Het was even een moeilijk moment. Je komt niet elke dag je ex tegen. Sinds de breuk heb ik haar nog gezien, maar dat waren geplande afspraken. Daar kon ik me wapenen en voorbereiden op de confrontatie. Nu niet. Ik bel aan en zij deed de deur open.
Gefrons, getwijfel, snel herpakken, even mijn werk doen.
Even was het vertrouwde gevoel er weer. Die 13 jaar smijt je niet zomaar weg natuurlijk. Even ging er door mijn hoofd “waarom zijn we eigenlijk uit elkaar gegaan”. Maar het was maar even. Toen begon het weer terug te komen. Al die redenen. Toen ging door mijn hoofd “waarom zijn we zolang samen gebleven”.
Dus heb ik daarna even mijn oud dagboek gezocht, op zoek naar het waarom. Want dat deed ik vroeger, in de tijd dat het woord ‘blog’ nog niet uitgevonden was, een dagboek bijhouden. Als ik het nu lees, ben ik die van hierboven heel erg dankbaar dat er toen nog geen blog was. Manmanman, wat kon ik daar een stukje zagen. Nog veel erger dan hier ;o). Maar ik heb niks gevonden over dat waarom.
Alleen dat ze een knappe vrouw was. Nog steeds trouwens, maar dat was niet genoeg. Nu weet ik dat het geen fundament is om op verder te gaan, ook al heb ik haar heel graag gezien.
Die fout maak ik niet meer. Daarom werken we nu aan een heel stevig fundament.
4 reacties so far ↓
Trits // 7 augustus 2008 bij 8:27 pm |
Eigenlijk zo ironisch. Al van kleine peuter wèten we dat niet de verpakking van het cadeautje, maar wel wat het cadeautje precies ís telt. En we maken er zo gemakkelijk wel eens een foutje in als het gaat om iemand graag zien. Dan kunnen we zo verkocht zijn aan het beeld van iemand die tegenover ons zit, dat we maar niet willen toegeven dat die persoon echt niet bij ons past… ook ik maakte die fout. Ook ik wil nu een degelijk fundament. Ouder worden… rimpels, maar ook veel wijsheid
Trits // 7 augustus 2008 bij 8:29 pm |
Overigens… een wijze persoon vertelde me ooit dat iemand graag zien ook wil zeggen jezelf graag zien in die andere persoon. En hoe je jezelf graag wíl zien… dat is dan ook weer een zoektocht op zich. Liefde… de ultieme zelfspionage
maike // 7 augustus 2008 bij 8:34 pm |
Ik denk dat – als we het voor het zeggen hadden- ons evenbeeld zoeken?
Het gebeurt maar zelden dat we op de juiste persoon vallen…nadat de roze bril is afgevallen toch.
groetjes
breeg // 7 augustus 2008 bij 9:56 pm |
@Trits: Ja, de rimpels die heb ik al, nu de wijsheid nog
maar denk ook niet dat uiterlijk geen enkele rol meer speelt, want ik moet eerlijk zeggen dat Ingrid een erg knappe vrouw is. Maar nu viel ik voor de persoon, en dat uiterlijke was mooi meegenomen 
@Maike: Ben het er helemaal mee eens… door die roze bril willen we dingen in die ander zien die er eigenlijk niet zijn… allé ja, dat denk ik.