Mijn woorden zijn bijna op. Mijn toetsenbord protesteert als ik het vast neem, gewoon omdat het vreest dat het weeral begint. Het gebabbel op msn, of de mailtjes die over en weer vliegen.
Maar het gaat snel. Te snel. Want ik ben volop bezig mezelf te verliezen. Zit ik eerst alle moeite te doen om terug greep op mezelf te krijgen en dan komt zij langs. Ingrid… weet u nog? We zijn al enkele keren iets gaan drinken, wat telkens uitliep. Want er groeit iets… we weten nog niet wat, we willen het ook niet weten, maar er groeit iets. Ontkennen heeft niet veel zin vrees ik.
En toch… we hebben allebei nog issues waar we doorheen moeten. Geen van beiden zijn we klaar om dit verder te laten gaan… niet nu. Nu zou het alleen maar fout aflopen. Dat zou pas een gigantische blunder zijn.
Alleen… ik ben hier zo gigantisch hard aan het vallen…
