De ruzie is er weer. Vriendin is me (zoals ze altijd deed) weer de les aan het spellen. Een klein dipje zeker, maar dit keer ben ik aan het winnen. Want meer en meer snoer ik haar meteen de mond. In mijn hoofd dan toch.
Het lukte vroeger nooit. Haar de mond snoeren, bedoel ik dan. Veel te vaak liet ik haar maar doen. Legde ik me daar bij neer. Daar zat mijn grote fout, want ik had veel vroeger mijn plaats moeten opeisen. Maar ik kon het niet. Toen niet.
Nu is die plaats er niet meer, en wil ik ze ook niet meer. Het is gedaan. Finito. Schluss. Einde. The end.
Ze mag dus stoppen met komen ruzie maken in mijn hoofd.
