Eleonore

“Gaan we daar nu weeral naartoe?”
“Hoe bedoel je,” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “het is toch al een tijdje geleden dat we daar nog geweest zijn?”
Unlucky Frank keek even in zijn zadeltas en haalde een schriftje boven. Hij bladerde er even in en schudde zijn hoofd.
“Kijk maar heer, we zijn hier nog geen 2 weken geleden geweest. Hier staat het. Normaal gezien keren we binnen de 3 maanden nooit ergens terug. Waarom hier wel? Ga je weer naar haar toe?”
“Franky boy,” lachte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard de aantijgingen weg, “ik wist niet eens dat je kon schrijven, laat staan dat je een dagboek had. Waarom schrijf je dat trouwens op? Hoop je dat er later iemand een boek zal schrijven over jou? De belevenissen van Unlucky Frank. Klinkt niet hé vriend. Ze gaan dat boek waarschijnlijk ‘de avonturen van Eddie de Ridder op het Zwarte Paard’ noemen. Geloof me!”
Lachend reed hij verder, maar zo snel zou Unlucky Frank het niet opgeven. Alleen werd hij net op dat moment onderbroken door een vreemde man die de doorgang blokkeerde.
“Goeiemiddag heren, mag ik u even storen?”
“Nee, geen tijd,” antwoordde Unlucky Frank, “maak dat je wegkomt.”
“Maar heren, het zal maar enkele momenten van uw kostbare tijd in beslag nemen en u kan er ook nog goudstukken mee besparen. Geef toe, dat moet u toch eerst gehoord hebben, vindt u niet?”
Onze vrienden keken elkaar even verbaasd aan. Omdat het hen goudstukken zou besparen, besloten ze even te luisteren.
“Kijk beste mensen,” ging de man snel verder, “ik kan er namelijk voor zorgen dat u 4 keer per jaar aan een heel scherpe prijs een boek kan kopen. Het enige dat u moet doen is dit papiertje invullen en ondertekenen en het is in orde. Mooi toch!”
“Hebt u een pen bij u?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard.
“Ja natuurlijk”, antwoordde de man terwijl hij zich bukte om de pen in zijn tas te nemen.
Dit was het moment waarop Eddie de Ridder op het Zwarte Paard had gewacht. Hij greep zijn zwaard en met een snelle haal onthoofdde hij de man.
“Maar heer,” vroeg Unlucky Frank verbouwereerd, “wat heeft hij verkeerd gedaan? Dat leek mij toch een goede deal te zijn.”
“Och Franky boy. Je weet toch dat het nog honderden jaren gaat duren voor ze boeken zullen gaan drukken. Dat is allemaal weggesmeten geld. Zelfs als ze er zouden zijn, dan had ik nog geen tijd om erin te lezen. De wereld is beter af zonder deze aftroggelaar. Zorg jij nu maar dat hij hier snel begraven is, we laten geen afval rondslingeren hé vriend. Alleen moet ik verder, want ik wil zo snel mogelijk naar Eleonore toe. Ik heb haar al veel te lang niet meer gezien.”
Met deze woorden gaf Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn paard de sporen. Zijn vriend mokkend achter latend. Hij nam nog even zijn schriftje in zijn hand, het was getiteld ‘Het wonderbaarlijke leven van Unlucky Frank’.
“Zonde dat ik je moet begraven,” mompelde hij tegen het levenloze lichaam, “je had mijn eerste boek al kunnen verkopen.”