Werken in een team dat bijna uitsluitend uit vrouwen bestaat, heeft zo zijn voordelen. Enkele maanden geleden liet ik me op een maandagochtend ontvallen dat ik terug single was. Niet zomaar natuurlijk. Hiervoor had ik een collega uitgekozen met als reden “nu moet ik het tegen niemand meer vertellen want dat nieuwtje zal snel rondgaan”. En het werkte nog ook. Enkele dagen later zitten we met enkele collega’s in het bureel en voel ik de onderzoekende blikken. Natuurlijk is er altijd één iemand die iets meer lef heeft en de hamvraag stelt “is dat waar, dat jullie uiteen zijn?”. Even werd het stil, oren werden gespitst… maar iedereen bleef op zijn honger. “Ja, dat is waar en dat is al wat ik erover kwijt wil” was mijn antwoord en ik ging onbewogen verder met wat ik bezig was.
Nu kon ik er zelf niks aan doen. “Heb je een ander?” vroeg een collega mij daarstraks. Iemand had Ingrid en mij ergens samen gezien en ook dat nieuwtje ging dus snel rond. “Geen commentaar” heb ik geantwoord en het gesprek van onderwerp veranderd.
Maar ze komt straks wel. Ingrid dus, niet de collega. Ze heeft me even gebeld om te zeggen dat het geweldig leuk is geweest… en ze vroeg om langs te mogen komen. Want er waren enkele dingen die ze aan mij persoonlijk wilde uitleggen…
Misschien kan ik morgen dus wel commentaar geven…
