Het moet me toch even van het hart, het ligt er al veel te lang. Een kleine anekdote als voorbeeld waarom de relatie met Vriendin ten dode opgeschreven was.
Ongeveer 13 jaar geleden zijn we gaan samenwonen. We kenden elkaar ongeveer 2 jaar en hadden net onze eerste verjaardag als ‘koppel’ gevierd. Na veel gepraat en getwijfel en meer gepraat en getwijfel, beslisten we om samen te gaan wonen. Enkele weken later hebben we een appartement gevonden en knappen het een betje op. De dag van de verhuis was een zaterdag, het laatste weekend van februari. Een erg drukke dag. Veel gesleur met meubels, allerlei kasten die in elkaar moesten gezet worden, keuken werd afgewassen en volgestouwd met huisraad.
’s Avonds zit je dan uitgeput in de zetel. Iedereen is naar huis, ik sla mijn arm rond haar en zeg : “dat hebben we goed gedaan, vind je niet?”. Logisch toch, niet? We waren beiden klaar voor deze grote stap, we hadden het uitgebreid besproken en gingen nu aan dit grote avontuur beginnen. Haar antwoord was echter een heel koude douche…
“Ik wil hier niet zijn…”
Alles is net verhuisd en al meteen een heel grote barst. Ze wilde er verder niet over praten toen. De volgende dagen heb ik het nog enkele keren op tafel gegooid. Maar ik heb het nooit kunnen plaatsen, nooit een duidelijke uitleg gekregen. Maar die donkere wolk, die is heel lang blijven hangen.
Eigenlijk is ze nooit weg geweest, die donkere wolk, ze werd alleen telkens weer vervangen door een andere…
