Gisteren was die met zijnen hamer hier bij mij. Dat komt er natuurlijk van na zo’n nachtje zonder slaap. Zondagavond was ik nog relatief fris, maar gisteren had ik zo kunnen meespelen in één of andere zombie-film. Maar kom, het is gezellig geweest. Dan nemen we de ongemakken er ook graag bij. 
Vandaag kwam ik iemand tegen die nog maar net weet dat mijn ex en ik uit elkaar zijn.
“Zeg, is dat waar dat jullie uit elkaar zijn?”
“Heu… ja, al enkele maanden ondertussen.”
“Dat is toch erg hé…”
“Waarom?”
“Maar jullie waren toch al lang samen?”
Ja inderdaad, wij zijn heel lang samen geweest. Eigenlijk veel te lang en uit elkaar gaan was de beste beslissing die we konden nemen. Of die ik genomen heb, want uiteindelijk was het mijn beslissing. Maar ik voel me veel beter nu, hoe kan het dan erg zijn? Of is het omdat we al zolang samen zijn dat we maar moeten blijven aanmodderen? Neen.
Mijn gesprekspartner was even van de plank, maar begreep mijn uitleg wel en legde zich erbij neer dat het toch niet zo erg was. Het was moeilijk en zwaar, maar wel de juiste beslissing. Punt.
