Update

Het was een korte nacht, dus nu ook een korte post.

Bedankt voor de kaarsen, ze hebben hun werk heel goed gedaan.

Het is een geslaagde date geworden.

Dat was pas een understatement….

Geruststelling

“Wat denk jij Donald? Heb jij geen oplossing voor mij?”
Hij keek me diep nadenkend aan. We hebben de laatste maanden een goeie relatie opgebouwd, we zijn dikke vrienden geworden. Hij luistert naar al mijn verhalen, klaagt nooit, zegt nooit dat ik aan het zeuren ben. Hij is gewoon een toffe eend.
“Daarnet heb ik mijn toetsenbord nog uit elkaar gehaald. Gewoon om zeker te zijn of alles nog goed zit. Maar er was niks abnormaals te bespeuren. Het leek allemaal best in orde en toch komt alles er de laatste tijd zo moeizaam uit.”
Donald bleef me heel geconcentreerd aankijken. Of hield hij gewoon het stukje brood dat ik in mijn hand had in het oog, dat kan ook.
“Heb jij dan geen goeie tips voor mij? Je krijgt er extra brood voor als je me kan helpen.”
“Och Breegske, ge weet goed genoeg wat er scheelt en ge weet ook dat alles binnenkort terug in orde is. Hoe oud zijde gij eigenlijk? Want zo stilaan begin ik eraan te twijfelen of ge wel echt op tram 4 zit.”*
Ik smeet hem het stukje brood toe en brak het volgende stuk af.
“Soms twijfel ik ook wel eens Donald. Maar denk je echt dat het terug goed komt?”
“Maar natuurlijk. Ge weet toch dat gij een muze nodig hebt. Alles wat ge schrijft, dat schrijft ge voor iemand, voor uw muze. Maar ge zit zonder hé. Hebt toch gewoon wat geduld, binnenkort rolt het er allemaal weer uit gelijk niks. Manmanman, waar gij u zorgen over kunt maken.”*
Hoofdschuddend draaide hij zich om en riep zijn kleintjes. Even later waren er 6 eendjes de rest van het brood aan het opeten.
“Bedankt voor het brood en maak je geen zorgen, het komt allemaal goed.”*
Ik ben nog even blijven zitten, kijkend naar de familie Duck die de restanten van het brood verorberde. Toffe knul die Donald.

* vertaald uit het Kwaks

Het hotel (slot)

“We zitten in de hel,” zuchtte Mieke, “we zijn dood en zijn in de hel terecht gekomen. Gedoemd om voor altijd met jou hier opgescheept te zitten.”
Ze hadden ook zowat alles geprobeerd om er weg te raken maar ze bleven op de derde verdieping terecht komen en het was nog steeds 9u47. Hun laatste redmiddel was een poging iets door het raam te smijten. Hun keuze was op de zetel gevallen die ze met z’n tweeën nog net konden optillen. Maar het glas leek wel van gewapend beton. Poging mislukt en de zetel was bijna op het been van Danny terecht gekomen.
“Waarom zou het dan de hel zijn,” vroeg Danny, “misschien is het wel de hemel. Is het dan zo erg hier met mij te zijn?”
“Ik word gestraft,” mijmerde Mieke verder, “gestraft omdat ik een verhouding had met Luk.”
“Met Luk? Maar dat is godverdomme de lelijkste vent die er rondloopt,” brulde Danny, “en gij kruipt daar mee in bed?”
“Och man,” beet Mieke terug, “en gij dan met die trut van op uw werk? Wat was dat dan?”
Hij keek haar woedend aan maar besloot te zwijgen.
“Misschien is het wel een droom,” Mieke probeerde de spanning wat te breken, “misschien moet je gewoon even in mijn arm knijpen en dan worden we wakker en blijkt het allemaal maar gedroomd.”
“Dat is het beste waar je mee kan komen? Het is maar een droom? Het weinige verstand dat je hebt is het ook al aan het opgeven blijkbaar.”
“Weet jij dan iets beter? Kom hier en knijp in mijnen arm.”
Hoofdschuddend kwam hij toch maar naast haar staan en hij kneep voorzichtig in haar arm.
“Harder, zo word ik niet wakker… allé kom, harder…”

