Expo

Het zijn vriendelijke mensen, die Mechelaars. Of waren ze misschien, net als ikzelf, onder de indruk van mijn gezelschap? Geen idee, maar oordeelt u vooral zelf :

Samen met Ingrid ben ik op verkenning gegaan in Mechelen. Er waren 2 locaties rond Expo58 die we beiden wilden zien. Onze startplaats was het cultureel centrum waar we ons ticket kochten. Terwijl ik mijn portefeuille neem, lacht zij lief tegen de man achter de kassa die ter plaatse smelt (daarbij ook geholpen door het warme weer ). Hij besluit ons een korting te geven, kijkt ons allebei even aan en we krijgen de -26 korting. HALLO! De laatste keer dat ik daarvoor in aanmerking kwam was wel 17 jaar geleden hé! Maar soit, het was de moeite daarbinnen. We hebben onze ogen de kost gegeven en enkele golden oldies uit de jukebox laten galmen.

De volgende halte was de Lamot-site waar we onder de indruk waren van de maquettes van de paviljoenen die op Expo 58 gebouwd zijn. We hebben ons daarna reuze geamuseerd met het interactieve gedeelte rond de grote bouwprojecten in Mechelen in de jaren 50. Kortom, het is een bezoek meer dan waard!

Tussendoor hebben we natuurlijk ook gegeten, gedronken, gewandeld, samen op een bankje in het park gezeten, nogmaals gegeten, van een terras gesmeten omdat we te lang met onze lege glazen bleven zitten , veel plezier gehad en dan nog eens terug naar de Lamot-site.

’s Avonds gaf Jan De Smet daar een lezing rond de muziek uit de fifties. Door al ons gebabbel waren we enkele minuten te laat… Ingrid lachte eens lief naar de verantwoordelijke… we mochten binnen, maar de kassa was al gesloten… dus mochten we niet meer betalen… Ingrid strikes again . De lezing was enorm goed gebracht, hij vertelde erover als waren we zijn beste vrienden die eens mochten proeven van zijn verzameling en zijn kennis van de muziek uit de fifties. We hebben ons wreed goed geamuseerd!

Oorspronkelijk wilde ik hier ook nog uitweiden over hoe het nu zit tussen ons. Maar dat ga ik niet doen, en dat is niet omdat ze deze blog ook leest. Het is niet nodig om er nog eens over te schrijven, want alles is al gezegd. Alle twijfels, verwachtingen, wat we voelen voor elkaar, waarom we zo traag en voorzichtig vorderen, … we hebben er al uitgebreid over gesproken. Alles gooien we op tafel. Want misverstanden kunnen we missen… er zijn al genoeg obstakels die we moeten overwinnen.

Maar het zit goed. Heel goed…

Hoop

Naar het schijnt zijn bescheiden mannen sexy. Althans, zo lees ik in de krant. Er is dus nog hoop, want ik zie mezelf toch als bescheiden. Maar ze zijn er wel een heel belangrijk detail vergeten bij te plaatsen.

Stel ik ontmoet toevallig een vrouw die ik wel zie zitten. Maar hoe weet ik dan of ze op bescheiden mannen valt? Misschien valt ze er net niet op en zit ik gewoon mijn tijd te verspelen. Want terwijl ik me concentreer op die vrouw die toch niet op me zal vallen, loopt er misschien een andere voorbij die wel op me valt. Alleen heb ik die dan niet gezien. Weer een gemiste kans dus!

Wil dit nu zeggen dat ik obsessief op zoek ben? Neen. Het enige wat ik me soms afvraag is of ik “nog goed in de markt lig”. Want onzeker ben ik wel geworden door de breuk van enkele maanden geleden. Twijfelen aan jezelf, ik weet het, het is een normaal onderdeel van het ‘terug op de been geraken’. Geduld hebben, ik weet het. Het is niet mijn eerste breuk, maar het blijft even moeilijk en chaotisch. Sommige momenten ben ik net de slinger van een klok die heen en weer gaat tussen ups en downs.

