De Willy

“Rijbewijs en verzekeringspapieren, en vlug wat.”
Verbouwereerd keken Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank elkaar aan. Daar hadden ze nog nooit van gehoord.
“Sorry vriend,” begon Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “maar wat zijn dat voor iets. Want ik heb nog nooit van die dingen gehoord.”
“Dat is een nieuwe wet sinds gisteren. Iedereen die op een paard rijdt moet een rijbewijs hebben en dat paard moet verzekeringspapieren bezitten. Degenen die het niet bij hebben moeten 20 goudstukken boete betalen.”
Dit werd Unlucky Frank toch wel wat te gortig en hij maakte aanstalten om zijn zwaard te trekken.
“Dat zou ik niet doen,” sprak de vreemdeling streng, “want ik ben niet alleen. Mannen!”
Terstond sprongen er 3 zwaarbewapende mannen uit de struiken. Meteen trokken ze hun zwaarden om de waarschuwing van hun baas kracht bij te zetten. Alleen had de middelste van de drie daar wat moeite mee. Zijn zwaard bleef wat steken in de schede… tot het los kwam. Alleen wat dat met zoveel kracht dat hij zijn kompaan naast hem onthoofdde. Verschrikt door wat hij net gedaan had draaide hij zich met een ruk om en met zijn zwaard recht voor hem uit viel hij naar voren. Zijn zwaard verdween in de borstkas van de derde man.
“Godverdomme Willy,” brieste de vreemdeling, “kan jij nu echt niks doen zoals het hoort. Dat brengt je totaal al op 8 collega’s die je zo hebt omgebracht.”
Hoofdschuddend richtte hij zich terug tot onze 2 vrienden. Maar Unlucky Frank keek met verbazing naar Willy.
“Ben jij dat broer?” vroeg hij aan Willy, “Mijn god, je bent het echt. Unlucky Willy! Man, ik dacht dat jij dood was. Ze gingen je toch ophangen?”
Meteen spurtte hij naar zijn broer en ze vielen in elkaars armen. Meteen begonnen ze elkaar alles te vertellen.
“Dat verklaart alles,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “als die net is als Franky dan sta jij voor een onmogelijke opdracht.”
“Dat mag je wel zeggen,” zuchtte de vreemdeling, “omdat ik nog enkele mannen nodig had, heb ik de terdoodveroordeelden meegenomen op deze missie. Maar ik heb al veel spijt gehad van die beslissing. De enige bedoeling van deze nieuwe wet is de staatskas wat te vullen, want die is even leeg als het hoofd van onze grote baas. Er zullen pas binnen een half jaar rijbewijzen beschikbaar zijn en verzekeringen bestaan nog niet eens. Binnen 3 maanden wordt de wet gewoon terug herroepen met een hopelijk iets beter gevulde staatskas tot gevolg. Maar met zo’n gast als medewerker is het niet simpel om boetes bij elkaar te krijgen.”
Uit medelijden tastte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard naar zijn geldbuidel en viste er 20 goudstukken uit. Hij smeet ze naar de vreemdeling.
“Kom,” sprak hij tegen de vreemdeling, “we gaan er ene pakken op mijn kosten. Want zo te zien kan je een opkikkertje best gebruiken. Hey Franky en Willy, kom gasten we gaan ene drinken.”
En zo trokken ze naar de eerste de beste herberg…

Bij gelovigen

Mijn lucky pants liggen klaar voor zaterdag. Het kan dus alleen maar een geslaagde avond worden, daar gaan die ongetwijfeld voor zorgen. Want als ik het eerlijk toegeef ben ik wel een beetje bijgelovig. Hoewel bijgelovig misschien een verkeerd woord is.

Laat het me even verduidelijken. In lang vervlogen tijden heb ik ook nog gesport. Een jaar of 8 heb ik volleyball gespeeld en de aanloop naar een wedstrijd verliep steevast volgens hetzelfde stramien. Ik ging nooit als eerste de kleedkamer binnen, dan ging ik zitten en deed eerst mijn linkerschoen uit, dan de rechterschoen en dan ging mijn sporttas pas open. Vervolgens de jas uitdoen, dan eerst alles onder de gorden omkleden alvorens mijn lucky shirt aan te doen. Nooit speelde ik een competitiewedstrijd zonder dat shirtje onder het wedstrijdshirt. Soms een probleem, want mijn laatste seizoen speelde ik bij 3 ploegen (in 3 verschillende sportbonden) en dus was het de 3de wedstrijd van het weekend geen al te fris ruikend shirtje meer.

