Een uurtje geleden zat ik op mijn favoriete bank. Tussen de bomen staat ze, en ook al zit je daar in het midden van mijn stadje, er heerst een zalige rust. Op uitzondering van de sporadische wandelaar en fietser zit ik er ook altijd alleen. Nu ja, alleen… Donald en zijn familie zit er ook vaak. Vandaag was hij er ook weer.
We hebben een lang gesprek gehad. Nu ja, gesprek… ik heb gepraat en hij heeft aandachtig geluisterd. Hoewel ik niet zeker ben of die aandacht nu voor mijn monoloog was of voor de zak brood die ik bij me had. In elk geval stond hij vlak bij me en keek hij me aandachtig aan. Hij kan goed luisteren, die Donald.
Natuurlijk heb ik hem over Ingrid verteld. Aan wie kan ik beter raad vragen? Hij heeft nog nooit een crisis meegemaakt in zijn relatie, dus moet hij toch wel een goeie raadgever zijn, niet? Soit, hij heeft me in elk geval op een oud probleem gewezen. Oud omdat het teruggaat naar mijn jeugd. Want er zijn zo van die dingen die je onbewust meedraagt en een invloed hebben op je bestaan. Hier was het probleem “je bent niet goed genoeg”.
Heel mijn jeugd door heb ik van mijn vader de boodschap meegekregen dat wij onderaan de maatschappij bengelen en nooit hogerop kunnen komen. Geboren voor het ongeluk. Je zal je leven lang hard wroeten en zwoegen en nooit iets bereiken. Moet ik erbij zeggen dat ik mijn vader alleen maar als een depressieve man ken?
Met Vriendin is er nooit een evenwicht geweest in de relatie. Mijn schuld vooral, want ik heb niet eens de moeite gedaan om dat evenwicht te zoeken. Ook al zijn er heus wel periodes geweest waar het echt goed werkte, ze waren te zeldzaam om vol te houden. Altijd is dat gevoel blijven hangen van “ik ben niet goed genoeg”.
Dit keer is het anders. We zijn elkaars gelijken. Stilaan raak ik er ook van verlost, van dat idiote gevoel dat ik minder waard ben. Hoe het verder gaat met Ingrid, dat weet ik niet. Voor hetzelfde geld zegt ze morgen “sorry, maar het is genoeg geweest voor mij, hier houdt het op…” maar ook dan zal ik zeker weten dat ik wel goed genoeg ben.
Luister even mee naar de tekst van dit nummer, want ik had het niet beter kunnen verwoorden…
9 reacties so far ↓
maike // 5 augustus 2008 bij 11:42 pm |
…en hierin vind ik mezelf…
Pa: Gij zijt niks, gij doet niks, gij kent niks, gij weet niks!
Er is niks zo erg als een ouder die dit met de regelmaat van een klok bij je inprent.
Ik ben heel blij als ik lees: “maar ook dan zal ik zeker weten dat ik wel goed genoeg ben”.
Wees maar zeker dat je iemand bent! Iemand waar men rekening mee moet en zal houden!
groetjes
Trits // 6 augustus 2008 bij 6:44 am |
Een eeuwenoude levenswaarheid: echte liefde begint bij jezelf. Makkelijker gezegd dan gedaan, denk ik dan zo dikwijls. Ook ik kom uit een kritisch gezin waar met zware gewichten gewogen werd en wordt… met als uitzondering dat ‘hogerop geraken’ dan een ware ‘must’ is. Het gevolg: dochterlief is een waarachtige zelfkritikaster. Alles kan àltijd beter. En complimenten worden weggewimpeld door meteen op de foutjes te drukken. Van anderen verdraag ik enorm veel, maar van mezelf? Laat me niet lachen
Oh, wat heb ik deze ‘opvoeding’ vaak verwenst!
En tegelijk, nu ik ouder ben, begrijp ik heel goed waarom die ouders van mij zo en stijve benen hadden. En leer ik enorm relativeren. Ooit kom ik er wellicht ook wel toe om zèker te weten dat ik het goed genoeg gedaan heb. Ooit zal ik ook kunnen zeggen: het moet niet allemaal perfect. En ondertussen dobber ik rustig verder op weg naar een zelfzekerder zelfbesef…
breeg // 6 augustus 2008 bij 9:57 am |
@Maike: Inderdaad, ik vind ook bij jou heel veel terug, maar er is een belangrijk verschil. Want mijn vader sprak vooral in de wij-vorm… wij zijn slecht, wij deugen niet, wij zijn niet goed genoeg. En ik zou zijn falen verder zetten.
@Trits: Kritisch zijn kan geen kwaad, maar als het goed is dan moet het ook gezegd worden. Dat heb ik geleerd en daar leef ik naar, want dat positieve, daar heb ik al veel meer mee kunnen bereiken. En als ik je blog lees, dan ben jij toch al héél erg goed op weg
Tom // 6 augustus 2008 bij 3:24 pm |
Vreemd. Ook ik heb vaak dat gevoel, maar dat komt helemaal niet van buiten af maar van in mezelf. Eeuwige zelftwijfel, maar geen faalangst. Zelf heb ik nooit enige druk ondervonden van thuis, ook niet toen ik verder studeerde. Bij examens had ik nooit zelf echt twijfel. Zelfs al wist ik dat ik niet volledig voorbereid was voor een examen, toch had ik zelfvertrouwen en was ik vastberaden en zonder echt veel zenuwen. En meestal met goed gevolg.
