Om in de sfeer te blijven van die top-aller-tijden, nog zo eentje uit de mijne. De nummer één moet ik hier niet komen uitleggen, die staat hier op een andere bladzijde als mijn lijflied. Dat nummer is trouwens een hele belevenis, staat al 26 jaar onafgebroken in de setlist en is altijd één van de hoogtepunten van het concert.
De meeste nummers uit mijn top zal je, net zoals Margo dat ook heeft, niet zo snel terugvinden in die lijstjes. Er staat ook blues in mijn top 10. Dit nummertje staat er al meer dan 25 jaar in. Toen ik het leerde kennen zat ik in het 5de middelbaar en hun cd ‘Recorded Live’ staat hier bij mij nog regelmatig op. Kent er nog iemand het nummer?
Daarstraks hoorde ik op het werk toevallig enkele nummers uit de top weet-ik-veel-hoeveel-maar-het-zijn-er-echt-wel-veel van Donna. Eéntje daarvan was een kerstliedje van Queen.
“Hoe komen ze er eigenlijk op om voor dat liedje te stemmen,” vroeg ik een collega.
“Hoe bedoel je” vroeg ze.
“Wel, Queen heeft zoveel sterke nummers en dit is toch zowat één van de minst goeie, niet? Hoe komen mensen er dan op om net dit nummer uit te kiezen?”
“Tja kijk, ieder zijne smaak hé.”
En gelijk had ze. Ook al vind ik dat nummer maar niks, over smaak kan je niet redetwisten.
“Welk nummer zou jij kiezen?” vroeg ze nog.
“Als ik één nummer van Queen zou kiezen, dan was het “Save Me”.”
Ze kende het niet, het is dan ook al van 1980 (zij was toen 3 jaar). Maar het was één van de eerste liedjes die me kippevel bezorgden, en nog steeds bezorgd. Maar de reden voor dat kippevel is voor mij toch wel vooral de wondermooie videoclip die erbij hoort…
Enkele uren geleden heb ik een dik kaft vanonder het stof gehaald. De volgende weken en maanden ga ik het terug allemaal doornemen en bestuderen. Wat er in dat kaft zit? Al mijn partijen met analyses en voorbereidingen. Want ik heb besloten terug te gaan schaken. Er is ruim voldoende vrije tijd om op te vullen en het stimuleert je hersenen.
Natuurlijk zijn het geen zware en diepgaande analyses. Toen ik er 12 jaar geleden mee kapte was ik zo’n 1850 ELO-punten waard. Een beginnend clubschaker dus en omdat ik toen nog maar een jaar of 5 (en als autodidact) bezig was met schaken was dat helemaal niet slecht. Toen was er nog een ruime groeimarge, nu weet ik niet eens of ik dat niveau nog zo snel zal bereiken.
Het houdt wel in dat ik nu ook ’s namiddags mijn wekker moet zetten. Gewoonlijk werk ik onderbroken, van 7 tot 11u en van 17 tot 21u, en als ik eenmaal een partij of opening begin te bestuderen dan verlies ik mijn tijdsbesef. Urenlang kan ik me verdiepen in het naspelen van partijen en het bestuderen van openingen. Voor ik het weet zou het ’s avonds laat zijn en hoe leg je zoiets op je werk uit.
Het zal trouwens goed doen terug competitie te kunnen spelen, terug voor een overwinning te strijden. De honger is groot, na 12 jaar onthouding
Het is toch wel een echt probleem aan het worden, al dat nadenken. Er wordt getwijfeld aan alles. Pas op, op zich is het natuurlijk een onmisbaar iets. Er zijn nu eenmaal beslissingen waar veel en goed over nagedacht moet worden.
Maar ik heb het hier even over het gevoelsleven. Gaan we voor de relatie of niet? Zelf heb ik er een groot probleem mee. Helaas lukt het me niet om het allemaal te beredeneren. Want dan ben ik de magie kwijt.
Stel je het volgende voor : je leert iemand kennen, je praat, je lacht, het “klikt”, je begint te zweven, je voelt kriebels als je aan die persoon alleen nog maar denkt, je kijkt uit naar een mailtje of smsje, een eerste kus… Kortom, je zweeft. Je zit op een magische wolk die verliefdheid heet en dan zie je daar een bordje : “relatie”. Waarna het getwijfel begint. Zit er potentieel in deze relatie? Is ze levensvatbaar? Gaat ze standhouden? Zal die ander me neit gaan irriteren op den duur? Wat met die kleine kantjes? Gaan we ervoor of niet? Jammer genoeg betekent het ook het einde van de magie.
