Voor de laatste keer dit jaar ben ik daarnet schoenen gaan kopen. Zowat alle 3 maanden doe ik dat en de volgende keer zal dus voor januari zijn. Het was net geen recordtijd, want ik ben ruim 8min in de winkel geweest. Het was trouwens niet mijn schuld, want ik heb zeker 2min aan de kassa moeten wachten voor er iemand mijn schoenen wilde afrekenen.
Moeder natuur heeft op dit punt namelijk besloten me wat te helpen. Het rek waar je maat 46 vindt, is namelijk nooit echt uitgebreid. Veel keuze heb ik dus al niet en zoals meestal is het eerste paar schoenen dat me opvalt ook hetgene ik koop. Op voorwaarde dat ze binnen het budget vallen. Het is jaaaren geleden dat ik nog eens meer dan 25 euro voor een paar schoenen heb betaald. Na 3 maanden zijn ze toch versleten, dus why waste more money?
Binnenkort moet ik ook nog eens wat kleren gaan kopen. Dat is de één van de weinige momenten dat ik mijn ex mis. Niet dat ik haar nodig heb om mijn kleren te kiezen. Nee, ik vond het altijd leuk winkelen. Want dan kon ik nog eens spionnetje spelen. Terwijl zij dan in de rekken snuffelde of kleren aan het passen was, maakte ik er een spelletje van om iedereen in de winkel in het oog te houden. “Staat ze te twijfelen over de kleur of over de prijs?”, “Die heeft nen hot date waarop ze indruk wil maken, want ze stelt teveel vragen aan de verkoopster”, “Hey vent, uw vrouw zit in dat ander paskot dus moet ge daar niet binnenloeren”, “Hmm, dat is al de derde winkel waar ik die zie, is die ons aan het achtervolgen?”. Dat soort dingen dus, waarbij ik dan meteen ook effe een verhaaltje erbij verzin. Vaak kreeg ik dan ineens de opmerking “zeg, ik vraag dat geen 10 keren hé, sta niet zo te dromen” wat me terug bij de orde van de dag bracht.
Dat was dan het moment om het spelletje even te laten rusten en zelf in de rekken te kijken, meezoekend naar wat dan ook. Het had trouwens ooit wel een voordeel. Toen haar kinderen nog wat kleiner waren, wist ik op elk moment waar ze zich in de winkel bevonden, ‘controletorentje’ heette het spelletje toen.
Stom? Kinderachtig? Ja natuurlijk, maar het zorgde er wel voor dat ik winkelen nooit vervelend vond. Nu alleen nog een nieuw slachtoffer vinden om mee te gaan winkelen.
