Een mens mag niet blijven stilstaan, dus heb ik al een volgende afspraakje op de agenda gezet. Kwestie van de tegenslag met Mrs Smith wat van me af te zetten. Als je van een fiets valt moet je er ook meteen weer op springen hé, of hoe gaat dat spreekwoord.
Alleen is mijn volgende afspraak van een heel ander kaliber. Het spreekwoord slaat zelfs gewoon nergens op. Want die afspraak is met mijn petekindje en zijn broertje (respectievelijk 4,5 en 3 jaar oud). Zaterdag komen ze mijn kot op stelten zetten (zodat ik deze week een goeie reden heb om niet al te veel te gaan poetsen 
) en gaan we de plaatselijke speeltuin onveilig maken. Na het ontbijt ga ik ze halen en hun mama komt ze na haar werk ophalen. Dat zal rond 19u zijn en tegen die tijd kunnen ze meestal nog maar net op hun benen staan van vermoeidheid. Voor ze de hoek omgedraaid zijn, liggen ze in de auto te maffen. De rest van de avond plan ik zelf ook niks meer, want meestal ben ik zelf ook afgepeigerd.
Vandaar dat het zo’n goeie therapie is. Alledrie genieten we van de aandacht. Mannen ondereen hé, dat kan niet fout lopen