…

“Zeg schat, wordt nu eens wakker, sebiet is er geen plaats meer in de ontbijtzaal of zijn alle croissants op.”
Verdwaasd keek ze hem aan. Ze lag in bed, nog onder de lakens, ze had haar pyjama aan en Danny stond naast haar.
“Hoe laat is het?”
“Bijna 8 uur. Ik heb gedaan in de badkamer, en we gingen tegen half 9 eten dus haast je wat.”
Het was dus toch maar een droom geweest. Wat was dat een opluchting. Ze rekte zich even uit zodat hij haar zege-gebaar niet zou opmerken en kroop uit bed.
“Weet je wat ik gedroomd heb,” riep Danny haar achterna toen ze bijna in de badkamer was, “ik droomde dat jij met Luk een verhouding had. Stom hé.”

Familiegeschiedenis

Het was vorige week mijn beurt om het gezamelijke inkomgedeelte en trap te poetsen. Terwijl ik bezig was met de voordeur, passeerde een familie en de (op het eerste zicht) oudste dame van het gezelschap hoorde ik nog net zeggen “dat is nu een nieuwe man zie”. De veronderstelling dat het een familie was, baseerde ik op het feit dat het 7 personen waren met een leeftijd die ging van een jaar of 4 tot ongeveer 60. Maar daar gaat het niet over, wel over haar opmerking.

Eigenlijk vraag ik me af of het erfelijk is, dat ‘nieuwe-man-zijn’. Want onwillekeurig dwaalden mijn gedachten af naar de familiegeschiedenis, of toch het deel dat mij bekend is. Die van vaders kant trouwens. Zijn moeder was een nogal bazige dame en haar man (mijn grootvader dus) was eveneens een ‘nieuwe man’. Hij zorgde voor de was en de plas, mijn grootmoeder ging graag op café of zat thuis om mijn grootvader orders te geven. Dit heb ik van mijn vader vroeger gehoord en hij lijkt me toch een goede getuige. Mijn grootmoeder heeft ooit eens een ontsteking op de stembanden gehad waardoor ze 2 weken moest zwijgen, volgens mijn grootvader waren het “de 2 gelukkigste weken uit mijn leven”. Weer aldus mijn vader.

Ook mijn vader was een ‘nieuwe man’. Niet toen hij ging werken, want mijn moeder was huisvrouw en heeft alleen thuis gewerkt. Maar van zodra hij op pensioen ging, nam hij meer dan zijn deel van de huishoudelijke taken over. Ook mijn moeder was nogal een bazige vrouw trouwens.

Mijn generatie zet de traditie verder. Van mijn oudste broer wist ik het al langer en van mijn jongste broer (die nog altijd 11 jaar ouder is dan ik ben) wist ik het ook. Die laatste deed trouwens zowat het volledige huishouden. Sinds een week of 2 weet ik ook dat de broer ertussen het volledige huishouden draagt. Ook al is zijn vrouw op pensioen en werkt hij nog altijd voltijds, toch zorgt hij voor eten en doet hij was en strijk en poetst hij alles.

Uiteraard is mijn zus geen ‘nieuwe man’. Maar het was een terloopse opmerking van haar die me aan het denken zetten. Het ging over de aankoop van haar wagen, de 2de wagen van het gezin en degene die zij gebruikt om naar het werk te rijden. “Ik durf al niet tegen X. in gaan” was die opmerking, waarbij X. staat voor de naam van haar man.

Raar. Mijn ouders hebben 5 kinderen en alle 5 hebben ze de neiging over zich te laten lopen, te braaf te zijn. Tot we tegenover elkaar staan. Dan wint de ongelooflijke koppigheid die we ook allemaal hebben. Op uitzondering van de oudste, want die heeft teveel last van zijn plichtsbesef dat hij als oudste de vrede moet  bewaren. Met de nadruk op ‘moet’. Het codewoord trouwens in onze opvoeding. “Alles is verboden, behalve wat mag en dat is verplicht”,  zo kan ik het in één zin samenvatten.

