“Luister naar je lichaam.” Het is een zinnetje dat ik veel gebruik. Telkens er mensen worden verzorgd die ook aan het revalideren zijn, komt het er tussen. Want zowat iedereen heeft twijfels of het wel snel genoeg gaat. Of ze wel hard genoeg oefenen, en of het niet sneller terug beter kan gaan. Dan vind ik het belangrijk die mensen erop te wijzen dat hun lichaam alle signalen zal geven. De grenzen liggen immers nooit op dezelfde plaats, en het is belangrijk om die grenzen niet te snel te verleggen. Want dan komt er gewoonlijk een zware terugval.
Dus is het belangrijk naar je lichaam te luisteren, een raad die ik beter wat meer aan mezelf had gegeven. Het was me immers al opgevallen dat ik de laatste weken veel minder knieproblemen heb. Nu gebeurt het nog wel dat ik in de zomermaanden minder pijn heb en dat er weinig vocht in zit, maar dat is dan wel bij langdurig warm en droog weer. De zomer die we net achter de rug hebben, komt daar dus helemaal niet voor in aanmerking.
Daarom ging ik op zoek naar wat er dan wel anders was de laatste maanden. De dagelijkse medicatie is nog steeds hetzelfde, de werklast is er niet minder op geworden, geen verandering wat betreft mijn dieet. Het enige verschil is dat ik nu single ben.De laatste weken heb ik dit met andere mensen ook besproken en het is de enige logische conclusie.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik er in geloof. Want het beëindigen van die relatie heeft een grote last van mijn schouders genomen. Zelf had ik het nooit in de gaten, maar ik leefde wel onder een constante druk. De hele tijd was er stress, was er spanning. Kan ik dit wel of dat niet doen, kan ik hier over spreken, mag ik daar mijn mening geven. “Sukkel” denk ik nu vaak, maar het gebeurde allemaal heel traag. Het was een traag proces en voor je het weet verlies je jezelf om de volgende ruzie te vermijden.
Die druk is weggevallen. De spanning is uit mijn lijf en ik vind terug rust. Blijkbaar geniet de rest van mijn lichaam daar nu ook van, want sinds het begin van mijn vakantie neem ik geen medicatie meer. Met als achterliggende gedachte dat ik bij problemen gewoon rust neem en even compleet niks doe. Er is hier nog genoeg om te lezen en te bekijken, maar tot nu toe is het niet nodig geweest. Ondanks alle huishoudelijke taken en lange wandelingen is er nog steeds geen enkel probleem. Geen vocht in de knie, geen extra pijn.
Had ik dus maar veel vroeger geluisterd naar mijn lichaam, of was de boodschap maar veel duidelijker geweest. Het is pas nu dat ik besef hoeveel spanning er de laatste jaren was. Nu realiseer ik me ook hoeveel ellende ik mezelf had kunnen besparen.
Professioneel ben ik altijd de rust zelve gebleven, want dat is één van mijn sterke eigenschappen, het uitstralen van rust. Nu heb ik dat privé ook teruggevonden. Eindelijk.
Laat het bij deze ook duidelijk zijn dat ik die rust nooit meer wil verliezen.
Eén van mijn favoriete acteurs is Hugh Laurie, zonet zag ik hem nog in House MD. Het deed me terugdenken aan de reeks waar ik hem vroeger leerde kennen : A bit of Fry and Laurie. Zalige televisie vond ik het en een korte zoektocht op youtube bracht me bij een prachtige en heel typische sketch. Let ook even op de hilarische typetjes die ze brengen voor en na. Zet u even goed in de zetel en geniet van A bit of Fry and Laurie met Psychiatrists….
Iemand hierboven ziet me graag. Of waar die dan ook mag zitten. In elk geval zorgt hij of zij de laatste tijd erg goed voor me.
Maar soit, het gaat hier niet over het feit of er al dan niet iemand is die ons lot bepaalt. Het gaat erover dat ik toch wel een beetje geluk heb met de mensen die ik de laatste tijd leer kennen. Hoewel geluk er deze keer niet zo gek veel mee te maken had. Voor één keer heb ik eigenlijk puur mijn gevoel gevolgd. Laat het me even verduidelijken.
