Je vroeg je af wat die Prins op zijn wit paard daar bij Sneeuwwitje deed. Dat is een makkie om te vertellen, want die prins was net bij mij langs geweest.Zijn prinsesje had hem namelijk buiten gekegeld (ze had een nieuw vriendje gevonden die een internet-bedrijfje had opgericht en met de verkoop ervan multi-miljonair was geworden en dus een betere partij was dan een armzalige royal) en hij was bij mij komen uithuilen. Na een lang gesprek en sloten alcohol was hij er een beetje bovenop en wilde hij zo snel mogelijk een nieuwe vriendin. Ik heb nog geprobeerd het uit zijn hoofd te praten, maar helaas…
Hij sprong op zijn paard, schakelde meteen in hoogste versnelling (hij had wel een beetje last van de spoorvorming, maar soit) en reed het bos in. Uiteraard in de verkeerde richting, want zijn ex had de GPS van zijn paard gekregen bij de boedelverdeling en dat was dus nog door de vingers te zien. Toen hij de moed had opgegeven nog ooit uit dat bos te raken, kwam hij bij de zeven dwergen terecht die hem meteen naar Sneeuwwitje meesleurden. Toen ze hem hadden beloofd dat ze hem veilig uit het bos zouden krijgen, was hij zo gigantisch blij dat hij Sneeuwwitje op de mond zoende (ze heette immers niet Sanne en het alternatief was een dwerg, dus…). En toen gebeurde het ondenkbare : Sneeuwwitje leefde weer en eiste van de Prins dat hij met haar zou trouwen of ze zou hem voor het gerecht brengen wegens sexuele intimidatie. Maar de Prins was al op zoek naar een nieuw lief en dus was het voor hem wel oké.
Maar tot op de dag van vandaag is hij nog zltijd niet langs geweest om me te bedanken! Mooie vrienden die Prinsen… ;o)
Dat was vorig jaar deze tijd een antwoord op een vraag die ik in deze blog zag staan. Met enkele weken vertraging weliswaar, maar toch. Het was mijn kennismaking met de blogwereld. Het was ook voor het eerst in 20 jaar dat ik nog eens iets neerschreef.
Jammer genoeg ben ik niet meer gestopt met dat neerschrijven 
)