Als we dan uit de kleedkamer kwamen, liep ik altijd eerst 3 rondjes rond onze helft van het terrein voor ik een bal aanraakte. Tijdens de opwarming kreeg je ook geen woord uit mijn mond. Te geconcentreerd bezig met de eigen opwarming en het scouten van de tegenstander. Zodat ik bij het begin van de wedstrijd nog wat tips kon meegeven over de gevaarlijke spelers, wie er linkshandig was, wie technisch zwak was… Tactiek is nu eenmaal heel belangrijk.

Maar of dat nu allemaal bijgeloof is? Voor mij was het een manier om mijn concentratie te vinden. Tijdens dat hele stramien begon ik me te focussen op de wedstrijd. Toen ik jaren later ging schaken, had ik al snel ook zo’n ritueel gevonden. Uiteraard moet je je daarvoor niet omkleden, daar was het een korte routine. Dan gaf ik mijn tegenstander altijd een hand voor ik ging zitten. Als de stukken nog niet op het bord stonden, zette ik eerst de torens op het bord. Als de stukken er al stonden, raakte ik eerst mijn torens even aan om ze goed te zetten. Vervolgens schreef ik de naam van mijn tegenstander op mijn wedstrijdblad, maar schreef ik daar nooit de mijne bij. Dan ging dat blad rechts van mij met de stylo tegen het schaakbord. Nog even kijken naar de klok en dan de tegenstander terug een hand geven en “goede match” wensen en de wedstrijd kon beginnen.

Of ik nu een wedstrijd won of verloor, dat maakte geen verschil voor de routine. Het was gewoon een ritueel om mijn concentratie op te bouwen zodat ik een goede wedstrijd kon spelen. Doorbrak ik die routine, dan was de rest van de avond mijn concentratie gebroken. Dan lukte niks.

Alleen heb ik dus geen lucky pants natuurlijk. Waarom zou ik geconcentreerd moeten zijn om te daten? Zaterdagavond doe ik mijn kleerkast open, neem iets waar ik me goed in voel en vertrek. Amusement verzekerd

De foor

De volgende 2 weken zullen zwaar zijn. Vrijdag begint het. De foor. Vanavond geraak je hier vanaf 18u niet meer tot bij mijn deur en dus ben ik heel blij dat ik niet meer moet gaan werken. De Markt wordt hier straks vol foorkramen gezet en die zetten dan de hele avond het verkeer vast. Vrijdag gaan de kramen open en die blijven staan tot 17 november. De volgende weken zal het parkeerprobleem hier dus iets nijpender worden.

Maar dat is niet de reden dat het 2 zware weken zullen zijn. De eerste kramen van de foor staan hier een paar honderd meter van mijn deur verwijderd en laat dat eerste kraam toch wel een smoutebollenkraam zijn. Met dan ook nog de lekkerste van de hele foor. Momenteel ben ik me dus aan het trainen om aan de verlokking te weerstaan. Vorig jaar ben ik maar 6 keer geweest, een persoonlijk record. Het zal dit jaar geen verbetering zijn, want helaas is er nu niemand om me af en toe tot de orde te roepen. Niemand die zegt “hoe krijgt ge dat vettig spul binnen?”.

De extra calorietjes probeer ik dan maar te verbranden door een keertje meer te gaan wandelen en bij voorkeur over die foor. Want gezellig is ze, die foor hier bij ons. Ik kan het iedereen aanraden even langs te komen. Als we elkaar dan tegenkomen, gaan we lekker even smoutebollen eten… ik weet waar ze het lekkerst zijn

Controle

Daarstraks viel mijn oog op een artikeltje in mijn krant. Een onderzoek van Flair bracht aan het licht dat ongeveer de helft van de vrouwen online aan het flirten is. Ongeveer de helft biecht dit flirten ook op aan hun partner. Langs de andere kant blijkt ook ongeveer de helft van de vrouwen hun man stiekem te controleren. De gsm, e-mails en historiek van bezochte websites gaan ze dan na.

