Het was vanochtend nog eens van de ene broek in de andere. Daardoor gaat alles wat trager vandaag. Het onderonsje met collega’s was heel gezellig, maar werd al redelijk vroeg in de avond uitgedund tot het vrijgezellige trio. Met een korte onderbreking werd het verder gezet tot er nog net genoeg tijd was om mezelf op te frissen, te ontbijten en te gaan werken. Eerste deel van de werkdag is net voorbij en zo meteen komt deel 2 eraan. Wakker blijven is nu nog geen probleem, daar zal ik morgen meer problemen mee hebben, vrees ik.
Vanavond is er dan ook nog een familiebbq. Iets waar ik eigenlijk een hekel aan heb, maar dit keer toch maar gezwicht ben voor de smeekbede van mijn oudste broer. Het zou wel kunnen dat hij daar vanavond spijt van heeft, dat hij zo gesmeekt heeft. Want ik ken mezelf, mijn tong staat heel scherp na zo’n nachtje zonder slaap. Maar ja, langs de andere kant… dan gaan ze me in het vervolg toch niet meer uitnodigen. Probleem opgelost.
En Ingrid, vraagt u? Tja… het was niet genoeg voor haar. Let’s be friends. Het was effe slikken. Maar kom, friends it is… we gaan het ons goede humeur niet laten bederven. Nog 5 dagen en het is vakantie!
Het was al donker aan het worden toen Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank het stadje naderden. Onderweg hadden ze veel tijd verloren omdat Eddie de hele tijd de bosjes in liep. Even leek het erop dat ze in open lucht zouden moeten slapen, maar ze waren nu vlakbij het stadje en daar was wel een hotelkamer vrij.
“Hey koene ridder, zin in een ritje?”
Allebei waren ze zo in gedachten verzonken dat ze de eigenares van de stem niet gezien hadden.
“En wie mag u dan wel zijn, jonkvrouwe,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “dat u 2 mannen die al op paarden zitten een ritje aanbied.”
“Meen je dat?” vroeg de dame, “weten jullie echt niet wat ik bedoel? Van welke planeet komen jullie eigenlijk?”
“Zeg baas,” fluisterde Unlucky Frank, “wat is een planeet eigenlijk?”
“Jonkvrouwe, ik eis meer uitleg van u,” zegde Eddie met dwingende stem, “en een beetje vlug ook.”
De jonkvrouwe kwam naast Eddie staan en legde haar hand op zijn dij.
“Kom maar even van dat paard, koene ridder”, zegde ze met haar meest verleidelijke stem, “en dan geef ik je een voorproefje.”
Ze gaf hem ook een vette knipoog en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard besloot af te stijgen omdat hij toch wel nieuwsgierig was. Hij wilde wel eens weten wat ze bedoelde. Ze kwam voor hem staan en begon zijn harnas los te maken. Eddie de Ridder op het Zwarte Paard was te verbouwereerd om te reageren en stond met open mond te kijken wat ze aan het doen was.
Gelukkig voor hem was Unlucky Frank wel bij de pinken. Hij nam zijn boog, legde een pijl klaar, mikte en schoot haar dwars door haar keel. Ze was op slag dood.
“Maar Frank toch,” stamelde Eddie, “waarom deed je dat nu?”
“Maar baas toch,” verdedigde Unlucky Frank zich, “ze was je aan het uitkleden om je dan dood te steken. Je zou dan een ritje naar de hel krijgen, gelukkig voor u had ik haar door!”
Daar had Eddie de Ridder op het Zwarte Paard niet van terug. Hij legde zijn hand op de schouder van zijn kompaan en bedankte zijn vriend.
Snel reden ze verder naar het stadje voor de poorten dicht gingen.
Begin dit jaar heb ik enkele maanden erg veel in een virtuele bar rondgehangen. Een soort ‘facebook’. Daar heb ik enkele interessante dames leren kennen. Het was naast een goede opfriscursus vor mijn kennis van de Engelse taal ook een heel leuke tijd. Maar somewhere along the way werd het voor 2 van die dames een beetje serieuzer dan ik wilde. Dus ben ik daar sindsdien weggebleven.
Toen ik daarstraks dit stukje terugvond dat ik toen toegestuurd kreeg van één van hen, wist ik weer waarom ik er maar mee gestopt ben : Don’t remember how it happened,
Can’t remember when.
Somehow you went from being my email buddy,
And became my best friend,
I know that we belong to others;
I’m not the type to cheat.
So why when I read your words,
Does my heart skip a beat?
So here I am, unsure of what to do;
The only feeling I am sure of, is my love for you.