Zo bots ik dus na de afgebroken bijna-relatie met Ingrid puur toevallig op Mrs Smith. Meteen had ik een “goed gevoel”, ik kan het niet verduidelijken en niet zeggen waarom. Waarschijnlijk was het gewoon mijn inuïtie die het me influisterde, in elk geval besloot ik haar uit te nodigen voor een avondje uit. Puur op basis van dat eerste gevoel nog. Gek genoeg stemde ze er mee in.
Wat daarna gewoon begon als een babbeltje “om elkaar wat beter te leren kennen” is een beetje geëscaleerd. Urenlang hangen we op msn, keuvelend over vanalles en nog wat. Zo erg dat ik nu zelfs de batterijen van mijn toetsenbord heb moeten vervangen.
Het heeft er ondertussen voor gezorgd dat we allebei heel nieuwsgierig uitkijken naar onze meeting. Het geeft een goed gevoel, zo’n gezonde spanning die je voelt opborrelen. Er zal maar één echt probleem zijn op onze meeting denk ik…we zullen toch niet uitgepraat zijn tegen die tijd?
“Verdomme toch,” jammerde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “dat harnas van mij begint hier echt wel serieus uiteen te vallen.”
Unlucky Frank keek even achterom naar Eddie de Ridder op het Zwarte Paard. Het was al de 6de keer vandaag dat ze moesten stoppen omdat zijn baas problemen had met zijn harnas. Het was ook wel zijn eigen schuld natuurlijk. Gisteravond waren ze op stap geweest en toen ze naar huis vertrokken was hij met zijn zatte botten drie keer van zijn paard gevallen. Dat harnas zat natuurlijk vol deuken en die hadden ze er vanochtend uitgeslagen. Maar het deed een harnas niet veel goed en hij had zijn meester gewaarschuwd dat het niet goed zou komen. Maar ja…
“Rijden we dan maar terug, heer” vroeg Unlucky Frank, “want ik heb gisteren gezien dat ze daar een H&M hebben. Daar kunnen ze je wel helpen.”
“We zullen wel moeten,” zuchtte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “dit harnas heeft zijn beste tijd toch al gehad, we zullen dan maar ineens een nieuw gaan kopen. Ben je zeker dat ze daar een H&M hadden? Want ik heb die niet gezien.”
“Jazeker heer, ik heb hem gezien toen we uit de kroeg kwamen. Maar toen voelde u zich niet al te best en daardoor hebt u die waarschijnlijk niet gezien.”
“Dat zal dan wel. Het eten is me daar inderdaad niet goed bekomen, ik voel me nog belabberd.”
Zo gezegd, zo gedaan. Een uurtje later stonden ze voor de Harnassen & Maliënkolders, of in het kort de H&M. Maar Eddie de Ridder op het Zwarte Paard had wat problemen om een passend harnas te vinden.
“Maar heer,” sprak de winkelier toen hij zijn laatste harnas haalde, “dit is echt het nieuwste model harnas dat ik heb. Het heeft alle nieuwe snufjes. Kijk maar, aan de binnenkant zit zelfs een vak voor een gsm, en het is kogelvrij.”
“Een gsm? Wat is dat nu weer?”
“Ik weet het heer,” legde de bediende uit, “ze hebben het nog niet uitgevonden. Maar als het er ooit komt dan kan u hem toch al ergens kwijt, niet?”
“Hmm, ik weet het niet,” zuchtte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “en kogels zijn toch ook nog niet uitgevonden, of wel?”
“Daarom is het ook kogelvrij, heer. Er kan geen kogel doorheen omdat die nog niet uitgevonden zijn. Maar het is echt een koopje hoor, geloof me.”
“Oké, ik neem het. Hoeveel moet ik u betalen?”
Dit was het sein voor Unlucky Frank om naar buiten te gaan. Want als de prijs te hoog was, zou er gegarandeerd bloed vloeien en hij had zijn kleren nog maar net gewassen. Hij was nog maar net op straat toen Eddie de Ridder op het Zwarte Paard ook buiten kwam. Geen bloed te bekennen dus dat zat voor één keer toch goed. Alleen had hij niet goed in het rond gekeken. Hij was immers in het midden van de straat terecht gekomen en zag de koerier niet afkomen die met hoge snelheid voorbij kwam. De koerier kon Unlucky Frank nog net ontwijken, maar verloor de controle over zijn paard en kwam tegen een huis terecht. Unlucky Frank ging nog even kijken, maar voor de koerier kon geen hulp meer baten.