Maar dat laatste vind ik logisch. Want als je dan toch je partner aan het ‘bedriegen’ bent door online te gaan flirten, moet je je toch indekken. Terwijl ze overspelig is, zoekt ze dus al bewijsmateriaal tegen haar man. Op het moment dat ze die dan kan betrappen, heeft ze meteen het perfecte moment om zelf te bekennen. “Schatje, ik weet dat jij naar pornosites surft. Ik weet dat je mailtjes stuurt naar die andere vrouwen. Ik ben gigantisch boos, maar ik vergeef het je. Ik heb namelijk met verschillende mannen online geflirt en heb je ook wel eens echt bedrogen…. Kom in mijn armen, lieverd.” En ze leefden nog lang en gelukkig… yeah right.

Wat ik nu wel beter begrijp is de reden waarom vrouwen minder makkelijk carrière maken. Want in al dat geflirt en gecontroleer, daar steek je toch heel wat tijd en energie in? Hoe kan je dan nog tijd en energie over hebben om je op je werk te storten? Multitasken of niet.

Doen mannen dit ook? Ongetwijfeld. Jaloerse mensen zijn er overal en dat zal wel niks te maken hebben met het geslacht. Ik maak mezelf wel de bedenking hoe goed de relatie wel werkt als je het nodig vindt je partner zo te gaan controleren…

Waar ik wel zeker van ben, is dat ik nooit zal gaan controleren… daarvoor ben ik te druk bezig met al dat geflirt online

Eerste impressies

De eerste stapjes in de, voor mij toch, nieuwe wereld van de datingsite zijn gezet. Ook al heb ik enkele maanden geleden nog gezworen dat ik nooit ofte nimmer via deze weg iemand wilde leren kennen. Maar de lokroep was te sterk. Overal lees ik de ervaringen van anderen op die dingen… dan kon ik toch ook niet achterblijven. Bovendien begin ik het daten heel leuk te vinden en wat is de snelste weg naar een date? Juist ja, de datingsite.

Natuurlijk heb ik de hulp ingeroepen van enkele ervaringsdeskundigen en heb ik de “Bijbel voor mannen op datingsites” ook geraadpleegd. Zo ben ik de eerste obstakels mooi uit de weg kunnen gaan. De eerste week is al een vruchtbare week geweest. Af en toe een beetje ongemakkelijk als het vrouwelijk schoon begint te knipogen. Dan raar opkijkend van de eerste berichtjes die binnen komen.

Het is misschien raar dat ik er een probleem van maak maar ik vind het niet normaal om een berichtje te krijgen waar iets ontbreekt en dan bedoel ik niet alleen dat er geen leestekens instonden er was ook een gebrek aan inhoud gewoon enkele korte opmerkingen die meteen details gaven die ik niet eens wil weten. Geef toe, je krijgt een bericht dat eruit ziet als het eerste deel van deze alinea… bekruipt u dan ook niet de neiging dat te beantwoorden met “.,.,.,.,.,!?!?!?!?!? Hier zijn wat leestekens, want die van u zijn blijkbaar op. Groetjes.”

Maar soit, tussen alle koren zit wel eens wat kaf. Zelf ben ik trouwens ook niet vrij van schrijffouten. Maar daar ging het niet over. Met de raad van die Bijbel in het achterhoofd heb ik meteen maar de koe bij de horens gevat. Volgend weekend eerste date. Ik had toch niks anders te doen

Winkelplezier

Voor de laatste keer dit jaar ben ik daarnet schoenen gaan kopen. Zowat alle 3 maanden doe ik dat en de volgende keer zal dus voor januari zijn. Het was net geen recordtijd, want ik ben ruim 8min in de winkel geweest. Het was trouwens niet mijn schuld, want ik heb zeker 2min aan de kassa moeten wachten voor er iemand mijn schoenen wilde afrekenen.

Moeder natuur heeft op dit punt namelijk besloten me wat te helpen. Het rek waar je maat 46 vindt, is namelijk nooit echt uitgebreid. Veel keuze heb ik dus al niet en zoals meestal is het eerste paar schoenen dat me opvalt ook hetgene ik koop. Op voorwaarde dat ze binnen het budget vallen. Het is jaaaren geleden dat ik nog eens meer dan 25 euro voor een paar schoenen heb betaald. Na 3 maanden zijn ze toch versleten, dus why waste more money?

