Bloedeloos

“Mag ik ne keer iets vragen baas?”
Al een tijdje was Unlucky Frank zich aan het afvragen of hij de vraag zou stellen. Maar nu ze op weg waren naar Eleonore begon het toch wel dringend te worden.
“Maar natuurlijk,” antwoordde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “je weet toch dat je alles mag vragen. Franky toch…”
“Awel hé baas… als we straks bij Eleonore aankomen en jullie zijn dan verliefd en zo en jullie gaan samenwonen en trouwen. Hoe gaat het dan met mij verder? Gaan we dan nog altijd die coole avonturen kunnen beleven?”
“Maar Franky toch, waar gij allemaal aan denkt. Ook al ga ik met Eleonore trouwen, dat veranderd niks voor ons. Wij gaan gewoon rond blijven trekken en vanalles doen. Maar of dat nu allemaal cool is, dat betwijfel ik. Want zeg nu zelf, meestal zijn we bezig lijken te begraven. Al die toevallige slachtoffers van jouw onhandigheid. Je mag je gelukkig prijzen dat ik je baas ben, anders hadden ze je al lang opgehangen.”
Dat moest Unlucky Frank even tot zich laten doordringen. Ergens had zijn baas wel gelijk. De laatste weken hadden ze al zoveel slachtoffers gemaakt dat ze misschien zouden moeten uitwijken naar andere streken. Maar ja, het was toch hun schuld niet dat ze onoverwinnelijk waren?
“Maar baas, ik heb het nochtans al van mijn collega’s gehoord. Vorige maand was er die Conventie voor Schildknapen, weet je nog? Daar heb ik met een paar werkloze collega’s gebabbeld en die vertelden me allemaal hetzelfde verhaal. Hun ridder was verliefd, ging met die vrouw samenwonen en ineens bleef die veel meer thuis. Afspraken om op pad te gaan werden vanwege de gekste redenen afgeblazen. De ene keer had hun paard de mazelen, dan moesten ze gaan eten bij zijn schoonouders, de kinderen waren ziek, zijn harnas was in onderhoud, zijn paard moest wat extra rust nemen, er was een bijeenkomst voor ridders, zijne wekker was niet afgelopen, hij had teveel gedronken de dag voordien en teveel koppijn om te vertrekken. Zo ga jij dus ook worden hé baas. Binnenkort mag jij ook niks meer en ga je vanalles verzinnen omdat je van die Eleonore niet op pad mag met mij.”
Even was het stil.
Plots stopte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en draaide zich in de richting van zijn schildknaap.
“Hebben ze dat echt allemaal verteld, Franky?”
“Ja heer, ik zweer het op mijn eerstecommuniezieltje.”
Even keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn vriend indringend aan. Toen draaide hij zijn paard en maande het terug in de richting vanwaar ze gekomen waren.
“Tja Franky, dat kan ik je allemaal niet aandoen. Goed dat je me op tijd gewaarschuwd hebt voor die smerige Eleonore. Bijna was ik veranderd in een saaie ridder die nooit meer op stap gaat. Kom, we trekken verder in deze richting en als bonus omdat je mijn leven hebt gered, mag jij de volgende irritante gasten een kopje kleiner maken. Deal?”
“Deal baas! Cool, ik hoop dat we er vlug wat tegenkomen, want ik ben in stemming.”
Lachend trokken ze verder, op zoek naar nieuwe avonturen en irritante gasten.