“Zonde van het paard,” probeerde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn vriend te troosten, “we hadden er nog een goeie prijs van kunnen maken. Kom vriend, we zijn hier weg voor er iemand lastige vragen komt stellen. Voor het donker moeten we in de volgende stad zijn en mijn harnas voelt nog niet soepel aan. Geen tijd te verliezen dus.”
Waarop onze vrienden hun tocht verder zetten.
Meteen ging Danny aan het venster kijken. Voor zover hij kon zien, waren ze toch op de derde verdieping aanbeland. Natuurlijk kon hij het venster niet open maken.
“Maar we zijn toch gaan ontbijten op de eerste verdieping, niet?”
Ze keken elkaar aan en gingen terug richting trappen. Dit keer namen ze de deur van de eerste verdieping. Ze stapten snel de verlaten gang door richting ontbijtzaal. Maar daar was niemand meer te bekennen.
“Hoe laat is het ondertussen?” vroeg Mieke.
“”Geen idee,” antwoordde Danny terwijl hij op zijn horloge keek, “mijn horloge staat stil op 9u47. Ik zal eens op mijn gsm kijken.”
Maar ook die gaf 9u47 aan.
“Hoe kan dat nu,” Mieke werd duidelijk nerveuzer, “we zijn na half 10 vertrokken van het ontbijt en dan is het nog maar 9u47. Kom, we proberen nog eens naar het gelijkvloers te gaan.”
Ze gingen weer naar de trapzaal, daalden af en kwamen terecht op… de derde verdieping. Ze stapten dan maar door naar hun kamer waar Danny de deur kwaad dicht sloeg.
“Voilà,” brulde hij, “ik hoop dat ze dat hier overal gehoord hebben. Dan komen ze misschien klagen over het lawaai. Zet die tv ook maar zo hard mogelijk op.”
Mieke was echter al richting telefoon gegaan.
“Wacht efkes met lawaai maken,” zegde ze, “ik ga nog eens proberen te bellen.”
Ze nam de hoorn op, maar kreeg geen kiestoon. De telefoon maakte geen geluid. Ze probeerde nog een nummer te vormen, maar er gebeurde niks.
“Neem je gsm eens, want de telefoon is dood.”
“Dat gaat geen verschil maken,” antwoordde Danny totaal ontmoedigd, “want ik heb geen ontvangst. En hij staat nog altijd op 9u47.”
“Maar ze hebben ons hier toch ingecheckt gisteravond. We hebben de sleutel gekregen van het hotel. Heb jij hier iets raar gezien dan?”
“Nee, maar ik was te boos op jou om rond te kijken. We hebben een halve reis ruzie gemaakt over stomme dingen. We hadden beter wat meer rond gekeken.”
Mieke keek hem even scherp aan. Even dacht ze dat hij haar weer allerlei verwijten naar het hoofd zou smijten, zoals hij gisteren de hele tijd gedaan had. Toen ze zijn verslagen blik zag, slikte ze haar scherpe antwoord in. Ze zouden moeten samenwerken om hier uit te komen.
Gisteren kreeg ik een leuke uitdaging. Puur toevallig was ik aan het chatten met de dame waarmee ik binnenkort een date heb (en die ik gemakkelijkheidshalve vanaf nu Mrs Smith zal noemen) en ze had een opdracht voor me. Een heel eenvoudige opdracht ook nog, althans op het eerste gezicht. Ze vroeg me een “worst case scenario” te bedenken en dan zou zij dat zo goed mogelijk in de praktijk omzetten.
Oorspronkelijk was ik scenario’s aan het bedenken hoe haar gedrag me het meest zou irriteren. Maar eigenlijk is het veel simpeler dan dat, want er is maar één enkel “worst case scenario” voor een date. Wat kan er erger zijn dan een date waar je partner er halverwege met iemand anders vanonder muist? Kan het zieliger? Uiteraard zijn er veel eenvoudiger manieren om een date te laten mislukken, maar als je iets doet dan moet je het ook meteen goed doen.
