Random

“Dat meen je niet…”, mompelde Frans tegen zichzelf. Zijn trein was er niet maar wel een groot bord waarop stond dat die wegens een ongeluk minstens een uur vertraging zou hebben. Dat kon er op deze dag alleen nog maar bijkomen.

Het was begonnen met zijn wekkerradio. Om één of andere reden was die niet met de zoemer beginnen aflopen, maar met de radio. Gelukkig had zijn biologische klok hem met maar 10 minuten vertraging wakker gemaakt. Het liedje op de radio had hij amper gehoord toen hij vloekend uit zijn bed sprong. Daarna was hij bijna gevallen, bleek hij geen brood meer te hebben, zat hij 2 keer door zijn vel bij het scheren, en vond hij zijn schoenen niet meteen. Ondanks alles was hij maar 2 minuten later dan gewoonlijk aan het station gearriveerd, om nu dus vast te stellen dat zijn haast voor niks was geweest. Hij besloot er maar meteen een vrije dag van te maken. Met al die rare tegenslagen van vandaag leek het hem veiliger voor zijn werkgever dat hij gewoon thuis zou blijven.

“Ja goed, noteer maar een verlofdag voor mij, bedankt…” Frans had zijn gsm net weggestoken toen hij een stem achter zich hoorde. Nog iemand die een vrije dag nam. Hij draaide zich in de richting van de stem en herkende haar vaag. Enkele seconden keken ze elkaar onderzoekend aan… waar ken ik die nu ook weer van?

“Jij werkt op boekhouding, niet?” vroeg Frans. Hij had haar niet meteen herkend… gewoon omdat hij haar niet op deze plek verwachtte. Er was iets met deze dag aan de hand, alsof er hogere krachten mee gemoeid waren. Maar… als er hogere krachten aan het werk waren, dan moest hij misschien toch maar even meewerken. Misschien was het wel hun lot om hier samen te stranden?

“Ja, en werk jij niet op verzending?” Goed, dacht Frans, ze herkent me. Altijd een goed teken en dit mag ik toch niet laten liggen…

“Ga je mee een kop koffie drinken om even te bekomen?” vroeg hij zo nonchalant mogelijk. Want net als drievierde van zijn mannelijke collega’s had hij een oogje op haar. Alleen was het hem nooit gelukt haar mee uit te vragen. Nu hij erover nadacht… hij wist zelfs niet eens of ze een man had.

“Hmm, ik weet het niet,” ze aarzelde even, keek hem nadenkend aan, “maar na zo’n helse ochtend kan ik een sterke kop koffie wel gebruiken, om eerlijk te zijn.”

“Heb jij ook al zo’n rare ochtend achter de rug? Mij lijkt het wel of er hogere krachten aan het werk zijn om me hier te laten stranden. Ik ben Frans trouwens.”

“Mieke, aangenaam. Wel Frans, laten we het lot dan maar niet verder uitdagen. Ik heb er dorst van gekregen.”

Uren later moesten ze toch terug naar huis. Maar met elkaars gsm-nummer op zak en een afspraak voor vrijdagavond was het toch nog een vruchtbare dag geworden. Nog even keek hij haar na voor ze fietsend uit het zicht verdween. Voor alle zekerheid keek hij even omhoog, lachte breed en stak zijn duimen omhoog… bedankt hé mannen, wie jullie ook zijn…