Even een kleine correctie

Er was eens … Zo beginnen de sprookjes gewoonlijk, maar ik moet er eentje rechtzetten. Dat van Sneeuwwitje. Want een ooggetuige heeft me zijn versie gegeven.

Het was een mooie zomerse dag, en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en zijn metgezel Unlucky Frank waren onderweg naar nieuwe avonturen. Ze waren volop ruzie aan het maken, want het was al enkele dagen geleden sinds hun laatste echte maaltijd. Allebei hadden ze dringend een goede maaltijd nodig toen ze plots een dwerg opmerkten. Hij stond een eindje verder aan de kant, een beetje zielig voor zich uit te staren.

“Hé kleine, wat is het probleem?” vroeg Eddie nogal bot.

“Het is sneeuwwitje, meneer” snikte de dwerg, “ze is dood. Ze was zo mooi en zorgde zo goed voor ons en nu ligt ze daar…”

Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank keken elkaar even aan en besloten op onderzoek te gaan. Wie weet had Sneeuwwitje wel een volle vriezer achtergelaten… ze hadden toch zo’n honger en zo’n stelletje dwergen, die konden ze wel baas. Dus gingen ze de dwerg achterna.

Ze moesten het toegeven, Sneeuwwitje was een echte schoonheid. Een beetje bleek misschien, maar toch echt wel heel knap om zien. De dwergen hadden haar opgebaard in een glazen kist en die voor hun huis gezet.

“Echt wel een mooie vrouw, die Sneeuwwitje van jullie,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “maar kunnen we haar niet het beste eren als we een goede maaltijd verorberen? Ze zorgde toch zo goed voor jullie? Dan heeft ze jullie toch wel wat eten en drinken gelaten?”

Dat konden de dwergen niet ontkennen en ze haalden de beste spijzen uit de koelkast en een lekkere fles wijn uit de kelder. Ze wilden net aan het dessert beginnen toen ze hoefgetrappel hoorden. Dat konden ze niet laten gebeuren natuurlijk. Dit was hun ontdekking en ze zouden die indringer wel eens een lesje leren en wegjagen! Ze sprongen tegelijk op en botsten tegen elkaar. Meteen was Eddie de Ridder op het Zwarte Paard uitgeschakeld, hij viel jammerend en wenend op de grond. Unlucky Frank was echter net op tijd buiten om de Prins op het Witte Paard te zien arriveren.

“Hé daar, maak eens dat ge terug vertrekt,” riep Unlucky Frank. Hij trok al lopend zijn zwaard… alleen lukte dat niet best. Hij begon te strompelen, wrikte zijn zwaard wel los maar liet het meteen ook weer vallen en viel met zijn hoofd op de kist waarin Sneeuwwitje lag. De schok was hevig, door het gewicht van Unlucky Frank was de kist een meter of 2 verder geschoven, lag het deksel eraf en hijzelf lag nu bewusteloos op de grond. Door de schok was ook het stukje appel uit de keel van Sneeuwwitje geschoven en ontwaakte ze. De Prins op het Witte Paard wurmde zich naar voren en nam haar in zijn armen. Hij trouwde met haar en ze leefden nog lang en gelukkig…

En Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank? Die vertrokken weer, met een goedgevulde buik, proviand voor enkele dagen en dolblij dat ze weer verder konden. Op weg naar nieuwe avonturen. Laat die Prins op het Witte Paard zich maar uitsloven voor Sneeuwwitje… )