Random (deel 2)

Ondanks alles verscheen er een glimlach rond zijn mond. Urenlang had Eddie gepraat met de mensen van de afdeling Random en nu was het niet langer zijn verantwoordelijkheid. Toen Frans zijn duimen omhoog stak en hen bedankte, kon hij een glimlach niet onderdrukken. Hij moest eens weten dat er hier een uitgebreide brainstorm-sessie rond zijn persoontje was geweest. Zijn glimlach maakte plaats voor somberheid, nu hij aan de resultaten van het overleg dacht.

“Je moest eens weten Frans… je zou ons niet zo bedanken,” mompelde hij tegen zichzelf.

“Wat zeg je daar, Eddie?”

“Oh, niks baas,” antwoordde Eddie snel, “ik ga nu meteen verder werken. Want ik heb nog enkele dossiers in te halen, niet?”

“Als je dat maar weet! Waar heb je het dossier van Frans eigenlijk gestoken? Ik vind het hier nergens.”

“Maar baas, dat heb ik al naar het Archief gestuurd. We hebben het toch niet meer nodig, of wel?” Eddie wist dat hij nu alles op het spel zetten. Liegen tegen je baas is genoeg om weer overgeplaatst te worden, maar dan ook nog een dossier achterhouden… hij zou gegarandeerd zijn wings moeten afgeven.

Zonder een antwoord af te wachten was Eddie meteen terug gelopen naar zijn afdeling. In sneltempo had hij enkele dossiers afgehandeld, allemaal volgens de regels van de kunst en zonder extra inmenging. Hij had zijn lesje nu wel geleerd. Alleen zou hij nog een afspraak bij de Grote Baas moeten kunnen versieren. Want voor hem was het dossier Frans nog niet afgehandeld. Hij had er een berg extra aantekeningen aan toegevoegd en de enige die hierover nog kon oordelen, was de Grote Baas.

Maar hoe kon hij die in godsnaam voor vrijdag te pakken krijgen? Dat was namelijk zijn deadline, vrijdagnamiddag… voor 16u moest de Grote Baas de beslissingen van Random omdraaien, of het zou niet goed aflopen voor Frans. En dat zou dan allemaal zijn schuld zijn…