Random (slot)

“Dag Eddie. Waar heb je het dossier van Frans gelegd? Want ik heb dat wel dringend nodig.”

Eddie keek omhoog. Het was Chantal. Had hij dan toch gefaald?

“Waarom kom je dat bij mij vragen, Chantal. Ik heb het achtergelaten bij Archief. Waarom heb je het eigenlijk nog nodig?”

“Hij komt bij ons werken, wist je dat niet? We doen het eigenlijk een beetje uit respect voor jou, weet je. Die degradatie moet hard aankomen voor je. Maar de engelbewaarder van Mieke krijgt jouw plaats en dat moeten we opvullen. Wie kunnen we daar beter zetten dan Frans? Ik beloof dat het een korte en pijnloze dood zal zijn.”

“Maar… heb je dan niet gezien hoe ze bij elkaar passen? Ze hebben zoveel gemeen, zoveel dingen lopen gelijk. Ze zouden elkaar zo mooi aanvullen en…”

Hij zweeg. Zijn stem trilde en hij voelde zijn eerste tranen een weg over zijn wang zoeken. Hij had het dossier in zijn handen, maar wilde het nog niet afgeven.

“Djeezes Eddie, begin hier nu niet te snotteren. Je weet toch dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Ze hebben allebei een bewogen liefdesleven achter de rug. Ze wilden allebei een periode van rust, geen relaties, geen liefdesverdriet meer. Je weet toch hoeveel ouder hij is? Weet je nog wat jij altijd liep te verkondigen toen je nog op aarde rondliep? Want ik heb jouw dossier ook even onder handen genomen. Meer dan 5 jaar verschil is dodelijk voor een relatie, dat was je motto. Nu ben je zelf iemand gaan opsnorren om aan Frans te koppelen, en die is dan toevallig 15 jaar jonger. Waar ben je mee bezig? Nee hoor. Het is voor iedereen het beste dat we Frans weghalen en hem naar hier halen. Je hebt je best gedaan, maar het is fout gelopen. Deal with it!”

Eddie had naar de preek geluisterd en vond het nu tijd om zijn laatste troef uit te spelen. Hij had haar dossier ook bekeken, en kende haar zwakke punt.

“Maak je geen zorgen, hier heb je het dossier. Maar ik wil graag met je wedden. Want ik ben er zo zeker van dat ze niet gaan kussen vanavond.”

“Och man, die hebben elke avond uren aan de telefoon gehangen. Die gaan gegarandeerd een potje vrijen straks.”

“Reden te meer dat je kan wedden met me. Als ze kussen dan win je en laat je hem maar op een boom rijden. Maar als ze niet kussen en gewoon naar huis rijden, dan win ik en geef je hen een eerlijke kans. Niemand hierboven die zich ermee gaat bemoeien. Laat ze het dan zelf maar uitzoeken. Deal?”

…

Frans had genoten van zijn avond met Mieke. Er waren enkele intieme momenten geweest, bijna hadden ze gekust. Maar het ging hem te vlug. Hij wilde dit niet doen zoals in het verleden. Toen was hij altijd heel snel heel ver gegaan, maar was het ook snel opgebrand. Deze keer ging hij het anders aanpakken. Hij was zo in gedachten verzonken dat hij de hond heel laat opmerkte. Hij ging hard op de rem, week uit, verloor even de controle over het stuur… maar net op tijd kregen zijn banden terug grip op de weg. Hij keek nog even in zijn achteruitkijkspiegel en zag de hond nog staan. “Oef,” dacht hij, terwijl hij rustig verder reed, “we hebben blijkbaar allebei een goede engelbewaarder…”