Ben ik een ‘nieuwe man’? Nee hoor, gewoon het product van mijn opvoeding met hier en daar wat aanpassingen die er toevallig gekomen zijn. Waarbij ik hoop dat het verbeteringen zijn

De knoop

Een autoloze zondag is wel eens leuk. De helft van het het stadje waar ik woon heb ik te voet kunnen doorkruisen zonder bijna uit mijn schoenen gereden te worden. Ook de zon werkte goed mee en dus werd het een extra lange wandeling. Op die manier kon ik de extra calorieën van de vettige hamburger en de warme wafel die ik op de braderij niet zomaar kon voorbijlopen toch al gedeeltelijk wegwerken.

Er waren ook niet al te veel alternatieven want ik dacht er iets te laat aan dat ik met de auto de stad niet meer uit raakte. Dus heb ik de rest van mijn laatste vakantiedag thuis doorgebracht. Morgen terug werken en dat is stilaan tijd aan het worden. De batterijen zijn opgeladen en ik moet die energie ergens kwijt raken.

Bovendien begin ik een gezonde spanning te voelen. Er zit een kleine knoop in mijn maag. De laatste week voor mijn date met Mrs Smith. Online zit alles goed, raakpunten zijn er in overvloed. Nu is het nog afwachten of het in real life ook zo meevalt. Vandaar de knoop.

Jan de Metser

“Wat zou die gast daar aan het doen zijn?” vroeg Unlucky Frank.
“Wel vriend,” antwoordde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “er is een heel makkelijke manier om daar achter te komen. Kom mee, we vragen het gewoon.”
Ze naderden de man die op zijn knieën zat. Hij had een steen in zijn hand en kerfde er met een mes in.
“Wel vriend,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard op gebiedende toon, “wie ben jij en wat ben je aan het doen?”
De man keek op, legde zijn steen en mes neer en stond recht.
“Dag edele heer,” zei de man, “ik ben Jan de Metser en ik ben hier de eerste steen aan het leggen voor de hoeve die we gaan zetten.”
Onze vrienden keken elkaar aan. Een metser die een hoeve zet, dat hadden ze wel door. Maar ze wisten nog niet wat hij in de steen aan het kerven was.
“Maar wat zit jij dan met dat mes in die steen te kerven,” vroeg Unlucky Frank, “of ga je me wijsmaken dat je in elke steen eerst moet zitten kerven?”
“Nee,” antwoordde de man lachend, “ik zet mijn naam in die eerste steen en de datum. Als er dan binnen een jaar of duizend enkele archeologen deze steen vinden, dan gaan ze die bekijken en zich afvragen wat erop staat.”
“Dat kan ik wel begrijpen,” merkte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard op terwijl hij de steen van naderbij bekeek, “je geschrift is ook echt wel onleesbaar. Dat gaat niemand ooit kunnen ontcijferen.”
“Natuurlijk moet ik het ze niet te gemakkelijk maken, edele heer. Ik zorg er gewoon voor dat ze wat te doen hebben. Goed gevonden, vind je niet?”
“Misschien wel.”
Onze vrienden moesten hier toch even diep over nadenken.
“Misschien wel,” ging Eddie de Ridder op het Zwarte Paard verder, “maar weet je waar ik ongelooflijk kwaad van kan worden? Wat ik zo verschrikkelijk irritant vind dat ik er altijd weer heel agressief van word?”
Jan de Metser kreeg het warm en koud tegelijk. Hij voelde dat hij iets verkeerd had gezegd en keek verschrikt in het rond of er iemand in de buurt was om hem te helpen.
“Wat ik zo haat,” bulderde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard , “is dat er iemand woorden kent en kan uitspreken waar ik nog nooit van gehoord heb. Die argedinges waar je het over had bijvoorbeeld.”
Het gebeurde daarna allemaal in één vloeiende beweging. Eddie de Ridder op het Zwarte Paard trok zijn zwaard en hakte de beide armen van Jan de Metser af.
“Zo, jij zal toch al niks meer gaan schrijven voor die pummels van wie ik de naam niet kan uitspreken.”
Onze vrienden bestegen hun paarden en trokken verder. Toen ze enkele honderden meters verder waren, keek Unlucky Frank even achterom.
“Heer, ze is er weer. Die witte jonkvrouwe daar achter ons. Rijden we terug?”
“Nee, Franky. Dat ligt nu achter ons, wij leven niet in het verleden. We moeten verder, nieuwe horizonten tegemoet.”
Met deze wijze woorden reden Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank verder…