De reden dat ik het bewaard heb, was gewoon om me eraan te herinneren dat ik daar toch beter weg blijf. Want het was alleen maar fun…
Je hebt zo van die dagen dat alles tegen zit. Gisteren was er zo eentje voor mij. Want na een dag vol mixed emotions, kreeg ik als afsluiter van de dag ook nog eens te horen dat er 2 patiënten overleden waren. Het hoort wel bij de job en ja ze waren allebei hoogbejaard, maar het was bij allebei heel onverwacht en het raakt je toch. De dag dat het me niet meer raakt, kan ik trouwens maar beter stoppen met dit werk want dan ben ik verkeerd bezig. Daarom dat ik vannacht nog even “Silent Lucidity” hier achterliet, want dat nummer helpt me altijd weer op zo’n momenten. Het is maar dat u het weet…
Nog 10 dagen. Dan is het mijn jaarlijkse vakantie.Voor het eerst in 14 jaar is het ook echt MIJN vakantie. Het mag een futiliteit zijn, maar zo 2 volledige weken helemaal zelf kunnen invullen… het geeft een goed gevoel. Natuurlijk heb ik al veel goede voornemens gemaakt. Enkele afspraken staan al vast voor die 2 weken en verder heb ik wat goede voornemens gemaakt.
Of daar iets van zal komen? Geen idee, want 10 dagen is lang. Het kan best zijn dat alle goede voornemens van tafel geveegd worden en vervangen door andere. Of misschien besluit ik wel helemaal niks te doen en mijn dagen te vullen met lezen en films kijken. Who knows…
Maar in elk geval heb ik als backup toch al wat goede voornemens gemaakt. Ingeval de verveling toe zou slaan, heb ik een heel programma voor mijn grote kuis opgesteld. Waarschijnlijk zal ik er weinig van in praktijk brengen. Maar zoals een oud spreekwoord zegt “de weg naar de hel is geplaveid met de goede voornemens van de mens”, en ik heb toch weeral een stukje weg afgewerkt.
Hier een klein liedje over dat spreekwoord… “Road to Hell” van Dickinson
Het zit vandaag allemaal tegen. Dit postje geschreven krijgen is geen sinecure geweest.
Reden 1. Zoals zo vaak heb ik gisteravond met Ingrid gechat. Alleen hebben we dit keer enkele heel intieme en pikante geheimpjes gedeeld. Het beeld van haar dat zowat de hele tijd in mijn hoofd zit is nu dus wat pikanter geworden…
Reden 2.Net toen ik de eerste 2 regels getypt had, viel de elektriciteit uit…
Reden 3.Omdat ik toch niet veel kon doen, ben ik aan het poetsen geslagen… maar toen ik op de gang bezig was sloeg mijn voordeur toe… terwijl mijn sleutels binnen lagen. Ik ben er natuurlijk niet goed met mijn hoofd bij vandaag (zie reden 1). Gelukkig was Ingrid mijn reddende engel. Ze googlede een telefoonnummer van een slotenmaker en een klein halfuur later kon ik terug binnen.
Reden 4.Wegens zieke collega’s ben ik ondertussen ook al 3 keer lastig gevallen met telefoons van het werk…
Gevolg hiervan is dat ik dus langs geen kanten meer weet waar ik over ging schrijven. Bij deze trek ik mij dus terug om mijn fantasie zijn werk te laten doen, schrijven lukt toch niet meer
Gisteren liep ik mijn ex tegen het lijf. Bijna letterlijk. We zijn even een taverne ingedoken om te gaan schuilen. Anders dan de vorige keren, was het nu een hartelijk gesprek tussen twee vrienden. Geen gesmeek, geen getwijfel, geen vragen naar het waarom van onze breuk. Gewoon bijpraten over wat er in ons leven gebeurd tegenwoordig.
Veiligheidshalve heb ik gezwegen over mijn amoureuze avonturen, ook al vroeg ze er even naar. Gewoon om te vermijden dat het gesprek ineens bitsiger zou worden. Want het ging er dit keer gewoon luchtig aan toe, maar ik heb er geen idee van hoe gevoelig het gespreksonderwerp bij haar ligt. Ze staat daar ook helemaal buiten. Verder is het ook wel een geruststelling dat we terug een normaal gesprek kunnen hebben. We zullen elkaar immers nog wel af en toe tegenkomen op het werk.
Hebt u trouwens ook gemerkt dat ik naar haar refereer als ‘ex’ en niet meer als ‘vriendin’? We zijn dus weer een stapje verder geraakt…
Het was een slechte dag voor Eddie de Ridder op het Zwarte Paard. Samen met Unlucky Frank was hij op weg naar zee. Maar hij was net voor de zesde keer vandaag van zijn paard gesprongen en de bosjes in gespurt.
“Zeg Eddie,” vroeg Unlucky Frank toen hij terug op zijn paard sprong,”waarom spurt jij altijd de bosjes in? Liggen daar overal blote vrouwen te wachten misschien? Want dan wil ik de volgende keer!”
