De 6 ongelooflijk interessante (NOT) maar ook verschrikkelijk onbelangrijke weetjes :
1.Mijn dag MOET starten met een boke met choco. Ik beken, ik ben verslaafd en blijf altijd weer teruggrijpen naar de goeie oude Kwatta. Voor mij de lekkerste.
2.In mijn studententijd ben ik nog enkele keren amateur-dj geweest op hardrockfuiven in Leuven. Met de nadruk op amateur! ’s Avonds op kot vertrekken met een doos platen, de trein naar Leuven, daar beginnen spelen en na een uur hadden we 4 keer onze oorspronkelijke hoeveelheid platen (iedereen bracht zijn platen er naartoe als wij ze niet bij hadden), dan de eerste trein terug naar ons kot en even opfrissen en stage gaan doen in het ziekenhuis… those were the days
3.ik kan ongelooflijk lui zijn. Tot ik in gang schiet, dan is er geen stoppen meer aan (gelukkig gebeurd dat niet al te vaak ). Meestal wisselt het zich net op tijd af en blijft mijn kot hier redelijk ordelijk.
4.Op mijn vrije dag zit ik toch wel steevast een uurtje in bad. Mijn moment om even ontspannen een boek te lezen. Tussendoor is het dan natuurlijk wel nodig om warm water bij te vullen. Het is al beter dan vroeger, toen ik tv en video verhuisde naar de badkamer om van in mijn bad een filmpje te bekijken
5.Helaas heb ik weinig controle over de dingen die ik kan onthouden. Zo kan ik u alle winnaars van de Tour opnoemen vanaf 1970, kan ik u de ploegopstelling geven van KV Mechelen toen ze de Europacup wonnen, kan ik u zeggen wie wereldkampioen schaken was tussen 1970 en 2000 en hoeveel partijen daar voor nodig waren, kan ik u vertellen wie er ooit in Iron Maiden zat (van 1975 tot nu) en waarom die eruit zijn gegaan, en meer van die idiote toestanden. Alleen als ik in de winkel sta, heb ik geen flauw idee wat ik er nu weer ging kopen
6.Eveneens een probleem is het onthouden van iemands naam. Laatst kwam ik een kerel tegen waar ik een jaar of 15 geleden tegen schaakte (want een gezicht vergeet ik niet) en dan wist ik nog wie er die partij had gewonnen, welke opening we gespeeld hebben en wat er gebeurde… alleen zijne naam was ik vergeten. U zal me dan ook zelden iemand met zijn naam weten aanspreken… gewoon om te vermijden dat het de verkeerde is.
Tegenwoordig zit er weer wat afwisseling in mijn werk. Het was maanden geleden dat ze me nog eens uit bed hebben gebeld om 6u met de melding dat ik mocht gaan werken. Zieke collega en ja hoor Breeg, jij bent de reserve… ook een goeiemorgen. Voor één keer vond ik het niet erg, want het was een rustige lijst die moest afgewerkt worden. De volgende 7 dagen zit ik trouwens op rozen wat het werk betreft, ik moet maar 3 schamele halve dagen werken. Stilte voor de storm noemen ze dat, want de week daarna is het allerheiligenverlof. Dan mag ik (als single zonder kinderen) natuurlijk 7 volle dagen opeen werken. Gelukkig zal ik goed uitgerust aan die week beginnen.
De planning voor de volgende week is nog niet echt gevuld. De 3de date met Mrs Smith is afgelast. Wat er wel op zal staan is ‘Loft’, alleen weet ik nog niet welke dag. Vermits de film geschreven is door mijn overbuur, vind ik dat ik die moet zien. Sinds gisteravond heb ik nog een ander gaatje gevuld. Men is hier namelijk een nieuwe Eén-serie aan het opnemen : Goesting. Na de 2de oproep om figuranten te vinden, besloot ik toch ook maar eens te reageren. Tot mijn grote verbazing werd ik nog opgebeld ook en dus zal ik mee als achtergrond mogen functioneren Ik hou u op de hoogte van de uitzending ervan. Het zal makkelijk zijn me te herkennen hoor, want ik lijk sprekend op mijn robotfoto (ook wel avatar genoemd)
Een mens mag niet blijven stilstaan, dus heb ik al een volgende afspraakje op de agenda gezet. Kwestie van de tegenslag met Mrs Smith wat van me af te zetten. Als je van een fiets valt moet je er ook meteen weer op springen hé, of hoe gaat dat spreekwoord.
