Overpeinzing

Het flatteerde me te lezen dat Trits me als een peinzende blog bestempelde. Maar misschien peins ik soms wel teveel. Gelukkig heb ik met Ingrid een goeie partner in crime gevonden. Het praten met haar geeft me enorm veel inzicht in mezelf. Ze doet me nadenken over mijn gevoelens, waarschuwt me op tijd en stond en remt me op de juiste momenten af.

Het geeft me ook een veilig gevoel, die rem van haar. Want ik weet maar al te goed dat ik mezelf weer ga voorbij lopen, alles veel te snel zal willen. Alleen heb ik er zelf weinig controle over. Eerst doen en dan nadenken, was hier in het verleden mijn motto. Hetgeen dan ook meestal heel fout afliep. Nu weet ik dat zij voor mij meedenkt. Ze houdt me alert en scherp en nu denk ik veel meer na voor ik er weer helemaal in vlieg.

We gaan rustig verder met onze verkenningstocht. Want ik besef dat het niet te snel mag gaan. Dat ik nog ruimte nodig heb, net als zij trouwens. Maar we blijven communiceren. We blijven genieten van elkaars gezelschap. We gaan rustig verder op onze weg. Met de nadruk op rustig.

Lijstje

Ssst. Ik doe even mijn best om dit zo stil mogelijk te typen. Zet dus misschien ook even uw radio wat stiller als u dit leest. Want we moeten zo weinig mogelijk geluid maken. Waarom vraagt u? Ze ligt hier vlakbij nog te slapen en we kunnen haar toch niet wakker maken met dit postje.

We hebben lang gepraat. Alles duidelijk gemaakt, ook over die afwijzing, ook over ons. Nu ik er terug over nadenk, weet ik het wel zeker. Ze is een diamant.

Onbewust had ik een lijstje van eigenschappen en karaktertrekken gemaakt in mijn achterhoofd. De achterliggende gedachte was dat een potentiële partner er toch wel minstens 2 van dat lijstje moet hebben. Anders heeft het geen zin om er zelfs aan te beginnen. Onnozel eigenlijk, ik weet het, maar het zat daar nu eenmaal. Alleen… Ingrid heeft die dus wel allemaal. Scary, geloof me, ik kan het zelf ook nog altijd niet al te best vatten. Maar het is wel zo.

Ze slaapt hier nu omdat het te laat was geworden. Het was niet meer verantwoord om haar nog naar huis te laten rijden. Zo meteen ga ik nog even naar haar kijken, ook al zou ik het misschien beter niet doen. Want ze ligt daar zo mooi te slapen, en dan smelt ik weer helemaal. Dan sta ik daar onbeweeglijk, zo’n beetje naar haar te staren. Als een verliefde puber. Stom, ik weet het. Maar het is sterker dan mezelf.

Oh ja, en voor ik het vergeet : we kissed…

En sluit het alsjeblieft stilletjes terug af hé… want ze slaapt nog steeds ;o)

Roddel?

Werken in een team dat bijna uitsluitend uit vrouwen bestaat, heeft zo zijn voordelen. Enkele maanden geleden liet ik me op een maandagochtend ontvallen dat ik terug single was. Niet zomaar natuurlijk. Hiervoor had ik een collega uitgekozen met als reden “nu moet ik het tegen niemand meer vertellen want dat nieuwtje zal snel rondgaan”. En het werkte nog ook. Enkele dagen later zitten we met enkele collega’s in het bureel en voel ik de onderzoekende blikken. Natuurlijk is er altijd één iemand die iets meer lef heeft en de hamvraag stelt “is dat waar, dat jullie uiteen zijn?”. Even werd het stil, oren werden gespitst… maar iedereen bleef op zijn honger. “Ja, dat is waar en dat is al wat ik erover kwijt wil” was mijn antwoord en ik ging onbewogen verder met wat ik bezig was.

