Het begint los te komen. Zo voelt het toch. Meer en meer kan ik over de laatste 13 jaar praten en schrijven. Over de dingen die verkeerd liepen vooral. Dat is de fase waar ik nu doorheen ga. Alle negatieve dingen die gebeurd zijn, ze passeren zowat allemaal de revue. Het moet eruit. Soms geschreven en dan komt het hier terecht, soms gesproken en dan komt het bij Ingrid.
Een heel sterke vrouw is ze, want ik overlaad haar met al die troep. Ze luistert zonder er veel commentaar bij te geven. De enige commentaar die ze heeft, is wat ik zelf ook al wist: dat ik als een schoothondje veel te veel mezelf wegcijferde. Dat er geen evenwicht was. Maar verbittering voel ik niet, daar heeft Ingrid voor gezorgd.
Het is trouwens een hele verademing om terug te kunnen praten met iemand die me begrijpt en niet iemand die aan alles wat ik zei een andere draai gaf. Want het werd verschrikkelijk vermoeiend op den duur om elk woord te wikken en te wegen. Uiteindelijk ben ik er ook mee gestopt. Besloot ik het gewoon te zeggen zoals ik het dacht en dan kreeg ik de commentaar dat ik te koel was, harteloos ook. Hoewel ik het op dat moment niet apprecieerde, had ze wel gelijk… denk ik.
Alleen was het natuurlijk niet allemaal zo slecht met Vriendin. We hebben ook gelukkige tijden gekend, ook al kan ik me die nu niet herinneren. Maar het hoofdstuk is aan sluiten toe. Genoeg gezaagd en gezeurd hierover. Op naar betere tijden.
