Magie

Het is toch wel een echt probleem aan het worden, al dat nadenken. Er wordt getwijfeld aan alles. Pas op, op zich is het natuurlijk een onmisbaar iets. Er zijn nu eenmaal beslissingen waar veel en goed over nagedacht moet worden.

Maar ik heb het hier even over het gevoelsleven. Gaan we voor de relatie of niet? Zelf heb ik er een groot probleem mee. Helaas lukt het me niet om het allemaal te beredeneren. Want dan ben ik de magie kwijt.

Stel je het volgende voor : je leert iemand kennen, je praat, je lacht, het “klikt”, je begint te zweven, je voelt kriebels als je aan die persoon alleen nog maar denkt, je kijkt uit naar een mailtje of smsje, een eerste kus… Kortom, je zweeft. Je zit op een magische wolk die verliefdheid heet en dan zie je daar een bordje : “relatie”. Waarna het getwijfel begint. Zit er potentieel in deze relatie? Is ze levensvatbaar? Gaat ze standhouden? Zal die ander me neit gaan irriteren op den duur? Wat met die kleine kantjes? Gaan we ervoor of niet? Jammer genoeg betekent het ook het einde van de magie.

Dat wil ik niet. Van zodra ik het gevoel heb dat het goed zit, wil ik er gewoon verder invliegen. “Klinkt het niet dan botst het” zegde mijn vader altijd, dat is ook mijn motto hier. Ik ga ervoor, of ik ga er niet voor. Maar ik ga onderweg niet beginnen twijfelen, want dan is de magie verbroken en is het (voor mij toch) gedoemd om te mislukken. Als je al in die verliefdheidsfase twijfelt aan je partner… dan kan dat niet de ware zijn, toch? Meestal ben ik nogal een goeie gast, “easy to be with” hoorde ik van iemand en daar ben ik best trots op als ik dat hoor. Maar soms ben ik ook veeleisend. Ik wil een partner die zegt “hey, dienen Breeg… dat is ne neige gast… die wil ik”. Niet iemand die zegt “Hmm, den Breeg… toffe en sympathieke knul en eigenlijk zou dat best wel ne keer een goei partij kunnen worden”. Ik wil iemand die mee op die wolk wil blijven zitten en wil genieten van de magie.

Want die irritaties, die komen er vroeg of laat toch. Die kleine kantjes van je partner, die zullen je met momenten de strot uitkomen. Maar dan heb je altijd die eerste magische wolk om aan terug te denken. Die periode van verliefd zijn, daar moet je alleen maar van genieten. Die mag je nooit verknoeien door te gaan denken en twijfelen. Daar heb je achteraf (als die verliefdheid over is) nog meer dan tijd genoeg voor. Of zoals ik kort geleden bij iemand las : “Don’t be afraid your life will end, be afraid it’ll never begin”.

Bij deze sluit ik af met een laatste herinnering aan mijne maat waarover ik hier enkele dagen geleden schreef. Want hij heeft me veel muziek leren kennen. Zijn smaak (en financiële mogelijkheden) was veel breder dan de mijne en hij heeft me onder andere Thijs Van Leer leren kennen. Ik sluit af met het magische “Hocus Pocus” van Focus… sit back and enjoy…