Nu kon ik er zelf niks aan doen. “Heb je een ander?” vroeg een collega mij daarstraks. Iemand had Ingrid en mij ergens samen gezien en ook dat nieuwtje ging dus snel rond. “Geen commentaar” heb ik geantwoord en het gesprek van onderwerp veranderd.

Maar ze komt straks wel. Ingrid dus, niet de collega. Ze heeft me even gebeld om te zeggen dat het geweldig leuk is geweest… en ze vroeg om langs te mogen komen. Want er waren enkele dingen die ze aan mij persoonlijk wilde uitleggen…

Misschien kan ik morgen dus wel commentaar geven…

Vanochtend…

Het was een vreemd geluid dat ik hoorde deze ochtend. Met mijn ogen nog vol prut ging ik even op de rand van het bed zitten. Ingespannen luisterend. Was dat bij mij? Terwijl ik mijn ogen probeerde te openen, stond ik recht en ging zo stil mogelijk naar de keuken. Het was nog donker… zouden er dan inbrekers zijn?

Voorzichtig schuifelde ik zo stil mogelijk naar de keuken. Daar kwam het geluid vandaan. Net alsof iemand borden en tassen aan het nemen was. Ging mijn inbreker ontbijten? Toen ik mijn ijskast hoorde opengaan (ze maakt zo’n zacht piepend geluid, zie je) keek ik voorzichtig binnen. Mijn hart sloeg over…

Het was Ingrid die daar stond. Ze keek in mijn ijskast. Door het tegenlicht zag ik dat ze alleen haar t-shirt aan had. Mijn mond viel open en er kwam net geen kwijl uit mijn mondhoeken gelopen toen ik zag dat ze voorover boog om iets te nemen. Ik deed een stap naar voren…

En toen besloot die fucking wekker dat het tijd was om me wakker te maken! Kan u ook begrijpen dat ik net een nieuwe gaan kopen ben omdat die vorige de klap tegen de muur niet heeft overleefd? )

Hoe het begon

Je vroeg je af wat die Prins op zijn wit paard daar bij Sneeuwwitje deed. Dat is een makkie om te vertellen, want die prins was net bij mij langs geweest.Zijn prinsesje had hem namelijk buiten gekegeld (ze had een nieuw vriendje gevonden die een internet-bedrijfje had opgericht en met de verkoop ervan multi-miljonair was geworden en dus een betere partij was dan een armzalige royal) en hij was bij mij komen uithuilen. Na een lang gesprek en sloten alcohol was hij er een beetje bovenop en wilde hij zo snel mogelijk een nieuwe vriendin. Ik heb nog geprobeerd het uit zijn hoofd te praten, maar helaas…

Hij sprong op zijn paard, schakelde meteen in hoogste versnelling (hij had wel een beetje last van de spoorvorming, maar soit) en reed het bos in. Uiteraard in de verkeerde richting, want zijn ex had de GPS van zijn paard gekregen bij de boedelverdeling en dat was dus nog door de vingers te zien. Toen hij de moed had opgegeven nog ooit uit dat bos te raken, kwam hij bij de zeven dwergen terecht die hem meteen naar Sneeuwwitje meesleurden. Toen ze hem hadden beloofd dat ze hem veilig uit het bos zouden krijgen, was hij zo gigantisch blij dat hij Sneeuwwitje op de mond zoende (ze heette immers niet Sanne en het alternatief was een dwerg, dus…). En toen gebeurde het ondenkbare : Sneeuwwitje leefde weer en eiste van de Prins dat hij met haar zou trouwen of ze zou hem voor het gerecht brengen wegens sexuele intimidatie. Maar de Prins was al op zoek naar een nieuw lief en dus was het voor hem wel oké.

