Exit

Eigenlijk was het wel mooi. Bijna ging ik het zelf ook nog geloven, de love-story met Mrs Smith. Want eigenlijk heb ik er wat bij gefantaseerd. Een beetje mailen en chatten en dan een date en bingo… het ware mooi geweest, toch? Maar nee hoor, niks daarvan. Ook al was het een bijzondere 2de date, het was niet genoeg. Dus kreeg ik van Mrs Smith de melding “Exit Breeg”.

Bij deze sluit ik me aan bij David Coverdale, toevallig ook nog een heel sterk nummer…

Ongelukje

“Maar allé, Eleonore toch,” riep Eddie de Ridder op het Zwarte Paard wanhopig in de richting van de gesloten deur, “doe toch open. Ik ben het, den Eddie, je minnaar.”
“Nee,” antwoordde ze, “ik mag de deur niet meer opendoen want er is een seriemoordenaar aan het werk. Mijn vader heeft gezegd dat Gaston Plastron, Zwette Jef, Failliete Freddy en Lonesome Johnny allemaal door dezelfde vermoord zijn. En hij kan het weten hé, want hij is de champetter. Als hij je ziet, zal hij je zeker meenemen voor verhoor.”
Bij het horen van deze woorden kreeg Unlucky Frank het warm en koud tegelijk. Hij wilde haar iets vragen, maar zijn baas was hem voor.
“Waarom zou hij ons meenemen? Wij hebben daar toch niks mee te maken?”
“Maar jullie zijn vreemdelingen, en die vindt hij toch al verdacht. Bovendien kom je naar hier om mij te zien hé lieveke. Daarom is hij extra wantrouwig. Kom volgende week maar terug, dan is hij naar een bijscholingsweek en komt hij niet naar huis.”
Teleurgesteld nam Eddie de Ridder op het Zwarte Paard afscheid van zijn geliefde Eleonore. Volgende week moest hij terug komen, en ondertussen zou hij blijkbaar ook best uit de stad verdwijnen.
“Kom Franky, we zijn hier weg. Ik weet nog een leuke afspanning een halve dagreis van hier, we gaan ons daar wat amuseren.”
Ze draaiden hun paarden en botsten bijna op 2 vreemde mannen. Allebei hadden ze een raar tasje bij.
“Gegroet heren,” begroette Unlucky Frank de mannen, “wie zijn jullie en wat doen jullie hier in deze contreien?”
“Gegroet heren, wij zijn naar hier gestuurd om u te redden. De wereld zal vergaan, beseft u dat wel? Wij kunnen ervoor zorgen dat u in de hemel terecht komt. Kunnen wij enkele minuten van uw tijd in beslag nemen om de leer van Jehova te bespreken?”
Verward keek Unlucky Frank in het rond. Ook Eddie de Ridder op het Zwarte Paard was even van slag en keek in het rond, wie weet zat die Jehova hier wel ergens. Dit vertrouwden ze niet. Ze grepen hun wapens maar het nieuwe zwaard van Unlucky Frank glipte uit zijn handen. De greep was nog maar pas goed ingevet en in plaats van ermee te dreigen, wierp hij het zwaard naar de mannen. Het kwam terecht in de borstkas van de man die gesproken had. Met zijn ogen wijd open van verbazing viel die achterover, het zwaard in zijn borstkas.
Meteen kwam Unlucky Frank naderbij, zich uitputtend in verontschuldigingen. Hij zetten zijn voet op de borstkas van de arme man en trok zijn zwaard uit diens lichaam. Waarna het zwaard weer uit zijn handen glipte en tussen de ogen van de andere man terecht kwam.
“Verdorie Frank,” merkte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard verbouwereerd op, “het is toch wel ongelooflijk hoe snel jij 2 mannen kan uitschakelen. Ik prijs me gelukkig dat ik je ooit heb aangeworven als mijn schildknaap. Gelukkig heeft Eleonore dit niet gezien. We nemen de lijken mee, ik weet een goeie put om ze achter te laten. Dit mag haar vader nooit te weten komen.”
Zo gezegd, zo gedaan en een uurtje later waren ze beiden op weg naar ‘The Crazy Horse’, de afspanning waar Eddie de Ridder op het Zwarte Paard over verteld had.