Een uurtje geleden zat ik op mijn favoriete bank. Tussen de bomen staat ze, en ook al zit je daar in het midden van mijn stadje, er heerst een zalige rust. Op uitzondering van de sporadische wandelaar en fietser zit ik er ook altijd alleen. Nu ja, alleen… Donald en zijn familie zit er ook vaak. Vandaag was hij er ook weer.
We hebben een lang gesprek gehad. Nu ja, gesprek… ik heb gepraat en hij heeft aandachtig geluisterd. Hoewel ik niet zeker ben of die aandacht nu voor mijn monoloog was of voor de zak brood die ik bij me had. In elk geval stond hij vlak bij me en keek hij me aandachtig aan. Hij kan goed luisteren, die Donald.
Natuurlijk heb ik hem over Ingrid verteld. Aan wie kan ik beter raad vragen? Hij heeft nog nooit een crisis meegemaakt in zijn relatie, dus moet hij toch wel een goeie raadgever zijn, niet? Soit, hij heeft me in elk geval op een oud probleem gewezen. Oud omdat het teruggaat naar mijn jeugd. Want er zijn zo van die dingen die je onbewust meedraagt en een invloed hebben op je bestaan. Hier was het probleem “je bent niet goed genoeg”.
Heel mijn jeugd door heb ik van mijn vader de boodschap meegekregen dat wij onderaan de maatschappij bengelen en nooit hogerop kunnen komen. Geboren voor het ongeluk. Je zal je leven lang hard wroeten en zwoegen en nooit iets bereiken. Moet ik erbij zeggen dat ik mijn vader alleen maar als een depressieve man ken?
Met Vriendin is er nooit een evenwicht geweest in de relatie. Mijn schuld vooral, want ik heb niet eens de moeite gedaan om dat evenwicht te zoeken. Ook al zijn er heus wel periodes geweest waar het echt goed werkte, ze waren te zeldzaam om vol te houden. Altijd is dat gevoel blijven hangen van “ik ben niet goed genoeg”.
Dit keer is het anders. We zijn elkaars gelijken. Stilaan raak ik er ook van verlost, van dat idiote gevoel dat ik minder waard ben. Hoe het verder gaat met Ingrid, dat weet ik niet. Voor hetzelfde geld zegt ze morgen “sorry, maar het is genoeg geweest voor mij, hier houdt het op…” maar ook dan zal ik zeker weten dat ik wel goed genoeg ben.
Luister even mee naar de tekst van dit nummer, want ik had het niet beter kunnen verwoorden…