Maar tot op de dag van vandaag is hij nog zltijd niet langs geweest om me te bedanken! Mooie vrienden die Prinsen… ;o)

Dat was vorig jaar deze tijd een antwoord op een vraag die ik in deze blog zag staan. Met enkele weken vertraging weliswaar, maar toch. Het was mijn kennismaking met de blogwereld. Het was ook voor het eerst in 20 jaar dat ik nog eens iets neerschreef.

Jammer genoeg ben ik niet meer gestopt met dat neerschrijven )

Wat nu?

Heb ik het allemaal verknoeid? Hopelijk niet… maar ik zit wel met een probleem.

Vanavond had ik een date met Ingrid. Alles verliep heel erg goed, zoals gewoonlijk. Veel gebabbeld en gelachen, maar ook met serieuze en vaak erg intieme momenten ertussen. Alles was zoals het hoorde… tot we terug naar onze auto wandelden. Zoals elke keer was er een afscheidsknuffel, en deze keer hielden we elkaar extra lang vast. Het was een raar moment.

Want ze wees me af. Mijn aanstalten om haar te kussen. Ook al heeft ze het lachend gedaan, het blijft toch wel een afwijzing. “Ha neen hé, manneke”… zoiets was het en enkele seconden later zat ze in haar auto, wuifde nog even en liet me verweesd achter.

Damn. We waren zo goed op weg en dan doe ik zoiets stom. Of heb ik me misschien vanalles ingebeeld en was het toch een gewone knuffel? Ben ik misschien in haar friends-zone terecht gekomen? Of zijn we nooit samen op weg geweest en heb ik dit mezelf alleen maar wijs gemaakt? Tips zijn welkom!

*kan nu effe niks typen omdat hij zijn hoofd tegen de muur aan het bonken is*

Lonesome Johnny

Het was een mooie zomerse dag ergens heel lang geleden en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard was samen met zijn kompaan Unlucky Frank op zoek naar nieuwe avonturen.
“Mag ik eens wat vragen, edele heer”, vroeg Unlucky Frank.
“Maar natuurlijk, goede vriend” lachte Eddie.
“Wel… het is mooi weer en de zon schijnt zo fel dat ik mijn zonnebril moest opzetten. Maar waarom noemen ze dit dan de donkere middeleeuwen?”
Zo’n diepzinnige filosofische vraag had Eddie de Ridder op het Zwarte Paard natuurlijk niet verwacht van zijn kompaan. Daar moest hij toch wel even over nadenken.
“Omdat hier maar weinig over geschreven is, niemand weet wat er gebeurd is in deze tijd.”
Eddie en zijn vriend schrokken zich een ongeluk, want ze hadden deze vreemde reiziger niet gehoord. Meteen trok Eddie zijn zwaard.
“Wie zijt gij, dat gij ons gesprek durft te verstoren” tierde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard.
“Ik ben Lonesome Johnny”, sprak de vreemdeling.
Eddie en Frank keken elkaar even aan. Ze hadden nog nooit van die kerel gehoord.
“Waarom heet je Lonesome Johnny?” vroeg Unlucky Frank.
“Omdat niemand samen met mij op reis wil gaan,” antwoordde die, “en ik dus gedoemd ben om de rest van mijn dagen in eenzaamheid te slijten. Tenzij jullie me willen vergezellen, natuurlijk.”
Terwijl hij dit zei, was Lonesome Johnny de twee vrienden genaderd. Toen drong het tot hen door waarom niemand met hem op reis ging. Wat een verschrikkelijke lijfgeur had die kerel.
“Halt, geen stap verder,” dreigde Unlucky Frank, die nu ook zijn zwaard getrokken had, “ga terug van waar je gekomen bent. Of beter nog, ga ergens een bad nemen, want je stinkt uren in de wind.”
Lonesome Johnny werd woedend. Maar net op het moment dat hij hen eens goed de levieten ging lezen, werd de stank Unlucky Frank teveel. Hij moest zo hard niezen dat zijn zwaard uit zijn handen schoot en terecht kwam in het midden van het voorhoofd van Lonesome Johnny.
De twee vrienden besloten hem daar maar ter plaatse te begraven. Op zo’n meter of drie van het pad hebben ze hem zijn laatste rustplaats gegeven en tot op de dag van vandaag groeit er 10 meter in het rond gewoon niks….