Alleen is mijn volgende afspraak van een heel ander kaliber. Het spreekwoord slaat zelfs gewoon nergens op. Want die afspraak is met mijn petekindje en zijn broertje (respectievelijk 4,5 en 3 jaar oud). Zaterdag komen ze mijn kot op stelten zetten (zodat ik deze week een goeie reden heb om niet al te veel te gaan poetsen ) en gaan we de plaatselijke speeltuin onveilig maken. Na het ontbijt ga ik ze halen en hun mama komt ze na haar werk ophalen. Dat zal rond 19u zijn en tegen die tijd kunnen ze meestal nog maar net op hun benen staan van vermoeidheid. Voor ze de hoek omgedraaid zijn, liggen ze in de auto te maffen. De rest van de avond plan ik zelf ook niks meer, want meestal ben ik zelf ook afgepeigerd.
Vandaar dat het zo’n goeie therapie is. Alledrie genieten we van de aandacht. Mannen ondereen hé, dat kan niet fout lopen
Eigenlijk was het wel mooi. Bijna ging ik het zelf ook nog geloven, de love-story met Mrs Smith. Want eigenlijk heb ik er wat bij gefantaseerd. Een beetje mailen en chatten en dan een date en bingo… het ware mooi geweest, toch? Maar nee hoor, niks daarvan. Ook al was het een bijzondere 2de date, het was niet genoeg. Dus kreeg ik van Mrs Smith de melding “Exit Breeg”.
Bij deze sluit ik me aan bij David Coverdale, toevallig ook nog een heel sterk nummer…
“Maar allé, Eleonore toch,” riep Eddie de Ridder op het Zwarte Paard wanhopig in de richting van de gesloten deur, “doe toch open. Ik ben het, den Eddie, je minnaar.”
“Nee,” antwoordde ze, “ik mag de deur niet meer opendoen want er is een seriemoordenaar aan het werk. Mijn vader heeft gezegd dat Gaston Plastron, Zwette Jef, Failliete Freddy en Lonesome Johnny allemaal door dezelfde vermoord zijn. En hij kan het weten hé, want hij is de champetter. Als hij je ziet, zal hij je zeker meenemen voor verhoor.”
Bij het horen van deze woorden kreeg Unlucky Frank het warm en koud tegelijk. Hij wilde haar iets vragen, maar zijn baas was hem voor.
“Waarom zou hij ons meenemen? Wij hebben daar toch niks mee te maken?”
“Maar jullie zijn vreemdelingen, en die vindt hij toch al verdacht. Bovendien kom je naar hier om mij te zien hé lieveke. Daarom is hij extra wantrouwig. Kom volgende week maar terug, dan is hij naar een bijscholingsweek en komt hij niet naar huis.”
Teleurgesteld nam Eddie de Ridder op het Zwarte Paard afscheid van zijn geliefde Eleonore. Volgende week moest hij terug komen, en ondertussen zou hij blijkbaar ook best uit de stad verdwijnen.
“Kom Franky, we zijn hier weg. Ik weet nog een leuke afspanning een halve dagreis van hier, we gaan ons daar wat amuseren.”
Ze draaiden hun paarden en botsten bijna op 2 vreemde mannen. Allebei hadden ze een raar tasje bij.
“Gegroet heren,” begroette Unlucky Frank de mannen, “wie zijn jullie en wat doen jullie hier in deze contreien?”
“Gegroet heren, wij zijn naar hier gestuurd om u te redden. De wereld zal vergaan, beseft u dat wel? Wij kunnen ervoor zorgen dat u in de hemel terecht komt. Kunnen wij enkele minuten van uw tijd in beslag nemen om de leer van Jehova te bespreken?”
