Het flatteerde me te lezen dat Trits me als een peinzende blog bestempelde. Maar misschien peins ik soms wel teveel. Gelukkig heb ik met Ingrid een goeie partner in crime gevonden. Het praten met haar geeft me enorm veel inzicht in mezelf. Ze doet me nadenken over mijn gevoelens, waarschuwt me op tijd en stond en remt me op de juiste momenten af.
Het geeft me ook een veilig gevoel, die rem van haar. Want ik weet maar al te goed dat ik mezelf weer ga voorbij lopen, alles veel te snel zal willen. Alleen heb ik er zelf weinig controle over. Eerst doen en dan nadenken, was hier in het verleden mijn motto. Hetgeen dan ook meestal heel fout afliep. Nu weet ik dat zij voor mij meedenkt. Ze houdt me alert en scherp en nu denk ik veel meer na voor ik er weer helemaal in vlieg.
We gaan rustig verder met onze verkenningstocht. Want ik besef dat het niet te snel mag gaan. Dat ik nog ruimte nodig heb, net als zij trouwens. Maar we blijven communiceren. We blijven genieten van elkaars gezelschap. We gaan rustig verder op onze weg. Met de nadruk op rustig.
