Geruststelling

“Wat denk jij Donald? Heb jij geen oplossing voor mij?”
Hij keek me diep nadenkend aan. We hebben de laatste maanden een goeie relatie opgebouwd, we zijn dikke vrienden geworden. Hij luistert naar al mijn verhalen, klaagt nooit, zegt nooit dat ik aan het zeuren ben. Hij is gewoon een toffe eend.
“Daarnet heb ik mijn toetsenbord nog uit elkaar gehaald. Gewoon om zeker te zijn of alles nog goed zit. Maar er was niks abnormaals te bespeuren. Het leek allemaal best in orde en toch komt alles er de laatste tijd zo moeizaam uit.”
Donald bleef me heel geconcentreerd aankijken. Of hield hij gewoon het stukje brood dat ik in mijn hand had in het oog, dat kan ook.
“Heb jij dan geen goeie tips voor mij? Je krijgt er extra brood voor als je me kan helpen.”
“Och Breegske, ge weet goed genoeg wat er scheelt en ge weet ook dat alles binnenkort terug in orde is. Hoe oud zijde gij eigenlijk? Want zo stilaan begin ik eraan te twijfelen of ge wel echt op tram 4 zit.”*
Ik smeet hem het stukje brood toe en brak het volgende stuk af.
“Soms twijfel ik ook wel eens Donald. Maar denk je echt dat het terug goed komt?”
“Maar natuurlijk. Ge weet toch dat gij een muze nodig hebt. Alles wat ge schrijft, dat schrijft ge voor iemand, voor uw muze. Maar ge zit zonder hé. Hebt toch gewoon wat geduld, binnenkort rolt het er allemaal weer uit gelijk niks. Manmanman, waar gij u zorgen over kunt maken.”*
Hoofdschuddend draaide hij zich om en riep zijn kleintjes. Even later waren er 6 eendjes de rest van het brood aan het opeten.
“Bedankt voor het brood en maak je geen zorgen, het komt allemaal goed.”*
Ik ben nog even blijven zitten, kijkend naar de familie Duck die de restanten van het brood verorberde. Toffe knul die Donald.

* vertaald uit het Kwaks