Het was even een moeilijk moment. Je komt niet elke dag je ex tegen. Sinds de breuk heb ik haar nog gezien, maar dat waren geplande afspraken. Daar kon ik me wapenen en voorbereiden op de confrontatie. Nu niet. Ik bel aan en zij deed de deur open.
Gefrons, getwijfel, snel herpakken, even mijn werk doen.
Even was het vertrouwde gevoel er weer. Die 13 jaar smijt je niet zomaar weg natuurlijk. Even ging er door mijn hoofd “waarom zijn we eigenlijk uit elkaar gegaan”. Maar het was maar even. Toen begon het weer terug te komen. Al die redenen. Toen ging door mijn hoofd “waarom zijn we zolang samen gebleven”.
Dus heb ik daarna even mijn oud dagboek gezocht, op zoek naar het waarom. Want dat deed ik vroeger, in de tijd dat het woord ‘blog’ nog niet uitgevonden was, een dagboek bijhouden. Als ik het nu lees, ben ik die van hierboven heel erg dankbaar dat er toen nog geen blog was. Manmanman, wat kon ik daar een stukje zagen. Nog veel erger dan hier ;o). Maar ik heb niks gevonden over dat waarom.
Alleen dat ze een knappe vrouw was. Nog steeds trouwens, maar dat was niet genoeg. Nu weet ik dat het geen fundament is om op verder te gaan, ook al heb ik haar heel graag gezien.
Die fout maak ik niet meer. Daarom werken we nu aan een heel stevig fundament.