Award geweigerd

Op 18 september worden in Engeland de Vodaphone Live Music Awards toegekend. Op hun site kan je in verschillende categorieën je stem uitbrengen. Enkele weken geleden kreeg Iron Maiden het bericht dat ze (samen met onder andere Led Zeppelin en The Spice Girls) genomineerd waren in de categorie Best Live Return.

Best Live Return???

Even was ik met verstomming geslagen toen ik het las…want die timmeren al dik 30 jaar zonder ophouden aan hun carrière. De ene tournee na de andere en heel regelmatig nieuw werk. Ze zijn nooit weg geweest en dan krijgen ze zoiets. Maar ik was niet de enige die met verstomming geslagen was, dit bericht kwam op hun website :

Vodaphone Live
Published: August 6, 2008

You may have read in the last couple of days that Maiden have been nominated for the Best Live Return Award in the Vodaphone Live Awards.

However please don’t go looking to cast your votes for us. As we are not quite sure where we are returning from, we have asked them to remove us from the nominations and they have done this.

Very flattering though, they must have enjoyed Twickenham!!

Logisch toch? Hoe kan je nu blij zijn met zo’n nominatie?

Begrip

Het begint los te komen. Zo voelt het toch. Meer en meer kan ik over de laatste 13 jaar praten en schrijven. Over de dingen die verkeerd liepen vooral. Dat is de fase waar ik nu doorheen ga. Alle negatieve dingen die gebeurd zijn, ze passeren zowat allemaal de revue. Het moet eruit. Soms geschreven en dan komt het hier terecht, soms gesproken en dan komt het bij Ingrid.

Een heel sterke vrouw is ze, want ik overlaad haar met al die troep. Ze luistert zonder er veel commentaar bij te geven. De enige commentaar die ze heeft, is wat ik zelf ook al wist: dat ik als een schoothondje veel te veel mezelf wegcijferde. Dat er geen evenwicht was. Maar verbittering voel ik niet, daar heeft Ingrid voor gezorgd.

Het is trouwens een hele verademing om terug te kunnen praten met iemand die me begrijpt en niet iemand die aan alles wat ik zei een andere draai gaf. Want het werd verschrikkelijk vermoeiend op den duur om elk woord te wikken en te wegen. Uiteindelijk ben ik er ook mee gestopt. Besloot ik het gewoon te zeggen zoals ik het dacht en dan kreeg ik de commentaar dat ik te koel was, harteloos ook. Hoewel ik het op dat moment niet apprecieerde, had ze wel gelijk… denk ik.

Alleen was het natuurlijk niet allemaal zo slecht met Vriendin. We hebben ook gelukkige tijden gekend, ook al kan ik me die nu niet herinneren. Maar het hoofdstuk is aan sluiten toe. Genoeg gezaagd en gezeurd hierover. Op naar betere tijden.

Gedaan ermee

De ruzie is er weer. Vriendin is me (zoals ze altijd deed) weer de les aan het spellen. Een klein dipje zeker, maar dit keer ben ik aan het winnen. Want meer en meer snoer ik haar meteen de mond. In mijn hoofd dan toch.

Het lukte vroeger nooit. Haar de mond snoeren, bedoel ik dan. Veel te vaak liet ik haar maar doen. Legde ik me daar bij neer. Daar zat mijn grote fout, want ik had veel vroeger mijn plaats moeten opeisen. Maar ik kon het niet. Toen niet.

Nu is die plaats er niet meer, en wil ik ze ook niet meer. Het is gedaan. Finito. Schluss. Einde. The end.

Ze mag dus stoppen met komen ruzie maken in mijn hoofd.