1 jaar later

Gisteravond ben ik voor het eerst gestopt met chatten omdat de wekker afliep. Niet dat Mrs Smith en ik al zolang aan het babbelen waren, maar gewoon om te vermijden dat het weer een kot in de nacht zou worden. Dus heb ik mijn gsm maar laten aflopen om 22u30, anders was het waarschijnlijk weer héél laat geworden. Raar eigenlijk, want een half jaar geleden had ik nog een hekel aan chatten.

Maar het laatste jaar is er wel meer veranderd. Gisteren was het 1 jaar geleden dat ik mijn eerste blogpostje online zette. Nu, 1 jaar en 227 postjes later, lijkt het soms wel iemand anders die aan het bloggen is. Op professioneel gebied ben ik nog steeds werkzaam bij dezelfde werkgever, alleen is dat nu in een andere regio. De nieuwe groep collega’s bevalt me veel beter en hier voel ik me echt wel thuis. Eerste positief punt. De relatie waar ik een jaar geleden in zat, is stuk gelopen. En maar goed ook, want sindsdien ben ik me veel beter gaan voelen. Single zijn bevalt me wel. Tweede positief punt. Bovendien is er Eddie de Ridder op het Zwarte Paard die ik ben tegengekomen. Alle frustratie en irritatie kan ik bij hem kwijt, hij is mijn beste vriend (ook al bestaat hij alleen maar in mijn verbeelding). Derde positief punt.

Meer dan genoeg om wat opgewekter door het leven te stappen. Nu ik erover nadenk, blijkt 42 een speciaal getal te zijn. Mijn ouders waren 42 toen ik geboren werd, een accident of birth zoals ik vaak te horen kreeg. Vorig jaar ben ik zelf 42 geworden, dus werd het tijd dat ik eens goed in de spiegel keek. Laten we zeggen dat de eerste 42 jaar “om te oefenen” waren, nu kan het “voor echt” beginnen…

Ik hou u op de hoogte

Overtijd

Eindelijk. Eindelijk, dacht ik. Nu ga ik veranderen van een onwetende, klungelende amateur in een echte professional.

Want voorlichting, ze zijn het me vroeger vergeten te geven. Van thuis uit is het in 3 woorden samen te vatten : niks, nada, noppes. Ergens op de middelbare school heeft ooit eens een leraar godsdienst uitgelegd wat ‘menstrueren’ wilde zeggen. Verder bleef het daar beperkt tot de lessen biologie en kregen we wel een theoretische maar geen praktische uitleg.

Maar nu ik eraan denk. In ons laatste jaar verpleging hebben we een voorlichtingsvideo gezien. We waren toen 21 of 22 jaar en ergens net voor ons eindexamen moesten we nog naar het videolokaal. Toen iedereen een stoel gevonden had, ging het licht uit en vertrok de leerkracht met de opmerking “en goed opletten allemaal”. Let wel, dat was een katholieke school… dus ging die film er vooral over dat seks alleen binnen het huwelijk kon. Dat was dus voor alle aanwezigen al te laat.