Maar gelukkig ligt het niet in onze bedoeling om de eerste kennismaking in het honderd te laten lopen. Het is alleen maar de bedoeling er een gezellige avond van te maken. Eigenlijk kunnen we het dus zelfs geen echte date noemen. Waarmee meteen ook elke verleiding om de date uiteindelijk toch te laten mislukken is weggenomen.
Voor alle nieuwsgierigen onder u ook even vermelden dat ik het ooit heb meegemaakt, dat worst case scenario. Het is me één keer overkomen dat mijn date halverwege de fuif waar we waren plots onvindbaar was…
“U hebt kamer 327. U gaat deze gang door, dan naar rechts en daar neemt u de lift naar de 3de verdieping. Op de 3de verdieping moet u naar links en dan zal u kamer 327 vinden.”
De receptioniste legde de sleutel voor hen op de balie. Danny nam de sleutel en hun bagage en vertrok in de richting van de lift. Mieke keek hem boos achterna, maar besloot toch maar te volgen. Gezien het late uur was het hotel verder verlaten en bereikten ze heel snel hun kamer.
“Zo lieverd, eindelijk kunnen we gaan slapen,” zegde Danny terwijl hij de kamer binnenstapte.
Met tegenzin volgde Mieke en zonder een woord te zeggen nam ze haar toilettas uit de bagage en verdween in de badkamer om zich op te frissen. Een half uurtje later deden ze allebei hun best om in slaap te vallen. Het bekvechten was begonnen op het vliegtuig en geëindigd in de bus naar het hotel. Uiteindelijk vielen ze allebei in slaap. ’s Morgens was Danny als eerste op en nadat hij zich had opgefrist, wekte hij Mieke.
“De badkamer is vrij,” zegde hij terwijl hij Mieke een duw gaf.
Het waren de enige woorden die ze wisselden die ochtend. Na het ontbijt gingen ze nog even terug naar hun kamer. Zwijgend maakten ze zich klaar om het stadje te verkennen.
“Hing dat bordje er daarnet ook?” vroeg Mieke, “want ik heb dat niet zien hangen.”
“Nee, raar. Ineens werkt de lift niet meer. Dan de trappen maar zeker, het zijn toch maar 3 verdiepingen.”
Even later arriveerden ze op het gelijkvloers. Ze gingen een gang door en passeerden de lift. Ook hier hing een bordje op dat hij niet werkte. Bijna botste Danny tegen Mieke op toen ze plots stil bleef staan.
“Waarom hangt hier een 3?”
Ook Danny keek naar het bordje dat tegenover de lift hing.
“Misschien is dit lift nummer 3?”
Ze gingen verder en keken elkaar verbaasd aan toen ze aan kamer 327 arriveerden. Hoe kon dit nu? Ze gingen terug naar de trap, daalden weer af en stapten door de deur die aangaf dat ze op het gelijkvloers waren. Meteen keken ze naar de nummers van de kamers en daar stond 301, 302…. ze keken elkaar verbouwereerd aan. Gingen terug tot in de traphal en op de deur stond een duidelijke 3.
“Maar…”, stamelde Mieke, “hier stond toch een 0 daarnet?”
Voor de derde keer daalden ze de trappen af, gingen door de deur met een 0 op… en waren nog steeds op de derde verdieping. Ze besloten dan maar terug naar de kamer te gaan en de receptie te bellen.
“Hotel Seaview. Ik ben John, kan ik u helpen?”
“Wij zitten op kamer 327 en we slagen er niet in om de uitgang te vinden. Om één of andere reden komen we altijd terug op de derde verdieping terecht. Hoe geraken we hier weg?”
“Maar meneer,” antwoordde de man van de receptie verbaasd, “we hebben hier maar 2 verdiepingen en helemaal geen kamer 327. Bent u wel zeker dat u in ons hotel verblijft?”
Verbijsterd keken Mieke en Danny elkaar aan. Hoe kon dit nu?
Er moet me toch iets van het hart. Want eergisteren ben ik niet eerlijk geweest op dit blogje. Niet dat al het andere wat ik hier neerchrijf de enige echte waarheid is, want ik durf al eens iets uit de context halen en uitvergroten. Maar nu wil ik iets recht zetten, want die zin “voorlopig geen dates voor mij” daar kan ik echt niet achter staan.
