Het was vorige week mijn beurt om het gezamelijke inkomgedeelte en trap te poetsen. Terwijl ik bezig was met de voordeur, passeerde een familie en de (op het eerste zicht) oudste dame van het gezelschap hoorde ik nog net zeggen “dat is nu een nieuwe man zie”. De veronderstelling dat het een familie was, baseerde ik op het feit dat het 7 personen waren met een leeftijd die ging van een jaar of 4 tot ongeveer 60. Maar daar gaat het niet over, wel over haar opmerking.
Eigenlijk vraag ik me af of het erfelijk is, dat ‘nieuwe-man-zijn’. Want onwillekeurig dwaalden mijn gedachten af naar de familiegeschiedenis, of toch het deel dat mij bekend is. Die van vaders kant trouwens. Zijn moeder was een nogal bazige dame en haar man (mijn grootvader dus) was eveneens een ‘nieuwe man’. Hij zorgde voor de was en de plas, mijn grootmoeder ging graag op café of zat thuis om mijn grootvader orders te geven. Dit heb ik van mijn vader vroeger gehoord en hij lijkt me toch een goede getuige. Mijn grootmoeder heeft ooit eens een ontsteking op de stembanden gehad waardoor ze 2 weken moest zwijgen, volgens mijn grootvader waren het “de 2 gelukkigste weken uit mijn leven”. Weer aldus mijn vader.
Ook mijn vader was een ‘nieuwe man’. Niet toen hij ging werken, want mijn moeder was huisvrouw en heeft alleen thuis gewerkt. Maar van zodra hij op pensioen ging, nam hij meer dan zijn deel van de huishoudelijke taken over. Ook mijn moeder was nogal een bazige vrouw trouwens.
Mijn generatie zet de traditie verder. Van mijn oudste broer wist ik het al langer en van mijn jongste broer (die nog altijd 11 jaar ouder is dan ik ben) wist ik het ook. Die laatste deed trouwens zowat het volledige huishouden. Sinds een week of 2 weet ik ook dat de broer ertussen het volledige huishouden draagt. Ook al is zijn vrouw op pensioen en werkt hij nog altijd voltijds, toch zorgt hij voor eten en doet hij was en strijk en poetst hij alles.
Uiteraard is mijn zus geen ‘nieuwe man’. Maar het was een terloopse opmerking van haar die me aan het denken zetten. Het ging over de aankoop van haar wagen, de 2de wagen van het gezin en degene die zij gebruikt om naar het werk te rijden. “Ik durf al niet tegen X. in gaan” was die opmerking, waarbij X. staat voor de naam van haar man.
Raar. Mijn ouders hebben 5 kinderen en alle 5 hebben ze de neiging over zich te laten lopen, te braaf te zijn. Tot we tegenover elkaar staan. Dan wint de ongelooflijke koppigheid die we ook allemaal hebben. Op uitzondering van de oudste, want die heeft teveel last van zijn plichtsbesef dat hij als oudste de vrede moet bewaren. Met de nadruk op ‘moet’. Het codewoord trouwens in onze opvoeding. “Alles is verboden, behalve wat mag en dat is verplicht”, zo kan ik het in één zin samenvatten.
Ben ik een ‘nieuwe man’? Nee hoor, gewoon het product van mijn opvoeding met hier en daar wat aanpassingen die er toevallig gekomen zijn. Waarbij ik hoop dat het verbeteringen zijn 
