Het hotel (deel 2)

Meteen ging Danny aan het venster kijken. Voor zover hij kon zien, waren ze toch op de derde verdieping aanbeland.  Natuurlijk kon hij het venster niet open maken.
“Maar we zijn toch gaan ontbijten op de eerste verdieping, niet?”
Ze keken elkaar aan en gingen terug richting trappen. Dit keer namen ze de deur van de eerste verdieping. Ze stapten snel de verlaten gang door richting ontbijtzaal. Maar daar was niemand meer te bekennen.
“Hoe laat is het ondertussen?” vroeg Mieke.
“”Geen idee,” antwoordde Danny terwijl hij op zijn horloge keek, “mijn horloge staat stil op 9u47. Ik zal eens op mijn gsm kijken.”
Maar ook die gaf 9u47 aan.
“Hoe kan dat nu,” Mieke werd duidelijk nerveuzer, “we zijn na half 10 vertrokken van het ontbijt en dan is het nog maar 9u47. Kom, we proberen nog eens naar het gelijkvloers te gaan.”
Ze gingen weer naar de trapzaal, daalden af en kwamen terecht op… de derde verdieping. Ze stapten dan maar door naar hun kamer waar Danny de deur kwaad dicht sloeg.
“Voilà,” brulde hij, “ik hoop dat ze dat hier overal gehoord hebben. Dan komen ze misschien klagen over het lawaai. Zet die tv ook maar zo hard mogelijk op.”
Mieke was echter al richting telefoon gegaan.
“Wacht efkes met lawaai maken,” zegde ze, “ik ga nog eens proberen te bellen.”
Ze nam de hoorn op, maar kreeg geen kiestoon. De telefoon maakte geen geluid. Ze probeerde nog een nummer te vormen, maar er gebeurde niks.
“Neem je gsm eens, want de telefoon is dood.”
“Dat gaat geen verschil maken,” antwoordde Danny totaal ontmoedigd, “want ik heb geen ontvangst. En hij staat nog altijd op 9u47.”
“Maar ze hebben ons hier toch ingecheckt gisteravond. We hebben de sleutel gekregen van het hotel. Heb jij hier iets raar gezien dan?”
“Nee, maar ik was te boos op jou om rond te kijken. We hebben een halve reis ruzie gemaakt over stomme dingen. We hadden beter wat meer rond gekeken.”
Mieke keek hem even scherp aan. Even dacht ze dat hij haar weer allerlei verwijten naar het hoofd zou smijten, zoals hij gisteren de hele tijd gedaan had. Toen ze zijn verslagen blik zag, slikte ze haar scherpe antwoord in. Ze zouden moeten samenwerken om hier uit te komen.

Uitdaging

Gisteren kreeg ik een leuke uitdaging. Puur toevallig was ik aan het chatten met de dame waarmee ik binnenkort een date heb (en die ik gemakkelijkheidshalve vanaf nu Mrs Smith zal noemen) en ze had een opdracht voor me. Een heel eenvoudige opdracht ook nog, althans op het eerste gezicht. Ze vroeg me een “worst case scenario” te bedenken en dan zou zij dat zo goed mogelijk in de praktijk omzetten.

Oorspronkelijk was ik scenario’s aan het bedenken hoe haar gedrag me het meest zou irriteren. Maar eigenlijk is het veel simpeler dan dat, want er is maar één enkel “worst case scenario” voor een date. Wat kan er erger zijn dan een date waar je partner er halverwege met iemand anders vanonder muist? Kan het zieliger? Uiteraard zijn er veel eenvoudiger manieren om een date te laten mislukken, maar als je iets doet dan moet je het ook meteen goed doen.

Maar gelukkig ligt het niet in onze bedoeling om de eerste kennismaking in het honderd te laten lopen. Het is alleen maar de bedoeling er een gezellige avond van te maken. Eigenlijk kunnen we het dus zelfs geen echte date noemen. Waarmee meteen ook elke verleiding om de date uiteindelijk toch te laten mislukken is weggenomen.

Voor alle nieuwsgierigen onder u ook even vermelden dat ik het ooit heb meegemaakt, dat worst case scenario. Het is me één keer overkomen dat mijn date halverwege de fuif waar we waren plots onvindbaar was…