Toen ik vanmorgen wakker werd, zat dit nummer in mijn hoofd. Toen ik 20 jaar geleden brak met mijn toenmalige verloofde was het mijn lijflied. Het haalde me uit elk dipje. Nog steeds trouwens

“Ain’t gonna cry no more today” van Whitesnake.

Random (deel 2)

Ondanks alles verscheen er een glimlach rond zijn mond. Urenlang had Eddie gepraat met de mensen van de afdeling Random en nu was het niet langer zijn verantwoordelijkheid. Toen Frans zijn duimen omhoog stak en hen bedankte, kon hij een glimlach niet onderdrukken. Hij moest eens weten dat er hier een uitgebreide brainstorm-sessie rond zijn persoontje was geweest. Zijn glimlach maakte plaats voor somberheid, nu hij aan de resultaten van het overleg dacht.

“Je moest eens weten Frans… je zou ons niet zo bedanken,” mompelde hij tegen zichzelf.

“Wat zeg je daar, Eddie?”

“Oh, niks baas,” antwoordde Eddie snel, “ik ga nu meteen verder werken. Want ik heb nog enkele dossiers in te halen, niet?”

“Als je dat maar weet! Waar heb je het dossier van Frans eigenlijk gestoken? Ik vind het hier nergens.”

“Maar baas, dat heb ik al naar het Archief gestuurd. We hebben het toch niet meer nodig, of wel?” Eddie wist dat hij nu alles op het spel zetten. Liegen tegen je baas is genoeg om weer overgeplaatst te worden, maar dan ook nog een dossier achterhouden… hij zou gegarandeerd zijn wings moeten afgeven.

Zonder een antwoord af te wachten was Eddie meteen terug gelopen naar zijn afdeling. In sneltempo had hij enkele dossiers afgehandeld, allemaal volgens de regels van de kunst en zonder extra inmenging. Hij had zijn lesje nu wel geleerd. Alleen zou hij nog een afspraak bij de Grote Baas moeten kunnen versieren. Want voor hem was het dossier Frans nog niet afgehandeld. Hij had er een berg extra aantekeningen aan toegevoegd en de enige die hierover nog kon oordelen, was de Grote Baas.

Maar hoe kon hij die in godsnaam voor vrijdag te pakken krijgen? Dat was namelijk zijn deadline, vrijdagnamiddag… voor 16u moest de Grote Baas de beslissingen van Random omdraaien, of het zou niet goed aflopen voor Frans. En dat zou dan allemaal zijn schuld zijn…

Random

“Dat meen je niet…”, mompelde Frans tegen zichzelf. Zijn trein was er niet maar wel een groot bord waarop stond dat die wegens een ongeluk minstens een uur vertraging zou hebben. Dat kon er op deze dag alleen nog maar bijkomen.

Het was begonnen met zijn wekkerradio. Om één of andere reden was die niet met de zoemer beginnen aflopen, maar met de radio. Gelukkig had zijn biologische klok hem met maar 10 minuten vertraging wakker gemaakt. Het liedje op de radio had hij amper gehoord toen hij vloekend uit zijn bed sprong. Daarna was hij bijna gevallen, bleek hij geen brood meer te hebben, zat hij 2 keer door zijn vel bij het scheren, en vond hij zijn schoenen niet meteen. Ondanks alles was hij maar 2 minuten later dan gewoonlijk aan het station gearriveerd, om nu dus vast te stellen dat zijn haast voor niks was geweest. Hij besloot er maar meteen een vrije dag van te maken. Met al die rare tegenslagen van vandaag leek het hem veiliger voor zijn werkgever dat hij gewoon thuis zou blijven.

