“Hier zie, meneer Donald heeft nog eens tijd om naar huis te komen!”
“Zeg vrouw, een beetje minder mag ook wel. Of hebt ge liever dat ik nog wat terug zwem?”
“Allé zeg, ik moet dus nog blij zijn ook dat ge zo vroeg thuis komt, of wat?”
“Hou ermee op, sebiet is onze kroost wakker. Dan kunnen we nog eten gaan zoeken ook. Hier, ik heb voor u nog wat brood mee.”
“Hmm, voor éne keer is het goed. Van wie hebt ge dat brood? Was diene snul van achter den hoek er weer?”
“Ja, hij heeft zelfs gezegd dat ik dit aan u moest geven, is dat niet braaf?”
“En ik moet dat geloven zeker? Ge kreeg het niet meer op zeker? Was het teveel voor meneer alleen, dat hij den overschot maar mee naar huis brengt?”
“Als je het niet moet hebben, geef het dan terug, dan eet ik het op.”
“Neenee, zo moet ge ook niet meer afkomen. Was hij weer aan het zagen?”
“Nee, we hebben gewoon wat gebabbeld. Hij was wel heel goed gezind, hij lachte de hele tijd.”
“Ah zo, daar kan meneer Donald wel staan grapjes maken, maar hier thuis zet hij altijd een donderwolk op zijn gezicht. Tof!”
Eigenlijk wilde ik Donald gewoon nog een stukje brood voor zijn kroost brengen, maar ik hoorde toevallig dit gesprekje. En ik die dacht dat hij het zo goed had met zijn vrouwtje… het leek hier wel een typisch gesprekje tussen mijn ex en mij ;o)
