“Hoe is het ermee?”
Als je de vraag vroeger aan mijn vader voorlegde, kreeg je zijn standaard-antwoord: “Rot”. Zolang ik me kan herinneren, heeft hij nooit iets anders geantwoord. Ik heb het dan ook nooit meer gevraagd. Het was beter om die vraag te ontwijken, hij kon toch nooit een goede reden geven waarom. Het was gewoon zo, hij voelde zich rot, nutteloos, leeg, moedeloos, depressief. Alleen als je zijn mening over iets vroeg, dan fleurde hij wat op.
Vandaag volg ik hem voor één keer in zijn antwoord. Deze kwakkelzomer maakt dat ik me rot voel. Een dagje lekker warm weer zorgde ervoor dat de pijn in de knieën even weg was, maar dat is alweer vergeten. De regen zit al terug in mijn gewrichten en naar het schijnt zal dat nog een tijdje zo blijven. Nog een maand voor ik vakantie heb… ik denk dat ik toch de zon nog maar eens ga opzoeken. Een hittegolf moeten we hier toch niet meer verwachten.
Mijn excuses aan iedereen die kreunde onder de hitte, maar mijn lijf begint pas te functioneren bij 25° en loopt op zijn best als het er 30 zijn. Waar blijft die zomerse warmte toch dit jaar? Verkeerd land hé, ik weet het…