“Ja goed, noteer maar een verlofdag voor mij, bedankt…” Frans had zijn gsm net weggestoken toen hij een stem achter zich hoorde. Nog iemand die een vrije dag nam. Hij draaide zich in de richting van de stem en herkende haar vaag. Enkele seconden keken ze elkaar onderzoekend aan… waar ken ik die nu ook weer van?

“Jij werkt op boekhouding, niet?” vroeg Frans. Hij had haar niet meteen herkend… gewoon omdat hij haar niet op deze plek verwachtte. Er was iets met deze dag aan de hand, alsof er hogere krachten mee gemoeid waren. Maar… als er hogere krachten aan het werk waren, dan moest hij misschien toch maar even meewerken. Misschien was het wel hun lot om hier samen te stranden?

“Ja, en werk jij niet op verzending?” Goed, dacht Frans, ze herkent me. Altijd een goed teken en dit mag ik toch niet laten liggen…

“Ga je mee een kop koffie drinken om even te bekomen?” vroeg hij zo nonchalant mogelijk. Want net als drievierde van zijn mannelijke collega’s had hij een oogje op haar. Alleen was het hem nooit gelukt haar mee uit te vragen. Nu hij erover nadacht… hij wist zelfs niet eens of ze een man had.

“Hmm, ik weet het niet,” ze aarzelde even, keek hem nadenkend aan, “maar na zo’n helse ochtend kan ik een sterke kop koffie wel gebruiken, om eerlijk te zijn.”

“Heb jij ook al zo’n rare ochtend achter de rug? Mij lijkt het wel of er hogere krachten aan het werk zijn om me hier te laten stranden. Ik ben Frans trouwens.”

“Mieke, aangenaam. Wel Frans, laten we het lot dan maar niet verder uitdagen. Ik heb er dorst van gekregen.”

Uren later moesten ze toch terug naar huis. Maar met elkaars gsm-nummer op zak en een afspraak voor vrijdagavond was het toch nog een vruchtbare dag geworden. Nog even keek hij haar na voor ze fietsend uit het zicht verdween. Voor alle zekerheid keek hij even omhoog, lachte breed en stak zijn duimen omhoog… bedankt hé mannen, wie jullie ook zijn…

Afremmen

Mijn woorden zijn bijna op. Mijn toetsenbord protesteert als ik het vast neem, gewoon omdat het vreest dat het weeral begint. Het gebabbel op msn, of de mailtjes die over en weer vliegen.

Maar het gaat snel. Te snel. Want ik ben volop bezig mezelf te verliezen. Zit ik eerst alle moeite te doen om terug greep op mezelf te krijgen en dan komt zij langs. Ingrid… weet u nog? We zijn al enkele keren iets gaan drinken, wat telkens uitliep. Want er groeit iets… we weten nog niet wat, we willen het ook niet weten, maar er groeit iets. Ontkennen heeft niet veel zin vrees ik.

En toch… we hebben allebei nog issues waar we doorheen moeten. Geen van beiden zijn we klaar om dit verder te laten gaan… niet nu. Nu zou het alleen maar fout aflopen. Dat zou pas een gigantische blunder zijn.

Alleen… ik ben hier zo gigantisch hard aan het vallen…

Awardstokje

Zopas ben ik verhuisd van Blogger waar ik een leuk stekje had. En wat gebeurd er hier al meteen? Juist ja, ze smijten hier al met stokjes naar mijne kop. Maar dit stokje neem ik met veel plezier aan.

Blijkbaar heb ik een mooi plaatsje veroverd in het leesvoer van Lentesneeuw, waarvoor nogmaals mijn dank *doet poging tot galante buiging*. Het leuke aan zo’n stokje is dat ik het mag verdersmijten.