Binnenkort moet ik ook nog eens wat kleren gaan kopen. Dat is de één van de weinige momenten dat ik mijn ex mis. Niet dat ik haar nodig heb om mijn kleren te kiezen. Nee, ik vond het altijd leuk winkelen. Want dan kon ik nog eens spionnetje spelen. Terwijl zij dan in de rekken snuffelde of kleren aan het passen was, maakte ik er een spelletje van om iedereen in de winkel in het oog te houden. “Staat ze te twijfelen over de kleur of over de prijs?”, “Die heeft nen hot date waarop ze indruk wil maken, want ze stelt teveel vragen aan de verkoopster”, “Hey vent, uw vrouw zit in dat ander paskot dus moet ge daar niet binnenloeren”, “Hmm, dat is al de derde winkel waar ik die zie, is die ons aan het achtervolgen?”. Dat soort dingen dus, waarbij ik dan meteen ook effe een verhaaltje erbij verzin.  Vaak kreeg ik dan ineens de opmerking “zeg, ik vraag dat geen 10 keren hé, sta niet zo te dromen” wat me terug bij de orde van de dag bracht.

Dat was dan het moment om het spelletje even te laten rusten en zelf in de rekken te kijken, meezoekend naar wat dan ook. Het had trouwens ooit wel een voordeel. Toen haar kinderen nog wat kleiner waren, wist ik op elk moment waar ze zich in de winkel bevonden, ‘controletorentje’ heette het spelletje toen.

Stom? Kinderachtig? Ja natuurlijk, maar het zorgde er wel voor dat ik winkelen nooit vervelend vond. Nu alleen nog een nieuw slachtoffer vinden om mee te gaan winkelen.

Zalm

Hebt u al eens nagedacht over reïncarnatie? Laatst had ik er met een vriend nog een gesprekje over. Hij was er echt wel zeker van dat hij in een vorig leven ergens in Schotland had gewoond en uit een toren was geduwd. Want daar droomde hij vaak over. Bovendien had hij het gevoel naar beneden geduwd te worden telkens hij ergens op een toren of hoog gebouw stond. We hebben er een leuke discussie over gehad.

Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat ik in mijn vorig leven een zalm was. Waarom? Omdat een zalm zijn hele leven tegen de stroom in zwemt en laat nu dat toch wel een constante in mijn leven zijn. Het is trouwens sterker dan mezelf en soms begin ik zelfs standpunten te verdedigen waar ik helemaal niet achter sta, gewoon om te bewijzen dat er ook een andere kant is.

Een voorbeeldje uit de oude doos. Korte anekdote uit het 5de middelbaar. De leraar Engels laat ons het boek ‘Animal Farm’ lezen en de opdracht was “kies uw favoriete personage en verklaar waarom”. Op 2 na had iedereen het personage ‘Snowball’ gekozen (de goeie). Eéntje had ‘Napoleon’ gekozen (omdat die de slechterik was) en ik had ‘Squealer’ uitgepikt. Natuurlijk vond ik het een slechterik, maar 4 bladzijden lang ging ik de uitdaging aan om hem toch de hemel in te prijzen. Geen enkele schrijffout en toch kreeg ik een 0 als beoordeling. Reden : Het was de bedoeling dat je ‘Snowball’ zou beschrijven, want de anderen zijn slechterikken. Maar waar is de fun als ik zelfs geen slechte mag aanprijzen? En dan nog in correct en goed Engels? Flauw.

Een ander? Mijn vader was een oerconservatieve volgeling van de (toenmalige) CVP, één broer was een overtuigd VU-er en een schoonbroer (bankdirecteur) overtuigd liberaal. Wat ga ik lezen om ze zo hard mogelijk tegen de schenen te schoppen? ‘Das Kapital’ van Marx natuurlijk. Urenlang hebben we verhitte discussies gevoerd over kapitalisme, socialisme en communisme. Tot grote wanhoop van mijn vader die zijn jongste zoon alleen nog als ” ne voale socialist” kon zien. Terwijl ik het alleen maar ongelooflijk leuk vond die grote jongens steevast in een hoek te discuteren.

Gelukkig is het nu niet meer zo fanatiek aanwezig. De drang om iemand persé te gaan ompraten zodat die aan zijn eigen overtuiging begint te twijfelen, die is er niet meer. Hoewel ik het absoluut leuk blijf vinden om verbaal in de clinch te gaan. Gewoon voor de fun.