Maar op gebied van de liefde is dat helemaal iets anders. Daar ben ik een 0 en voel ik mij een 0. En hoe hard sommige mensen mij in het verleden toch op mijn positieve kanten hebben gewezen, nog steeds geloof ik er niets van. Ben ik grappig? Gohja, wss wel. Maar als mensen mij zeggen dat ik iemand ben waar altijd op terug kan gevallen worden, die er altijd is en die altijd zegt wat er gezegd moet worden, wanneer het gezegd moet worden, dan geloof ik dat amper. The story of my life is al jaren dat ik mensen ontmoet die in een dipje zitten, en die ik er dan uithaal en die er dan bovenop komen. Gewoon door mezelf te zijn blijkbaar, te luisteren vooral. Niet dat ik één of andere spirituele weet-ik-veel-wat ben. Soms komen mensen mij daarvoor bedanken na een tijd en vraag ik mij af: ik heb toch niks gedaan? En tegelijkertijd slaag ik er niet in mijzelf daaruit te halen, ben ik kwaad op mezelf en zie ik mezelf als een zielige hoop vlees, en ben ik gewoon niet goed genoeg. En ik weet wat er nodig is omdat te doen omslaan, maar of het er ooit van komt, dat weet ik nog altijd niet.
groet,
Tom
Trits // 6 augustus 2008 bij 3:47 pm |
Wel, Tom… denk je niet dat er een bepaald profiel van peepjes ook verkocht raken aan het bloggen?
Hulpverlenersyndroom ook hier aanwezig. En ik maakte er waarrempel mijn beroep van. Knor.
Haha, Breeg. Op mijn blog ga ik niet op mijzelf beginnen ‘kakken’, weet je wel (en pas op, ik kan er wat van). Heb afgelopen jaren geleerd dat stoute dingen schrijven over mezelf tegen mezelf niet zo psychologisch gezond is
Maar optimistisch blijven we wèl, dat is waar 
Alleen erg erg positief tegen anderen, en nog veel te weinig tegen mezelf. Ach ja, wat zouden we anders doen in ons leven als we niets hadden om bij te leren? 
breeg // 6 augustus 2008 bij 3:58 pm |
Damn Trits, over dat profiel wilde ik het ook hebben
Hulpverlenerssyndroom scoort hier hoog en ook ik heb er mijn beroep van gemaakt 
.
Belangrijke eigenschap hoor Tom, dat luisteren. Wat je schrijft over jezelf dat lijkt veel op mij toen ik zo oud was. Vroeg of laat loop je tegen iemand die dan net zo naar jou luistert als jij naar haar, gewoon geduld hebben en vooral niet zoeken. Ze zal je wel vinden.
Tom // 6 augustus 2008 bij 10:23 pm |
@Trits: Ja, je zou het beginnen geloven hé Trits. Nu, aan de andere kant: perfect gelukkige mensen hebben ook niks om van zich af te schrijven
Misschien moet je het nog verder drijven, en verschillende karaktereigenschappen koppelen aan elkaar. Zou het bijvoorbeeld niet zo zijn dat (hyper)gevoelige mensen vaak ook mensen zijn die goed zijn met woorden? Die het mooi kunnen verwoorden en neerpennen? En tegelijk ook door die gevoeligheid zich niet altijd tenvolle begrepen voelen en daardoor misschien ook constant op zoek zijn naar een soort van bevestiging door anderen, hoe onderhuids dat zoeken ook soms zit? En zou het kunnen dat dat soort mensen er dan voor kiest om te bloggen, vaak anoniem omdat dat medium er net voor zorgt dat ze gehoor krijgen van mensen die hen daarin herkennen? Een soort van grote schifting voeren, en direct de interessante mensen overhouden? Misschien wel, en misschien is het daarom wel dat er bepaalde ‘groepjes’ ontstaan van mensen die elkaars blog lezen, mensen die allemaal ergens hetzelfde ervaren? Is het toevallig dat heel veel van de allergrootste kunstenaars, schilders, zangers, schrijvers, dichters en regisseurs zo’n getormenteerde zielen zijn? (niet dat ik mij daar nu mee vergelijk hé 
) Maar misschien schuilt er in al die expressievormen een onderliggende inspiratie, gebaseerd op ergens een vage vorm van gemis of ongelukkig zijn die dient als katalysator? Is iets om onderzocht te worden dunkt mij 
@Breeg: ja, zoeken doe ik al heel lang niet meer. Heb ik ook nooit gedaan overigens. Mijn hart juicht overigens bij het lezen van je comment, maar mijn hart zegt: ‘ja, juist niks van makker’. Die eeuwige strijd tussen mijn ratio en emotie… Soms word ik er puitonnozel van
Tom // 6 augustus 2008 bij 10:26 pm |
oja Trits, op jezelf kakken is echt niet moeilijk hé! Als de nood het hoogst is, doe een handstand and let it flow baby! Ow yeah (h)
breeg // 6 augustus 2008 bij 11:02 pm |
@Tom: Je richtte het aan Trits, maar ik heb wel meegelezen (het is hier tenslotte MIJN blogje
). Maar ik denk ook wel dat je een (over)gevoeligheid moet hebben om creatief bezig te zijn. Of het nu schilderen, beeldhouwen, schrijven of eender wat is, je bent pas creatief als je op je gevoel kan werken.
Als ik zelf op zoek ga naar andere blogs, dan kies ik toch voor herkenbare dingen… mensen met gelijkaardige ervaringen of opinies.
Het schrijven zelf werkt voor mij vooral bevrijdend. Inspiratie is vooral verwerken… allé ja, voor mij toch.
Oh ja, en dat kakken… dat is hier wel een deftig blogje hé, doe dat dus maar op diene van u de volgende keer