inspiratie op te doen. Een blog die mij onbekend was, maar een mens kan nu eenmaal niet iedereen in blogland kennen . Blijkt dat ze heel erg creatief bezig is en dus had ik meteen het idee haar mijn creatie te bezorgen. Het zou me onder het afgesproken budget houden en zou me niet al teveel moeite kosten. Dus stuurde ik haar een mooi kaftje en printte ik de laatste versie van mijn boek uit… in de hoop dat ze mijn creatieve bezigheden zou weten te smaken.
Dus was het de laatste dagen uitkijken naar mijn pakje. De postbode bracht het maandag al, maar toen was ik niet thuis. Dinsdag was het postpunt niet open en dus kon ik het gisteren pas gaan halen. Toevallig heeft de onschuldige hand van Tess mijn “slachtoffer” ook nog eens mijn Secret Santa gemaakt. Op mijn verlanglijstje stond eigenlijk ook niet veel… alleen vermeldde ik dat ik een origineel kadertje voor foto’s wel zag zitten. Dat had mijn Secret Santa dus heel goed gelezen en ze heeft er een mooie creatie van gemaakt!! Hier ben ik dus dolblij mee!! Voorlopig staat het nog op mijn schouw, als binnenkort mijn nieuwe bureau in orde is dan krijgt het daar een mooie plaats! Denk nu echter niet dat ik het er zo laat staan… ondertussen zit er echt wel een foto in
Zoals Zapnimf (en ga echt een keertje naar haar etiketten kijken en bestel er enkele!!!) al weergaf in één van haar reacties, is het schrijven en publiceren van een boek waarschijnlijk de droom van vele collega-bloggers. Alleen was het heel erg moeilijk om een boek te verkopen bij een uitgever. Het is ook een redelijke investering en dus moet men daar in je werk geloven. Dat op zich is vaak al genoeg om de fut te verliezen een boek te schrijven. Want waarschijnlijk blijft elke schrijver toch wel onzeker over zijn eigen werk en zit de schrik erin afgewezen te worden.
De uitgever die mijn boek zal uitbrengen is Free Musketeers en die werken niet zoals de klassieke uitgeverijen met een oplage. Daar werkt men volgens het print-on-demand principe en dus bespaar je heel wat kosten als uitgever. Het is immers mogelijk geworden om een boek per exemplaar te produceren zonder een hele oplage te drukken. Voor een amateur-schrijver als mezelf is de drempel dus heel wat lager geworden om mijn boek ook effectief te kunnen verkopen.
Bij Free Musketeers krijg ik een professionele ondersteuning, maar mag ik mijn boek wel helemaal zelf in handen houden. Van coverfoto tot achterflap en alles ertussen mag ik zelf bepalen. Het is immers niet mijn ambitie om broodschrijver te worden, ik wil gewoon dat spul dat ik bij elkaar heb geschreven mooi ingebonden aan anderen laten zien en verkopen. Het was voor mij dus wel degelijk belangrijk om alles zelf in handen te houden. Dit is “mijn kindje” . Bovendien kan ik er nog wat aan verdienen ook want ik krijg royalty’s per verkocht boek.
Bij deze wil ik dus graag een oproep doen aan al die collega-bloggers die er van dromen of droomden om een boek uit te brengen : SCHRIJF DAT GEWOON! De kans is echt wel erg groot dat je het kan uitbrengen! En ik kan je verzekeren dat het een ongelooflijk goed gevoel geeft om uit te kijken naar een boek waar jouw naam op staat als auteur
