1 jaar later

Gisteravond ben ik voor het eerst gestopt met chatten omdat de wekker afliep. Niet dat Mrs Smith en ik al zolang aan het babbelen waren, maar gewoon om te vermijden dat het weer een kot in de nacht zou worden. Dus heb ik mijn gsm maar laten aflopen om 22u30, anders was het waarschijnlijk weer héél laat geworden. Raar eigenlijk, want een half jaar geleden had ik nog een hekel aan chatten.

Maar het laatste jaar is er wel meer veranderd. Gisteren was het 1 jaar geleden dat ik mijn eerste blogpostje online zette. Nu, 1 jaar en 227 postjes later, lijkt het soms wel iemand anders die aan het bloggen is. Op professioneel gebied ben ik nog steeds werkzaam bij dezelfde werkgever, alleen is dat nu in een andere regio. De nieuwe groep collega’s bevalt me veel beter en hier voel ik me echt wel thuis. Eerste positief punt. De relatie waar ik een jaar geleden in zat, is stuk gelopen. En maar goed ook, want sindsdien ben ik me veel beter gaan voelen. Single zijn bevalt me wel. Tweede positief punt. Bovendien is er Eddie de Ridder op het Zwarte Paard die ik ben tegengekomen. Alle frustratie en irritatie kan ik bij hem kwijt, hij is mijn beste vriend (ook al bestaat hij alleen maar in mijn verbeelding). Derde positief punt.

Meer dan genoeg om wat opgewekter door het leven te stappen. Nu ik erover nadenk, blijkt 42 een speciaal getal te zijn. Mijn ouders waren 42 toen ik geboren werd, een accident of birth zoals ik vaak te horen kreeg. Vorig jaar ben ik zelf 42 geworden, dus werd het tijd dat ik eens goed in de spiegel keek. Laten we zeggen dat de eerste 42 jaar “om te oefenen” waren, nu kan het “voor echt” beginnen…

Ik hou u op de hoogte