Als ik dus ooit toch nog gereïncarneerd word, laat het dan maar terug als een zalm zijn. Dan ben ik tenminste niet de enige die steevast tegen de stroom in gaat.

Bloedeloos

“Mag ik ne keer iets vragen baas?”
Al een tijdje was Unlucky Frank zich aan het afvragen of hij de vraag zou stellen. Maar nu ze op weg waren naar Eleonore begon het toch wel dringend te worden.
“Maar natuurlijk,” antwoordde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “je weet toch dat je alles mag vragen. Franky toch…”
“Awel hé baas… als we straks bij Eleonore aankomen en jullie zijn dan verliefd en zo en jullie gaan samenwonen en trouwen. Hoe gaat het dan met mij verder? Gaan we dan nog altijd die coole avonturen kunnen beleven?”
“Maar Franky toch, waar gij allemaal aan denkt. Ook al ga ik met Eleonore trouwen, dat veranderd niks voor ons. Wij gaan gewoon rond blijven trekken en vanalles doen. Maar of dat nu allemaal cool is, dat betwijfel ik. Want zeg nu zelf, meestal zijn we bezig lijken te begraven. Al die toevallige slachtoffers van jouw onhandigheid. Je mag je gelukkig prijzen dat ik je baas ben, anders hadden ze je al lang opgehangen.”
Dat moest Unlucky Frank even tot zich laten doordringen. Ergens had zijn baas wel gelijk. De laatste weken hadden ze al zoveel slachtoffers gemaakt dat ze misschien zouden moeten uitwijken naar andere streken. Maar ja, het was toch hun schuld niet dat ze onoverwinnelijk waren?
“Maar baas, ik heb het nochtans al van mijn collega’s gehoord. Vorige maand was er die Conventie voor Schildknapen, weet je nog? Daar heb ik met een paar werkloze collega’s gebabbeld en die vertelden me allemaal hetzelfde verhaal. Hun ridder was verliefd, ging met die vrouw samenwonen en ineens bleef die veel meer thuis. Afspraken om op pad te gaan werden vanwege de gekste redenen afgeblazen. De ene keer had hun paard de mazelen, dan moesten ze gaan eten bij zijn schoonouders, de kinderen waren ziek, zijn harnas was in onderhoud, zijn paard moest wat extra rust nemen, er was een bijeenkomst voor ridders, zijne wekker was niet afgelopen, hij had teveel gedronken de dag voordien en teveel koppijn om te vertrekken. Zo ga jij dus ook worden hé baas. Binnenkort mag jij ook niks meer en ga je vanalles verzinnen omdat je van die Eleonore niet op pad mag met mij.”
Even was het stil.
Plots stopte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en draaide zich in de richting van zijn schildknaap.
“Hebben ze dat echt allemaal verteld, Franky?”
“Ja heer, ik zweer het op mijn eerstecommuniezieltje.”
Even keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn vriend indringend aan. Toen draaide hij zijn paard en maande het terug in de richting vanwaar ze gekomen waren.
“Tja Franky, dat kan ik je allemaal niet aandoen. Goed dat je me op tijd gewaarschuwd hebt voor die smerige Eleonore. Bijna was ik veranderd in een saaie ridder die nooit meer op stap gaat. Kom, we trekken verder in deze richting en als bonus omdat je mijn leven hebt gered, mag jij de volgende irritante gasten een kopje kleiner maken. Deal?”
“Deal baas! Cool, ik hoop dat we er vlug wat tegenkomen, want ik ben in stemming.”
Lachend trokken ze verder, op zoek naar nieuwe avonturen en irritante gasten.

Figurantje spelen

Was ik effe blij dat het lekker weer was vandaag. Misschien vraagt u zich af waarom en dus stel ik uw geduld niet langer op de proef. Vandaag was het mijn beurt om even te voelen wat het is om te figureren bij een opname van een tv-reeks. Nieuwsgierig als ik ben, kon ik het toch niet laten om dit een keertje live mee te maken.

Toeval wil dat men hier enkele straten verder een nieuwe Eén-reeks aan het opnemen is, namelijk “Goesting”. Via krant en televisie had ik vernomen dat men dringend nog figuranten zocht en dus dacht ik “laat ik voor één keer dan maar eens mijn goed hart zien en een mailtje sturen dat ik dat ook wel eens wil doen”. De serie speelt zich af in een restaurant en ik zou dan één van de aanwezige klanten zijn. Een levend stuk decor als het ware.