Maar nu zie ik dat er een nieuwe site is : Www.allesoverseks.be gelanceerd door Sensoa. Eindelijk, denk ik, nu kan ik eindelijk een echte professional worden. Maar nee hoor, het is een site voor de jong-volwassene. Het richt zich op de 15- to 25-jarige.

Als ze zo beginnen, WIL ik er al niet meer naartoe surfen.

Europacup II

Mijn bureau heeft zo helemaal vanonder een schuif die ik eigenlijk nooit gebruik. Gewoon omdat ik mijn vuilbakje moet verzetten om ze te openen. Dus blijft ze gewoonlijk dicht, ik heb ze ook niet nodig. Plaats genoeg in de andere schuiven. Nu was het weer eens tijd om te kijken wat er eigenlijk allemaal in ligt. Het mooiste aandenken dat ik hierin heb liggen, is het ticket dat u hierboven ziet.
Inderdaad, gewoon een stomme voetbalwedstrijd. Maar het ging daar 20 jaar geleden wel om de finale van de Europacup II, de wedstrijd KV Mechelen-Ajax. Ongelooflijk veel sfeer en dan wonnen “we” nog ook, met 1-0. Onderweg naar Straatsburg (waar de finale werd gespeeld) heb ik toen mijn sjaaltje gekocht. Ook dat heb ik nog liggen, helaas zijn bijna al de frengeltjes (of hoe die dingen ook noemen) er af. Na elke gewonnen wedstrijd die we bijwoonden was het immers logisch dat je de sjaal uit het venster hing zodat iedereen onderweg wist dat “we” gewonnen hadden. De jaren hieropvolgend hebben we veel wedstrijden gezien en de Malinois heeft er daar veel van gewonnen.  Het ontbreken van de frengeltjes is daar het bewijs van.

Bijna had ik de wedstrijd in Straatsburg niet kunnen zien trouwens. Toen werkte ik nog in het plaatselijke ziekenhuis en moest ik de vroege shift doen. Helaas vertrok onze bus al rond 12u en moest ik werken tot 14u. De hoofdverpleger wilde dit detail voor één keer en onder voorwaarden wel door de vingers zien en liet me vroeger vertrekken. ’s Anderendaags moest ik om 14u terug werken en heb ik de hele avondshift met mijn sjaaltje over mijn witte uniform gewerkt. Dat was de voorwaarde namelijk, bij winst moest ik dat sjaaltje aanhouden.

Enkele maanden geleden ging ik naar een wedstrijd van de plaatselijke tweedeklasser. Mijn broer had 2 tickets gewonnen via één of andere wedstrijd en ik mocht mee. Volgens de kassa moest een ticket voor ons vak 25 Euro kosten. Iets meer dan wat het ticket voor die Europabekerfinale me 20 jaar geleden kostte. Na de wedstrijd vroeg ik me af hoe ze die tickets verkocht kregen. Weinig sfeer, slechte wedstrijd, erbarmelijk niveau. Een wedstrijd om vlug te vergeten en gelukkig hadden we er niks voor moeten betalen.

Zo’n slechte wedstrijden, daar heb ik toen ook veel geld voor betaald. We reden er zelfs voor naar alle uithoeken van België om “onze club” te zien spelen en af en toe waren dat rotslechte wedstrijden. Waarom we toch maar bleven rondrijden voor weer een wedstrijd? De wedstrijdanalyses achteraf hé. Voor de verhitte discussies over de fouten van de trainer, de te late vervangingen, de foute vervangingen, de foute veldbezetting. Want wij voetbalsupporters, wij zijn ook nog eens echte “kenners” hé

