Vanavond is er op een Canvas een oude film met onder andere Fred Astaire en Gene Kelly. Het deed me even terugdenken aan ‘mijne jongen tijd’. Zoiets is natuurlijk beroepsmisvorming. De meerderheid van onze patiënten zijn bejaarde mensen die niks liever doen dan te vertellen over ‘hunne jongen tijd’ en blijkbaar is dat besmettelijk…
Soit, het ging over Fred Astaire. De lichtpuntjes in de kerstvakantie zoals ik die in mijn jeugd doorbracht (en dat was dan halfweg de jaren 70) waren de oude films die ze elke namiddag speelden. De zenderkeuze was toen nog heel beperkt want zelfs BRT2 stond nog in de kinderschoenen, laat staan dat er een commerciële zender was. Alleen in de schoolvakanties werd er toen ’s namiddags uitgezonden en meestal was dat een film uit de oude doos. Die jaren heb ik dus veel films gezien met (vooral) Fred Astaire en Ginger Rogers. Nog steeds kijk ik met bewondering naar hun danspassen. Voor één keer dus eens iets uit die oude filmdoos hier op mijn blog… geniet even mee van Fred Astaire en Ginger Rogers
Vanmorgen hoorde ik in de auto een stukje van het programma ‘Sonar’ op radio 1. Eigenlijk hoorde ik veel stukjes want mijn ochtendradio is radio 1. Het is de zender waar de muziekkeuze en interviews me het minste storen, andere zenders bezorgen me op dat uur van de dag alleen maar een ochtendhumeur. Het nummer “Sadness” van Stash werd er gemixt met “Airplane” van The Motors. Niet dat het nu meteen plagiaat is, maar de nummers lijken inderdaad wel wat op elkaar. Wat voor mij geen probleem is, ik vind beide nummers heel goed en het is geen kopie of vertaling dus zie ik er geen probleem in.
Het deed me terugdenken aan het boek “Onschuldig” van Luc Deflo. Hebt u ooit de film “Presumed Innocent” gezien? Hoofdrol was voor Harrison Ford en het is de verfilming van een boek van Scott Turow. Als u die film hebt gezien of dat boek gelezen, dan weet u hoe “Onschuldig” verloopt en is het slot helemaal niet spannend meer. Identieke verhaallijn, dezelfde plotwendingen en net hetzelfde einde.
Natuurlijk is het geen plagiaat, want er werd niks letterlijk overgenomen. Er zijn ook wat details verschillend en de hoofdpersonages hebben andere namen. Een deel van de verschillen zijn te verklaren door de verschillende structuur van de politiediensten in de VS en België. Maar al bij al lijkt het er zo verschrikkelijk veel op dat ik sindsdien geen boek van Deflo meer aanraak.
Het is niet zo eenvoudig origineel te zijn, en ik heb er geen probleem mee als ik een idee herken uit een ander boek of een film of wat dan ook. Maar een volledige verhaallijn zomaar overnemen… voor mij is het heiligschennis. Dan had ik nog liever gehoord dat hij ze niet zelf schrijft maar een ghostwriter heeft.
Zelf zou ik ook graag ooit eens een roman bij elkaar geschreven krijgen. Maar dan wel de mijne, niet een verhaal dat ik al eens ergens gelezen of gezien heb…
“Zeg vriend, hoe zit dat hier?”
Met open mond staarde ik Eddie de Ridder op het Zwarte Paard aan. Wat kwam die hier in godsnaam doen?
“Heu… hoe bedoel je Eddie?”
“Ik kom hier bijna niet meer aan de bak,” brieste Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “waar is meneer mee bezig? Moet ik misschien iemand anders zoeken die over mij wil schrijven? Want het begint serieus mijn voeten uit te hangen. Ik krijg geen lief van u, gene sex in mijn avonturen. Gelukkig mag ik af en toe nog eens iemand een kopje kleiner maken. Beseft gij wel dat ik hier met veel moeite ben geraakt?”
“Met veel moeite? Man, gij leeft alleen in mijn fantasie dus het is een serieus mirakel dat ge hier voor mijne neus staat.”
“Mirakel mijn gat ja. Hebt ge diene ruige vent hier gezien? Wat een kleerkast is dat man, Ambiorix of hoe heet die gast. Die had dan nog een troep venten bij met van die lelijke snorren… gelukkig hebben ze me niet gezien. Ik heb dus wel mijn leven geriskeerd hé. Allé kom, hoe zit het nu. Moet ik gaan doppen of hoe zit het?”