Gewoon omdat ik al een date heb binnenkort. dat ‘binnenkort’ mag je trouwens letterlijk nemen, want het is pas over enkele weken. Nu ik haar ondertussen ook weer wat beter heb leren kennen begin ik ook spijt te krijgen dat het pas over enkele weken is. Want ze intrigeert me en dus wil ik haar heel graag beter leren kennen. Bijna was ik aan een mail begonnen om haar te vragen of ze volgend weekend een opening heeft in haar agenda, en of ik die opening dan zou mogen opvullen. Maar ik heb die weggesmeten. Want ik weet niet of dat een goed idee is.
Waarbij ik nu al weet dat ik me vandaag niet ga vervelen. Dat is het voordeel van een echte weegschaal dus. Een geboren twijfelaar en ik heb geleerd daar ook nog eens van te genieten. De hele dag zullen er scenario’s door mijn hoofd gaan. Tientallen mails zal ik in gedachten schrijven en op elk daarvan nog een antwoord hebben ook… op de meeste zelfs meerdere mogelijke antwoorden. Misschien zit er hier of daar wel een nieuw verhaaltje in. Als u één van de volgende dagen hier een verhaaltje ziet staan, weet u dus al waar het vandaan komt.
Maar terug naar de orde van de dag. Eerst en vooral nog ontbijten en dan begin ik hier met de grote kuis. Want zo krijg ik die het best gedaan… al twijfelend.
Damn, het vakantiegevoel werkt al een beetje te goed. Er zijn geen frustraties op het werk, geen drukte in mijn privéleven… alleen rust. Maar dat is niet goed, want er is even niks om van me af te schrijven. Een gelukzalig gevoel heeft zich van mij meester gemaakt. Met als gevolg dat ik ook geen inspiratie heb om hier iets neer te pennen. Waarover zou het moeten gaan?
Over het voetbal? Maar België heeft gewonnen, dus dat was in orde.
Over het weer? Dat het weer regent kan me echt niet schelen, ik zit lekker warm en droog binnen.
Over slecht eten of drinken? Maar daar zorg ik zelf voor, dus dat is dik in orde.
Over Ingrid? Loopt goed, babbelen af en toe. Dik in orde dus.
Over het gebrek aan iets interessants op tv? Sorry, maar als ik niks vind dan zet ik gewoon een DVD op. Van mijn boezemvriend heb ik 3 seizoenen Miami Vice te leen gekregen. In lang vervlogen tijden heb ik daar veel afleveringen van gezien en het was een leuk weerzien. Wat me wel verwonderde was de soundtrack. Daar zat dus echt wel goeie muziek onder. Ongelooflijk hoeveel klassiekers van de jaren 80 daar te horen zijn. Sommige afleveringen heb ik gewoon laten staan vanwege de muziek.
Maar soit, ik had dus niks te vertellen. Niks om over te gaan klagen. Geen postje dus vandaag. Of toch geen waarin iets interessants staat…
Sinds gisteravond is mijn vakantie officieel bezig. Van mijn bazin heb ik ook gehoord dat ik maar beter goed uitgerust kan terug komen. Want het werktempo zal er niet op verminderen nu er de volgende maanden 3 collega’s zullen wegvallen (ontslag en zwangerschappen) die niet vervangen kunnen worden. Er zal de eerstvolgende maanden dus niks van die achterstallige recuperatie afgebouwd worden. Integendeel.
Maar kom, eigenlijk heb ik niks om over te klagen. Het zijn luxe-problemen denk ik dan maar. Het is hier toch erg rustig in huis en ik doe mijn werk ook wel erg graag. Alleen moet je er af en toe toch wel eens over kunnen zeuren natuurlijk. Voorlopig dus geen dates meer, daar heb ik even geen behoefte aan. Sociale contacten heb ik ruim voldoende, dus plaats ik me tegenwoordig in de categorie “mensen die gelukkig zijn”.
Het hoeft voor mij niet allemaal druk en snel te gaan, geef mij zoals nu maar wat ruimte om even niks te doen. Alle huishoudelijke taken op een laag tempo, veel tijd om te lezen, eindelijk kan ik die lading DVD’s hier verder bekijken en de volgende weken zal je me ook wel enkele keren in een cinema-zaal kunnen vinden. Dan heb ik mijn batterijen weer helemaal opgeladen als we er binnen 2 weken terug invliegen.