Dat wil ik niet. Van zodra ik het gevoel heb dat het goed zit, wil ik er gewoon verder invliegen. “Klinkt het niet dan botst het” zegde mijn vader altijd, dat is ook mijn motto hier. Ik ga ervoor, of ik ga er niet voor. Maar ik ga onderweg niet beginnen twijfelen, want dan is de magie verbroken en is het (voor mij toch) gedoemd om te mislukken. Als je al in die verliefdheidsfase twijfelt aan je partner… dan kan dat niet de ware zijn, toch? Meestal ben ik nogal een goeie gast, “easy to be with” hoorde ik van iemand en daar ben ik best trots op als ik dat hoor. Maar soms ben ik ook veeleisend. Ik wil een partner die zegt “hey, dienen Breeg… dat is ne neige gast… die wil ik”. Niet iemand die zegt “Hmm, den Breeg… toffe en sympathieke knul en eigenlijk zou dat best wel ne keer een goei partij kunnen worden”. Ik wil iemand die mee op die wolk wil blijven zitten en wil genieten van de magie.
Want die irritaties, die komen er vroeg of laat toch. Die kleine kantjes van je partner, die zullen je met momenten de strot uitkomen. Maar dan heb je altijd die eerste magische wolk om aan terug te denken. Die periode van verliefd zijn, daar moet je alleen maar van genieten. Die mag je nooit verknoeien door te gaan denken en twijfelen. Daar heb je achteraf (als die verliefdheid over is) nog meer dan tijd genoeg voor. Of zoals ik kort geleden bij iemand las : “Don’t be afraid your life will end, be afraid it’ll never begin”.
Bij deze sluit ik af met een laatste herinnering aan mijne maat waarover ik hier enkele dagen geleden schreef. Want hij heeft me veel muziek leren kennen. Zijn smaak (en financiële mogelijkheden) was veel breder dan de mijne en hij heeft me onder andere Thijs Van Leer leren kennen. Ik sluit af met het magische “Hocus Pocus” van Focus… sit back and enjoy…
Daarnet heb ik een ongelooflijk avondje radio-livestream gehad. Nog volop aan het werk, hoorde ik op radio 1 stukken van het eerste uur. Thuis heb ik de 2 volgende uren kunnen volgen. Arno 3 uur lang live op radio 1en te bekijken via de wlivestream op de site. Intervieuws met Arno en zijn gasten, Stef Kamil Carlens die nummers van Arno bracht, optredens van Roland (hoeft geen verdere uitleg), van Paul Couter (de C in TC Matic) en toen speelden ze ook nog eens samen met Arno… Moet ik zeggen dat ik genoten heb van de chemie die daar te zien en te horen was?
De volgende dagen meer van zulke dingen, vanaf 20u hoort u nog Eva de Roovere, Monza, Raymond van het Groenewoud en Daan. Telkens 3 uur lang live op de radio of via internet ook op de livestream. Meer info vindt u op de site van Radio 1. Mijn agenda is in elk geval leeg gemaakt, vanaf 20u (of vanaf het moment dat ik thuis kom van het werk) tot 23u alleen nog De Radio 1 Sessies…
Hier ziet u een beeld van mijn laatste shot aan waardeloze maar o zo lekkere calorieën van de foor. Het was de 10de keer op 17 dagen, en weer waren ze heel erg lekker. Morgen is de foor weg en kan ik even afkicken en enkele weken de gezonde toer op gaan voor de feestdagen eraan komen.
Gisteren heb ik hier de goede Sint zien arriveren. Mijn petekindje van 4 en half vond het al even oninteressant als ik. Hij had meer oog voor de snoepjes en wilde naar de draaimolen, net als zijn anderhalf jaar jongere broertje. Ze hebben zich heel goed geamuseerd en toen ik ze naar huis reed ’s avonds was het heel rustig in de auto. Binnen de 2min lagen ze allebei te slapen.