“Maar nee Eddie, ge weet toch dat ik nog wat ga schrijven over u. Ge zijt mijnen beste vriend, ik ga u niet in de steek laten. Maar alles wat ik verzin zijn liefdesverhaaltjes… en daar pas je niet in. Iemand met jouw sterke en stoere karakter, die kan ik toch niet verliefd laten worden? Zie jij jezelf al kindertjes groot brengen? Pampers verversen en zo?”
Daar had Eddie de Ridder op het Zwarte Paard niet van terug. Hij keek me diep nadenkend aan.
“Zeg Breeg, maar gij hebt toch ook een nieuw lief?”
“Ja Eddie, en dan?”
“Gaan jullie nog aan kinderen beginnen?”
“Maar nee Eddie, ge weet toch dat dat niet kan.”
“Verzint voor mij dan ook maar een lief zonder die kinderen. Als gij zelfs een lief kunt vinden, dan ga ik dat zeker kunnen. Allé vooruit, begint er maar eens over na te denken. Ik vertrek en probeer uit diene Ambiorix zijn buurt te blijven. En denk eraan, als het me niet aan staat dan weet ik je te vinden hé!”
Verbouwereerd bleef ik achter. Ik denk dat ik Ambiorix eens ga opzoeken om in te huren als bodyguard…
De vorige dagen was het zowat mijn beste Kerst ooit. Met Kerstavond naar Tongeren gevlogen (niet dat ik te hard gereden heb, maar het voelde aan alsof ik aan het zweven was…) en gisteravond teruggekomen (nog steeds zwevend natuurlijk). Vandaag moest ik een dagje werken dus straks vlieg ik terug richting zuid-Limburg om daar mijn vrij weekend door te brengen.
Kerstavond en Kerstdag was heel erg intiem. Tussen de vrijpartijen door hebben we lekker gegeten, enkele uren geslapen en bij vrienden van haar gaan eten. Allemaal heel leuk en heel erg ontspannen. Geen stress, geen gezeur, geen onvriendelijke mensen gezien… het was al vreugde en liefde wat de klok sloeg.
Was dat niet de boodschap die de paus altijd geeft? Bemin uw naaste als uzelf?
Natuurlijk wens ik het ook iedereen die dit niet leest. Maar vermits die hier toch niet komen lezen, vond ik het wat overbodig. Dan had ik het nog simpeler kunnen doen en alleen “Zalig Kerstfeest” moeten schrijven. Het had me een slordige 80 woorden kunnen besparen. Hoewel… besparen is veel gezegd, want de woorden zijn hier gratis. De enige kost is de energie die ik in het intikken steek, te verwaarlozen dus. Maar ik krijg het gevoel dat ik begin af te wijken…
Vergeet ondertussen de boodschap niet : Have fun, maak het gezellig en niet te zat hé!
Vorige week kreeg ik een uitnodiging. Maar laat me eerst even het kader schetsen. Want je moet weten dat ik niet echt uitkijk naar de feestdagen. Vanuit mijn jeugd kan ik geen echt leuke en warme momenten herinneren. Wat ik leuk vond aan oudjaar, dat was het rollen van de kroketten. De traditie was dat mijn 3 broers en zus samen met hun partner en daarna ook kinderen oudjaar bij mijn ouders vierden. Daags tevoren maakte mijn moeder kroketten. Mijn taak was het rollen in de chapelure. De kroketten erin rollen dus.
Daarna verdwenen die op twee grote schotels in de kelder tot ze de volgende dag zouden gebakken worden. Geen enkele keer hebben ze het allemaal gered tot ’s avonds. Ook al was ik bang in de kelder, als er kroketten stonden dan ging ik graag even naar de kelder om er tussendoor een kroketje op te eten. Ook dat was een traditie.
’s Avonds werd er dan eerst gegeten, dan enkele nieuwjaarsbrieven en pakjes, wat gekus om middernacht, nog wat gebabbel en dan ging iedereen weer naar huis. De helft van die tijd zat ik te lezen of tv te kijken of later met mijn neefjes en nichtjes te spelen. Broers en zus vonden het toch niet de moeite om me als volwassene te behandelen. Toen ik enkele jaren het huis uit was, besloot ik er dan ook niet meer naartoe te gaan. Enkele jaren later viel het helemaal uit elkaar.