Zwette Jef

“Zie je die man daar ook staan Franky?”
“Ja heer,” antwoordde Unlucky Frank, “en ik vraag me af wat hij daar op die stok staat te leunen.”
“Dat moeten we eens wat nader gaan bestuderen.”
Aldus reden Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank in de richting van de geheimzinnige man. Die vreemdeling hoorde hen pas aankomen toen ze al vlakbij waren. Met een ruk draaide hij zich in hun richting en keek hen onderzoekend aan.
“Goedendag vreemdeling,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard hem toe, “wie mag u wel zijn en wat doet u hier?”
Onze vrienden merkten nu pas dat de vreemdeling naast een put stond. Ze merkten eveneens op dat hij niet op een stok maar op een spade leunde. Vreemd allemaal.
“Wat denkt gij dat ik hier sta te doen? Ik sta hier naast ne put en heb iets in mijn handen om die put mee te graven. Moet ik er nog een tekeningske bij maken? Ik ben hier ne put aan het graven.”
De vreemdeling schudde zijn hoofd vol onbegrip voor de domme vraag.
“Dimmen hé vriend,” siste Unlucky Frank hem toe, “dat je die put hier aan het graven was, dat wist mijn gat ook. Maar waarom sta je hier in godsnaam een put te graven? Of wil je hier een lijk verstoppen?”
“Ik doe hier ook alleen maar mijn werk he pummel.”
De vreemdeling bleef even arrogant en Unlucky Frank begon rood aan te lopen. Gelukkig zag Eddie de Ridder op het Zwarte Paard dit en besloot hij de gemoederen wat te bedaren.
“Ik ben Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en dit is Unlucky Frank, wij zijn op doorreis vreemdeling. Wie ben jij eigenlijk?”
“Zwette Jef.”
“Aangename kennismaking Zwette Jef,” groette Eddie hem, “en vertel nu eens waarom je die put hier moet graven.”
“Ah, maar dat is toch simpel. Ik werk voor het stad en ze hebben me gisteren gezegd dat ik hier 2 putten moet komen graven van elk ne meter diep.”
“Twee putten zeg je,” zei Unlucky Frank terwijl hij even rond keek, “maar ik zie er nog maar ene.”
“Zeg vriend, mij niet afjagen hé,” brieste Zwette Jef, “ik ben er ook nog maar van gisterenmiddag aan begonnen. Trouwens, ze hebben gezegd dat het niet uitmaakte wanneer ze gegraven waren. Die putten moeten dienen voor flitspalen in te zetten.”
“Flitspalen?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard verbouwereerd.
“Ja, flitspalen. Ge weet toch dat ge hier met uw paard stapvoets moet voorbij rijden hé. Het is hier veel te gevaarlijk met al die spelende kinderen om in galop hier te passeren. Als ge dan te snel gaat, dan staat ge op de foto en dan krijgt ge een boete of pakken ze uw paard af.”
“Meent gij dat? Ik wist geeneens dat ze al foto’s konden nemen. Dat is toch nog niet uitgevonden?”
“Dat is waar, maar ze wisten hoe snel dat ik werk en dus moest ik nu al beginnen met het graven van die putten.”
“Ah zo,” zegde Eddie diep nadenkend, “dan gaan wij maar eens verder rijden zodat je rustig kan verder werken.”
Zo gezegd zo gedaan en onze vrienden besloten hun reis verder te zetten.
“Zeg baas,” vroeg Unlucky Frank toen ze net vertrokken waren, “zouden ze mijn paard ook afpakken als ik te hard voorbij ga rijden?”
“Tuurlijk Frank, iedereen gelijk voor de wet hé.”
Enkele seconden bleef Unlucky Frank stil staan, diep in gedachten verzonken. Toen greep hij zijn pijl en boog en schoot een pijl dwars door het hart van Zwette Jef. Het was Eddie de Ridder op het Zwarte Paard nog niet opgevallen dat zijn vriend was blijven staan en hij keek pas achterom door hij de doodskreet van Zwette Jef hoorde.
“Maar Frank toch,” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “waarom doe je dat nu?”
“Niemand pakt mijn paard af. Als er gene put is dan kunnen ze er ook gene paal zetten, dus zijn we weeral safe hé baas.” antwoordde Unlucky Frank zelfzeker.
Daar wist Eddie de Ridder op het Zwarte Paard geen zinnig verweer op te geven en dus reden onze vrienden verder. Op zoek naar nieuwe avonturen.