Verward keek Unlucky Frank in het rond. Ook Eddie de Ridder op het Zwarte Paard was even van slag en keek in het rond, wie weet zat die Jehova hier wel ergens. Dit vertrouwden ze niet. Ze grepen hun wapens maar het nieuwe zwaard van Unlucky Frank glipte uit zijn handen. De greep was nog maar pas goed ingevet en in plaats van ermee te dreigen, wierp hij het zwaard naar de mannen. Het kwam terecht in de borstkas van de man die gesproken had. Met zijn ogen wijd open van verbazing viel die achterover, het zwaard in zijn borstkas.
Meteen kwam Unlucky Frank naderbij, zich uitputtend in verontschuldigingen. Hij zetten zijn voet op de borstkas van de arme man en trok zijn zwaard uit diens lichaam. Waarna het zwaard weer uit zijn handen glipte en tussen de ogen van de andere man terecht kwam.
“Verdorie Frank,” merkte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard verbouwereerd op, “het is toch wel ongelooflijk hoe snel jij 2 mannen kan uitschakelen. Ik prijs me gelukkig dat ik je ooit heb aangeworven als mijn schildknaap. Gelukkig heeft Eleonore dit niet gezien. We nemen de lijken mee, ik weet een goeie put om ze achter te laten. Dit mag haar vader nooit te weten komen.”
Zo gezegd, zo gedaan en een uurtje later waren ze beiden op weg naar ‘The Crazy Horse’, de afspanning waar Eddie de Ridder op het Zwarte Paard over verteld had.
Het was ergens in 1981 dat ik de elpee kocht. Elke maand kon ik er eentje kopen want ik kreeg toen 100fr zakgeld per week en een elpee kostte ongeveer 400 franken. Dat was dus telkens weer wikken en wegen welke ik zou kopen. Mijn gids in het beslissen welke dat werd, dat was het radioprogramma ‘Stampij’. Als ik het me goed herinner was het telkens op woensdag rond een uur of 6 ’s avonds en het werd gepresenteerd door Hanneke Kappen. Daar hoorde ik zowat al mijn favoriete hardrock-bands voor het eerst. Eentje daarvan was MSG. Hoewel de naam enkele keren veranderde van Michael Schenker Group in MSG en dan weer McAuly Schenker Group. Maar het bleef steeds weer draaien rond Michael Schenker, jongere broer van Rudolf Schenker die aan de wieg van The Scorpions stond.
Die Michael Schenker is nog steeds één van mijn gitaarhelden. Zoals hij zijn Gibson flying V kon laten schreeuwen en huilen… kippevel kreeg en krijg ik er van. In 1983 heb ik hem ook live zien optreden in Vorst Nationaal toen hij het voorprogramma van Iron Maiden verzorgde. Michael stond ongeveer 10 meter van ons verwijderd, zo kort stonden we bij het podium en ongeveer anderhalf uur hebben we genoten van dat optreden.
Maar ik dwaal af, want ik had het over die plaat die ik elke maand kon kopen. Ik weet nog dat ik in 1981 een keertje geluk had, want de dubbelle live-elpee ‘One Night at Budokan’ van MSG werd verkocht voor de prijs van een gewone elpee. Die heb ik dus echt grijs gedraaid. Ze is ondertussen ergens verkocht op een rommelmarkt, maar de huidige eigenaar (als ze al niet ergens op een of andere afvalberg ligt) zal daar nog weinig geniet van hebben. Veel gekraak door het overdadig spelen.
Jaren later wilde ik die elpee toch wel op cd hebben. Maar helaas. Nooit gevonden. Enkele keren laten navragen in gespecialiseerde platenzaken, maar ik kreeg steeds te horen dat ze die nooit op cd uitgebracht hebben. Het was dan wel te downloaden via iTunes, maar dat is niet hetzelfde. Tot ik een maandje geleden op de site ven Free Record Shop aan het rondsurfen was. Plots viel mijn oog op de cd en meteen heb ik hem besteld. Leveringstermijn van 4 weken.