Ruim op tijd vervolledigde ik de groep van 7 figuranten. De anderen waren bekenden voor de productie en eentje ervan kon ik me nog wel herrineren ook. Na een korte uitleg en een halfuurtje wachten, bleek dat de op te nemen scene maar één van de hoofdrolspelers zou bevatten. Jammer, want ik had de ‘Joeri’ (die de hoofdrol heeft) wel eens aan het werk willen zien. Soit, we kregen onze plaatsen in het restaurant en ik mocht met een bevallige jongedame aan een tafeltje plaatsnemen. Er volgde wat overleg en de productie besliste toch maar wat te wijzigen. Ondergetekende mocht samen met zijn tafelgenote buiten voor het venster gaan staan.

We moesten daar staan praten en gesticuleren. Eventueel doen alsof we de weg aan wijzen waren. Wel leuker dan in het restaurant doen alsof je iets zegt tegen elkaar, maar ondertussen hebben we geen van beide dus ook maar één letter van de scene opgevangen. Wij hoorden alleen “actie” en “het is in orde” en in de tijd daartussen hebben we gepraat over de bakkers en de scholen en het lawaai en waar we woonden met telkens duidelijke armbewegingen in die richting.Redelijk snel stond het er allemaal op, een keer of 4 hebben we het moeten doen.

Zelf ben ik nu natuurlijk benieuwd of ik mezelf dan ook nog ga herkennen in de bewuste scene. De reeks wordt ergens in de lente uitgezonden. Hopelijk ben ik dan niet vergeten dat ik er ook nog in figureerde.

Overpeinzing

Een paar dagen geleden minimaliseerde ik het nog allemaal toen ik erover mailde met een goeie vriendin. Ook toen het ter sprake kwam tijdens een msn-babbeltje ging ik er vlotjes overheen. Nu weer effe niet. Het doet me toch wel wat, door Mrs Smith gedumpt worden. Het zag er allemaal wel mooi uit en die 2 dates verliepen beter dan ik had verwacht. Nu zit ik met het gevoel dat ik geen eerlijke kans heb gekregen.

Langs de andere kant zou ik in haar plaats net hetzelfde doen. Als je na de 2de date al een storende factor ziet waarvan je denkt “oh my god!”, dan zou ik ook geen derde date meer willen. Iedereen heeft immers zijn kleine kantjes en als er al zo vroeg eentje in het oog springt… Maar ik blijf het verschrikkelijk vinden. Vandaag toch.

Ter compensatie heb ik dan maar een profieltje gemaakt op het Rijk Der Vrouw. Sorry hoor, ik weet dat het flauw is, maar RDV zit bij mij nog altijd ingebakken als het tijdschrift van vroeger. Komt ervan als je ouders 12 jaar lang kranten en tijdschriften rondbrachten in het dorp waar ik woonde. Zo’n link raak je niet meer kwijt. Het was trouwens leuk hoor, want alle tijdschriften lagen thuis in een kamer. Eerst ontdekte ik de strips (Robbedoes bijvoorbeeld) daarna de Joepie en als laatste (tot grote ergernis van mijn vader) ook Humo. Hij ergerde zich vooral aan dit laatste, want het waren godslasteraars, die van den Humo.  Moet je tegen een puber niet zeggen natuurlijk, want dat was net extra reden om die te gaan lezen.

Principieel was hij wel, mijn vader. Maar toch ook voor rede vatbaar en altijd bereid om in discussie te gaan. Ooit hebben ze hem gevraagd of hij niet wat hogerop wilde bij de vakbond, want hij was intelligent en kon het ook nog eens goed uitleggen. Maar dat heeft hij snel geweigerd, want hij zou nooit de compromissen kunnen aanvaarden die nodig zijn. Koppig hé, ik weet van wie ik het allemaal heb. Er is maar één iets dat ik graag had willen krijgen van hem, en dat zijn zijn looks. Het portret van mijn vader toen hij een jaar of 25 was, hangt nog altijd in de woonkamer bij mijn moeder en als ik er zo naar kijk dan denk ik “als ik wat meer van hem had, dan hoefde ik niet te daten, dan moest ik alleen maar met mijn vingers knippen”