Meteen is ook mijn weekend voorbijgevlogen en is het hoog tijd dat ik de rest van de avond luierend ga doorbrengen. Morgen moet er weer gewerkt worden en dan moeten we toch goed uitgerust zijn, niet? Dat is dus mijn goede voornemen voor vanavond : niks meer doen
Mijn vorige post gecombineerd met wat ik bij Zeezicht las, deed me terugdenken aan mijnen beste maat van vroeger. Hij volgde de Latijn-Griekse, ik de Moderne-wetenschappen. Urenlange discussies hebben we gevoerd over de politiek, we hebben samen gaan betogen tegen Apartheid. Toen we afstudeerden trok hij naar Leuven, ik ging verpleging studeren in een boerengat. Zo eens om de 2 maanden trokken we met een klein groepje richting Leuven, voor de flower-power fuiven. Hij ontdekte meteen de jointjes. “Ongevaarlijk,” zo zei hij altijd, “je kan er niet verslaafd aan geraken. Probeer ook maar eens.”
Ik geloofde hem niet en heb het spul altijd mooi aan mij laten voorbij gaan. Stilaan zag ik hem veranderen. Na pasen besloot hij het eerste jaar te stoppen, hij zat in de verkeerde richting en trok naar huis. Enkele maanden later begon hij een andere richting en begon ook het heen en weer gerij naar Leuven weer voor ons. Zalige tijd hoor, altijd sfeer en ambiance op die fuiven en de drugs waren vrij te koop ergens in een hoek van de zaal. Maar geen van ons heeft er ooit iets gekocht, alcohol was al geestesverruimend genoeg voor ons.
Mijne maat haalde de examens weer niet. Nu bleef hij echter wel op kot want hij had een vast lief. Zijn derde jaar in Leuven was weer een eerste jaar in een nieuwe richting. Onze tripjes begonnen echter minder frequent te worden. Teveel werk op school. Tegen het einde van het schooljaar besloot mijne maat (u raad het al) te stoppen, want die richting was niet zijn ding. Zijn vierde jaar in Leuven betekende ook zijn vierde richting en zijn lief kwam bij hem wonen. Zijn kot was groter en ze vertelden haar ouders niks zodat ze de huur van dat andere kot konden gebruiken om meer drugs te kopen.
Die eerste jointjes waren waarschijnlijk niet verslavend, maar hij was niet bestand tegen de verleiding van ‘meer’. Zijn vierde jaar heeft hij wel eindexamen gedaan, maar ik weet niet hoe het afgelopen is. Ondanks mijn smeekbedes kon hij niet meer zonder al dat spul. Hij was ook beginnen dealen, omdat hij niet genoeg geld had om voor hen beiden voldoende spul te kopen. Hij was er trots op dat hij af en toe gevolgd werd door de BOB, maar misschien was dat wel de opkomende paranoia.
Het betekende het einde van mijn tripjes naar Leuven. Ik was afgestudeerd, had werk en ging dat niet in gevaar brengen. Bij mijn laatste bezoek heb ik hem gezegd dat hij maar eens naar mij moest komen, ik woonde ondertussen immers in zijn geboortedorp. Maar helaas. Niks heb ik nog van hem vernomen. Toen ik maanden later toch nog maar eens naar zijn kot ging, zat er iemand anders en mijne maat… daar wist niemand iets van. Maar jointjes… die zijn echt ongevaarlijk hoor… ik geloof er nog altijd niks van.
Maar kom, speciaal voor Maike, omdat zij toch zo graag die huilende gitaren hoort, een bisnummertje van onze Jimi. Geniet mee van deze ongelooflijke versie van “The Star Spangled Banner”… het Amerikaanse volkslied à la Jimi Hendrix Experience op het legendarische Woodstock…
De naam zegt u waarschijnlijk niks. Was dit de kop van het artikel geweest, dan had ik het waarschijnlijk geeneens gelezen. De originele titel was “Drummer Jimi Hendrix Experience overleden”. Het legendarische trio kan nu op volle sterkte hierboven (of hierbeneden of ergens anders in het hiernamaals) gaan optreden.
Eigenlijk zijn ze ‘van voor mijnen tijd’ maar Jimi Hendrix was onze grote gitaarheld. “Purple Haze” en “Voodoo Chile” waren nummers die steevast gespeeld werden op de fuiven waar wij rondhingen en het signaal om ons te gaan uitleven in allerlei spastische bewegingen. Toen we later in het studentenleven zaten, reden we regelmatig naar Leuven voor de flower power fuiven daar. Ons volop concentrerend op het motto “Make Love Not War” brachten we dan vooral het make love-gedeelte in praktijk alvorens de eerste trein terug naar ons kot te nemen. Aids was toen nog alleen gevaarlijk voor homo’s en leefde hier nog helemaal niet.