Nu weet ik waarom. Die is dus alleen in Japan uitgebracht. Mijn eerste werk bij het uitpakken van een cd is nog steeds kijken wat er op het boekje staat dat er bij zit. In de hoop dat er uberhaupt een boekje bij is welteverstaan… Dat was er hoor. In het Japans… Gelukkig stonden de teksten er ook in het Engels bij, zodat ik nu eindelijk de volledige tekst van al die nummers ken. Voor wie MSG niet kent en zijn gehoor even wil blootstellen aan huilende gitaren, mijn favoriete MSG-nummer : Lost Horizons
Toen ik gisteren de blog van professor(in spe) Trits gelezen had, kwamen er enkele jeugdherinneringen terug. Het ging daar over kliekjesvorming en roddels en achterbaks gedoe op het werk. Naar het schijnt komt het meer voor bij vrouwen dan bij mannen, maar professioneel heb ik alleen ervaring met vrouwelijke collega’s. Vergelijken kan ik op dat vlak niet.
In lang vervlogen tijden heb ik wel actief gesport. Voetbal en volleybal en dan vooral dat laatste. In één van de valleybalploegen ben ik zelf ook een tijdlang het slachtoffer geweest van roddels en kliekjesvorming. Alleen zat ik zo ongeveer op mijn eentje in dat kliekje en zaten alle anderen in het andere kliekje. Aanstoker ervan was mijn eigen broer.
Ik hoor het u tot hier denken : uw broer?? Inderdaad ja. Hij is 11 jaar ouder en als je als 21-jarige in een volleybalploeg komt waar je broer al 10 jaar speelt en de leider is… dan geeft dat dus problemen als je na enkele maanden de plaats van je broer gaat innemen. We speelden namelijk op ons sterkste op dezelfde positie, met het voordeel dat ik verdedigend veel beter was, 11 jaar jonger en ook 6cm groter was. Hoe hij zijn plaats in de ploeg heroverde? Gewoon wat roddelen en er voor zorgen dat de spelverdelers mij zowat de hele tijd over het hoofd zagen. Geen passes meer, dus kon ik ook geen punten afwerken en werd ik nogal onzichtbaar. Dat de ploeg daardoor ook nog enkele wedstrijden verloor, werd er maar bij genomen.
De ploeg heb ik na dat ene seizoen niet meer terug gezien, daar had ik genoeg van. Die broer van mij, dat is nooit meer echt goed gekomen en de laatste 5 jaar heb ik hem alleen maar op de begrafenis van mijn vader gezien. Van je familie moet je het hebben, nietwaar…
Date nr 2. Vooraf had ik me voorgenomen om het rustig aan te doen. Een gezellige intieme babbel, elkaar wat beter leren kennen. Er werden onderwerpen aangesneden tijdens het chatten die meer geschikt waren voor een normale conversatie. Meer dan genoeg dus om de hele avond mee te vullen.
Geloof me, het is een gezellige en heerlijke avond geworden. Een mini-kroegentocht door Gent. Alleen die voornemens… die verdwenen als sneeuw voor de zon toen ze haar arm inhaakte in de mijne. Elk alarm in mijn achterhoofd ging over, maar te laat natuurlijk. De kriebels die er al waren gecombineerd met de elektriciteit die over en weer vloog en we waren verkocht. De rest van de avond liepen we rond als een verliefd koppeltje… en eigenlijk zijn we dat ook.
Het was bijna ochtend toen ik thuis arriveerde. Eén schamel uurtje heb ik op mijn bed gelegen. Maar er is niks dat die brede glimlach van mijn gezicht krijgt vandaag
Op de foto ziet u de tuin van Donald. De foto staat hier omdat Donald uw hulp nodig heeft. De buurt waar hij woont is een groene zone. Maar iemand had blijkbaar het lumineuze idee om de groene zone anders te gaan kleuren en nu zou dat dus een bouwgebied worden. Alle details kan u hier lezen. Natuurlijk vraag ik u niet om nu in de bomen daar te gaan wonen of zo. Alleen maar om even de petitie te gaan tekenen. De petitie van het buurtcomité vraagt dat de zone zou blijven zoals ze nu is, groen dus.
Het kost u ook niet eens zoveel tijd. Gewoon even klikken op de link, zet uw naam en vul uw e-mailadres in en het is in orde. Vertel het verder! In naam van Donald bedankt ik al degenen die hem willen helpen!