Nu ja, leuk. Het is dus de bedoeling een top 7 te maken. Maar hier staat geen blogroll bij, en die zal er ook niet komen. Er zijn een boel blogs die ik regelmatig lees, de ene al wat meer dan de andere. Reageren doe ik niet zoveel op iemands blog, alleen als ik denk iets leuk of nuttig te vertellen. Of alleszins een poging doe zoiets neer te pennen ;o)

Dit is mijn top 7 :

1.Lentesneeuw : Ze staat hier eigenlijk buiten competitie, want ik mag het stokje niet teruggeven, maar haar blog is telkens weer de eerste die ik open. Ik klik op haar naam met in mijn achterhoofd “wat zal het vandaag zijn” en elke keer weet ze me op één of andere manier te verrassen! Keep up the good work meid!

2.Elle : Haar blog was vorig jaar de reden dat ik meer blogs ben beginnen lezen en daarna ook zelf eentje heb opgestart. Een toffe madam en een schitterende blog!

3.Maike : Misschien had ik nog iets meer voeling met haar vorige blog, maar ik blijf haar stukjes graag lezen. Bovendien een toffe en sterke dame!

4.Trits : Nog niet zo lang geleden ontdekt. Uitbundige jongedame met een heel vlotte pen.

5.Fiebe : Zonde dat ze een hele tijd zo weinig gepost heeft. Altijd puur, altijd leuk om lezen en we duimen allemaal mee voor die pijnloze en snelle bevalling hoor!

6.Margo : Nog maar heel kort geleden ontdekt, en met stip naar 6. Ook weer een blog die ik graag lees omdat hij zo herkenbaar en echt is.

7.M&M : De stukjes die ze brengt, doen me altijd weer nadenken. Spijtig dat ze het de laatste tijd wat te druk heeft om veel te posten.

Nog even de spelregels erbij halen:

1. De winnaar mag het logo plaatsen.

2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.

3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.

4. Zet de links van deze sites op je blog.

5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

Bij deze ben ik er weeral vanaf )

Verhuisd!

Waarom deze verhuis eigenlijk? Waarom Blogger achterlaten en hier terug met een propere lei beginnen? Het leek me logisch.

Ongeveer een jaar geleden zag mijn wereld er heel anders uit. Niet beter, niet slechter, gewoon anders. Enkele dingen waren toen volop verkeerd aan het lopen. Erover bloggen heeft me veel geholpen, ook de reacties zijn altijd een goede steun geweest. Maar ondertussen heb ik een serieuze bocht genomen, zo voelt het tenminste aan. Er zijn enkele drastische beslissingen genomen.

Nu heb ik het gevoel dat de bocht genomen is en er terug een mooi recht stuk voor me ligt. Mezelf kennende zal dat een weg zijn met pieken en dalen, maar van hieruit ziet hij er toch mooi recht uit. Dus werd het voor mij tijd om ook in blogland iets nieuws op te starten. Hoewel… echt nieuw zal het niet zijn. Gewoon verdergaan zoals ik bezig was, maar dan in een nieuwe omgeving.

Een eenvoudige, simpele omgeving. Geen gedoe met kleuren of wat dan ook, ik wil me houden aan de essentie van deze blog. Het is mijn uitlaatklep en dus is alleen de inhoud belangrijk.

Dus moet ik er vanaf hier maar voor zorgen dat er iets in komt )

Opening

De eerste is altijd de moeilijkste.  De eerste schooldag, de eerste woordjes die je leest en schrijft, de eerste kus… de eerste blog.  Maar dit is niet mijn eerste blog, alleen maar de eerste post van mijn nieuwe blog.

Wordt het iets anders dan de vorige?  Daar twijfel ik sterk aan.  Hoogstens zal de lay-out wat verschillend zijn, maar de inhoud… nee hoor.  Zoals steeds zal er dus geen lijn te trekken zijn door wat hier allemaal gepubliceerd zal worden.  Let alleen op dat u de verhaaltjes niet verwart met mijn echte leven.  En neem het niet te serieus, want als er één iets is wat ik graag doe, dan is het wel dingen opblazen en uitvergroten.

U bent dus gewaarschuwd!