Het harnas

“Verdomme toch,” jammerde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “dat harnas van mij begint hier echt wel serieus uiteen te vallen.”
Unlucky Frank keek even achterom naar Eddie de Ridder op het Zwarte Paard. Het was al de 6de keer vandaag dat ze moesten stoppen omdat zijn baas problemen had met zijn harnas. Het was ook wel zijn eigen schuld natuurlijk. Gisteravond waren ze op stap geweest en toen ze naar huis vertrokken was hij met zijn zatte botten drie keer van zijn paard gevallen. Dat harnas zat natuurlijk vol deuken en die hadden ze er vanochtend uitgeslagen. Maar het deed een harnas niet veel goed en hij had zijn meester gewaarschuwd dat het niet goed zou komen. Maar ja…
“Rijden we dan maar terug, heer” vroeg Unlucky Frank, “want ik heb gisteren gezien dat ze daar een H&M hebben. Daar kunnen ze je wel helpen.”
“We zullen wel moeten,” zuchtte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “dit harnas heeft zijn beste tijd toch al gehad, we zullen dan maar ineens een nieuw gaan kopen. Ben je zeker dat ze daar een H&M hadden? Want ik heb die niet gezien.”
“Jazeker heer, ik heb hem gezien toen we uit de kroeg kwamen. Maar toen voelde u zich niet al te best en daardoor hebt u die waarschijnlijk niet gezien.”
“Dat zal dan wel. Het eten is me daar inderdaad niet goed bekomen, ik voel me nog belabberd.”
Zo gezegd, zo gedaan. Een uurtje later stonden ze voor de Harnassen & Maliënkolders, of in het kort de H&M. Maar Eddie de Ridder op het Zwarte Paard had wat problemen om een passend harnas te vinden.
“Maar heer,” sprak de winkelier toen hij zijn laatste harnas haalde, “dit is echt het nieuwste model harnas dat ik heb. Het heeft alle nieuwe snufjes. Kijk maar, aan de binnenkant zit zelfs een vak voor een gsm, en het is kogelvrij.”
“Een gsm? Wat is dat nu weer?”
“Ik weet het heer,” legde de bediende uit, “ze hebben het nog niet uitgevonden. Maar als het er ooit komt dan kan u hem toch al ergens kwijt, niet?”
“Hmm, ik weet het niet,” zuchtte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “en kogels zijn toch ook nog niet uitgevonden, of wel?”
“Daarom is het ook kogelvrij, heer. Er kan geen kogel doorheen omdat die nog niet uitgevonden zijn. Maar het is echt een koopje hoor, geloof me.”
“Oké, ik neem het. Hoeveel moet ik u betalen?”
Dit was het sein voor Unlucky Frank om naar buiten te gaan. Want als de prijs te hoog was, zou er gegarandeerd bloed vloeien en hij had zijn kleren nog maar net gewassen. Hij was nog maar net op straat toen Eddie de Ridder op het Zwarte Paard ook buiten kwam. Geen bloed te bekennen dus dat zat voor één keer toch goed. Alleen had hij niet goed in het rond gekeken. Hij was immers in het midden van de straat terecht gekomen en zag de koerier niet afkomen die met hoge snelheid voorbij kwam. De koerier kon Unlucky Frank nog net ontwijken, maar verloor de controle over zijn paard en kwam tegen een huis terecht. Unlucky Frank ging nog even kijken, maar voor de koerier kon geen hulp meer baten.
“Zonde van het paard,” probeerde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn vriend te troosten, “we hadden er nog een goeie prijs van kunnen maken. Kom vriend, we zijn hier weg voor er iemand lastige vragen komt stellen. Voor het donker moeten we in de volgende stad zijn en mijn harnas voelt nog niet soepel aan. Geen tijd te verliezen dus.”
Waarop onze vrienden hun tocht verder zetten.