Ssst. Ik doe even mijn best om dit zo stil mogelijk te typen. Zet dus misschien ook even uw radio wat stiller als u dit leest. Want we moeten zo weinig mogelijk geluid maken. Waarom vraagt u? Ze ligt hier vlakbij nog te slapen en we kunnen haar toch niet wakker maken met dit postje.
We hebben lang gepraat. Alles duidelijk gemaakt, ook over die afwijzing, ook over ons. Nu ik er terug over nadenk, weet ik het wel zeker. Ze is een diamant.
Onbewust had ik een lijstje van eigenschappen en karaktertrekken gemaakt in mijn achterhoofd. De achterliggende gedachte was dat een potentiële partner er toch wel minstens 2 van dat lijstje moet hebben. Anders heeft het geen zin om er zelfs aan te beginnen. Onnozel eigenlijk, ik weet het, maar het zat daar nu eenmaal. Alleen… Ingrid heeft die dus wel allemaal. Scary, geloof me, ik kan het zelf ook nog altijd niet al te best vatten. Maar het is wel zo.
Ze slaapt hier nu omdat het te laat was geworden. Het was niet meer verantwoord om haar nog naar huis te laten rijden. Zo meteen ga ik nog even naar haar kijken, ook al zou ik het misschien beter niet doen. Want ze ligt daar zo mooi te slapen, en dan smelt ik weer helemaal. Dan sta ik daar onbeweeglijk, zo’n beetje naar haar te staren. Als een verliefde puber. Stom, ik weet het. Maar het is sterker dan mezelf.
Oh ja, en voor ik het vergeet : we kissed…
En sluit het alsjeblieft stilletjes terug af hé… want ze slaapt nog steeds ;o)