“Nee idioot,” antwoordde Eddie lichtjes gepikeerd, “mijn darmen zijn op hol geslagen. Heb je weer bedorven vlees meegenomen?”
“Jamaar Eddie, ik heb er toch ook van gegeten en ik ben toch kerngezond.”
Daar kon Eddie de Ridder op het Zwarte Paard niet tegenop. Hij vond het verschrikkelijk dat zijn oerdomme vriend een opmerking maakte waar hij geen antwoord op had. Hij was dus echt wel doodziek.
“Maak je geen zorgen,” sprak een stem achter hen, “je hebt alleen maar een virale infectie in je darmen. Niet iedereen is daar even gevoelig voor en daarom is je vriend kerngezond.”
Onze vrienden draaiden zich om.
“Wie mag jij dan wel zijn,” vroeg Unlucky Frank.
“Ik ben Failliete Freddy,” sprak de man.
“Rare naam, vind je ook niet?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard.
“Nee, toch niet hoor. Die naam heb ik gekregen toen ik enkele jaren geleden failliet ben gegaan. Ik was mijn tijd te ver vooruit, denk ik. Al mijn geld had ik in een videotheek gestoken. Alleen zijn er nog geen toestellen uitgevonden om mijn video’s af te spelen. Er zijn verdorie zelfs nog geen video’s uitgevonden. Dus zat ik daar eigenlijk alleen maar met een lege winkel. Zo ben ik failliet gegaan.”
Onze vrienden stonden met open mond te luisteren. Ze begrepen er niks van. Plots greep Unlucky Frank zijn pijl en boog, zijn zwaard had hij na het vorige ongelukje moeten afgeven, en schoot een pijl door het hart van Failliete Freddy.
“Maar Frank toch, waarom deed je dat nu,” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard.
“Het is zijn verdiende loon, want hij is de oplichter die pornofilms verkocht aan mijn vader. Al ons geld zijn we kwijt geraakt en we hebben nooit een pornofilm gezien.”
“Dan heb je voor één keer een goede daad verricht, beste vriend” zegde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard goedkeurend en onze vrienden draaiden zich om en reden verder, op zoek naar nieuwe avonturen.
Of toch een beetje verder, want 10 minuten later spurtte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard terug het bos in… Zou het hen nog lukken om de kust te bereiken?
To be continued…
Daarstraks zag ik hem lopen. Meneer anti-schaak. Zijn echte naam ben ik al heel lang vergeten, maar die bijnaam die ik hem gegeven heb niet. De partij die we speelden ook niet, of althans de essentie ervan niet ook al is het dan 15 jaar geleden.
In lang vervlogen tijden heb ik ook nog enkele jaren schaak gespeeld. Want als je op je 25ste te horen krijgt dat je geen actieve sporten meer mag beoefenen en je bent een competitiebeest, wat doe je dan? Inderdaad, je gaat op zoek naar alternatieven. Via darts en snooker ben ik bij het schaken terecht gekomen. De inactieve sport bij uitstek en iets waar ik me helemaal op kon storten in die tijd.
Zodoende kwam ik terecht bij een stevige schaakclub waar ik in de onderste regionen mijn skills als schaker kon gaan testen. Dankzij veel zelfstudie (als vrijgezel had ik er de tijd voor) ging mijn kennis met rasse schreden vooruit en tegen het einde van het seizoen moest ik tegen meneer anti-schaak. In het begin van de partij won ik een pion en enkele zetten later zette ik die voorsprong om in een toren. Waarna ik alle stukken begon te ruilen, gewoon omdat het de snelste weg naar winst was. Uiteindelijk bleef hij doorspelen tot hij mat werd gezet. Niet echt sportief, maar ja. Met tegenzin wenste hij me proficiat met mijn overwinning met als commentaar : “Dat was wel anti-schaak hé, wat je deed. Zomaar alle stukken van het bord ruilen, dat was niet sportief.” Mijn logische commentaar : “Dat was gewoon de snelste manier om te winnen, ik had dorst en wilde aan den toog gaan zitten.”
We hebben elk jaar nog tegen elkaar gespeeld, maar we hebben nooit een partij samen geanalyseerd. Nooit even gebabbeld. Hij heeft me die nederlaag nooit vergeven. Ik heb hem zijn commentaar nooit vergeven en als straf heb ik hem elke keer ik hem tegenover me had gewoon geklopt. Met anti-schaak uiteraard. Wat dacht u anders?
Het onderonsje met collega’s was heel gezellig, maar werd al redelijk vroeg in de avond uitgedund tot het vrijgezellige trio. Met een korte onderbreking werd het verder gezet tot er nog net genoeg tijd was om mezelf op te frissen, te ontbijten en te gaan werken. Eerste deel van de werkdag is net voorbij en zo meteen komt deel 2 eraan. Wakker blijven is nu nog geen probleem, daar zal ik morgen meer problemen mee hebben, vrees ik.