Soit, het trio is niet meer. Maar gelukkig is er een berg materiaal voor het nageslacht achtergebleven. Geniet even mee van het wonderlijke psychedelisch mooie “Voodoo Chile”, Live at the Isle of Wight…
Een hele tijd geleden hoor ik dat er elke week Belgische mannen klacht neerleggen omdat ze het slachtoffer zijn van fraude via datingsites. Er was een bende opgerold ergens ver weg in een voormalige Sovjetrepubliek en die hadden ook in België slachtoffers gemaakt. De dames ter plaatse bestaan dan niet echt en de mannen wordt gevraagd geld op te sturen zodat de dame in kwestie kan overvliegen naar België…
Soit, het is alleen maar een soortement inleiding. Want omdat ik soms ook al eens een product wil vergelijken, schreef ik me ook in bij Meetic. Promodeal, heel goedkoop als kennismaking, succes verzekerd. Inderdaad ja. Elke dag minstens één berichtje… alleen zijn ze daar van dit allooi :
Hello Dear,
How are you doing today?My name is *** from Axel Zeeland Holland.I am 30yrs old lady, single never been married.I just came to this personals today and saw your profile which really caught my attention and i developed a special interest in you.I am a single lady, loyal, responsible, active, loving, caring, kindhearted, accomodating and sexy.I want a man with a good heart,one with good knowledge about love and who knows how a woamn is been treated,age or color difference do not matter to me at all,as long as he loves me,I want a relationship that will last forever and won’t fade.I feel more comfortable talking to you now on yahoo messenger and my msn at ****@live.co.uk or my yahoo at ****@rocketmail.com
I will be awaiting your swift response.I will send more of my pictures to you when i get your reply.
Hugs and Kisses.
En dit is dan nog kwalitatief de beste uit het hoopje rommel. Hoe je zoiets voor waar kan aannemen, is mij een raadsel. Er komen ook wel vaak bezoekers mijn profiel langs. Vooral dan dames uit China, Wit-Rusland, Indonesië… Niet echt de regio waar ik iemand zoek eigenlijk. Bovendien vertonen de sporadische berichtjes die ik krijg van lokaal wonende dames een schrijnend gebrek aan leestekens en als ze er wel gebruik van maken dan staan er weer teveel… en dat werkt echt storend en demotiverend.
Voorlopig blijf ik dus gewoon rondhangen in het Rijk Der Vrouw. Hoewel het alleen nog maar nieuwsgierigheid is tegenwoordig. Momenteel heb ik het even gehad wat daten betreft. Er zijn andere prioriteiten
Overal lees ik meningen over ‘Loft’ en eindelijk kan ik meepraten. Gisteren heb ik hem ook gezien.
De foor was een beetje een tegenvaller. Misschien had ik de foorkramers er beter niet van verwittigd dat Margo langs kwam, want bijna alles was al dicht. Blijkbaar is er erg weinig volk op zo’n doordeweekse dag. Maar geen nood. Er is nog altijd de cinema en dat werd dus ‘Loft’. Zowel Margo als ikzelf blijken een ‘link’ te hebben met de film. Zo is één van de hoofdpersonages afkomstig van vlak achter haren hof en woont de schrijver over mijn deur. Bovendien moet een mens toch kunnen meepraten over dé Vlaamse film van het jaar. Daarnet las ik trouwens dat men er ook ten zuiden van de taalgrens van zal kunnen genieten.
Wat ik zelf van de film vond? Heel erg goed. Bij elk van de personages had ik het idee “die doet me aan die denken, den den deze is juist als den dienen…”. De hele plot is ook blijven hangen en ik heb nu al zin om nog een keertje te gaan kijken. Iets wat me zelden overkomt. De plotwendingen had ik langs geen kanten zien aankomen, en ook dat is toch wel heel erg goed.
De avond hebben we afgesloten met een gezellige babbel. Rond een uur of 3 hielden we het voor bekeken, de zaak was zo ongeveer leeg gelopen en we hadden geen zin om de allerlaatste klanten te zijn. Thuis kon ik nog even het goede nieuws meepikken dat meneer Obama zo goed als zeker de verkiezingen had gewonnen. Na de goeie film en het heel aangename gezelschap een mooie afsluiter. Alleen zal ze nog eens terug moeten komen als ze iets van de foor wil zien…