Ergens tussendoor leerde ik Ex kennen en om één of andere duistere reden besloot mijn zus niet tegen haar te spreken en trok daarbij 2 van mijn 3 broers mee. Na een tijd begon ik dan ook de familiefeestjes te mijden als de pest. De laatste 10 jaar waren de enige contacten met die 3 ‘bloedverwanten’ de doopfeestjes van mijn petekindje en zijn broertje en de begrafenis van mijn vader. Alleen met mijn oudste broer heb ik altijd contact gehouden. Hij is ook de opa van mijn petekindje.
Nu is er een poging van die lieve zus van mij om de traditie te herstellen. Ze gaat oudjaar vieren en heeft haar moeder en haar broers uitgenodigd. Natuurlijk niet rechtstreeks, want ik kreeg het nieuws via mijn oudste broer. Maar hij wist het antwoord al, en hij begrijpt me maar al te best.
Dag op dag een maand geleden heb ik het erover gehad. Het staat allemaal in die post, mijn perfecte scenario. Toegegeven, het ziet er allemaal nogal naïef uit. Veel te optimistisch en toen ik het achteraf ging nalezen, was ook mijn idee dat dit toch nooit zou gebeuren.
Alleen weet ik niet wat er gebeurd is. Was het een helder moment waarop ik de toekomst even kon voorspellen? Heeft mijn engelbewaarder mijn blog gelezen en dat scenario zomaar even laten gebeuren? Was het gewoon geluk?
Het maakt allemaal niet uit. Want een dikke week na die post gebeurde het allemaal. Puur toevallig leerde ik iemand kennen, we praatten, lachten, voelden allebei die befaamde ‘klik’ en wisten allebei op ongeveer hetzelfde moment “die laat ik niet meer los”.Dat wisten we allebei, die eerste avond al.
Maak er een film van en ik ben de eerste om te zappen naar een ander kanaal wegens ‘overdreven zeemzoeterig’. Compleet ongeloofwaardig, veel te romantisch, zelfs de boeket-reeks zou voor het boek bedanken. Soms geloof ik het zelf ook niet, denk ik dat dit een droom is. Dat ik morgen ga wakker worden en beseffen dat het allemaal maar ‘om te lachen’ was. Soms denk ik dat het teveel is, dat zoveel geluk niet goed is.
Maar dan komt er weer een lief smsje van haar en droom ik verder. Dromen we allebei verder. Genieten we van onze roze wolk. En geniet ik van de rust die ik gevonden heb. Zomaar ineens, zonder waarschuwing, passen alle puzzelstukjes. Love at first sight? I’m a believer…
Het was raar om hier gisteravond mijn koude woonst binnen te stappen. Raar omdat het me wat tijd kostte om me terug thuis te voelen. Moet ik er nog bij vertellen dat het allemaal meeviel de laatste dagen?
Enkele weken geleden had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik een rustpauze van enkele weken zou inlassen. Geen dates meer, geen heen en weer geslinger meer tussen hoop en vrees. De laatste weken van 2008 zouden wat rust brengen. Ik had hier zelfs al wat lectuur liggen en mijn oude schaaknotities had ik ook al van onder het stof gehaald. De schaakstukken waren voor het eerst in jaren weer eens uit de doos en stonden klaar om partijen en openingen te bekijken. Nu ligt er terug stof op.
Maar de stukken gaan niet meteen terug in de doos. Ze zijn terug afgestoft, want de drang om me te meten is er nog altijd. Gewoon terug weten wat ik nog waard ben. Het werkt ook heel erg ontspannend om me een uur of enkele uren te kunnen focussen op niks anders dan dat bord en die stukken die daar rond springen. De rest van de wereld bestaat dan even niet.
Ergens is het dus zo’n beetje zoals de laatste dagen aanvoelden. De laatste dagen bestond de rest van de wereld niet. Kent u ze nog? Die zalige periode van verliefd zijn? Dat de hele wereld bestaat uit je nieuw lief? Daar zweven we rond. Alleen zijn we nu gewapend en klaar voor die periode erna.
Het voelt ook allemaal heel erg vertrouwd aan, alsof we altijd al samen waren. We voelen elkaar heel erg goed aan. Alsof we elkaars gedachten kunnen lezen en alleen maar even naar elkaar moeten kijken om te weten wat de ander denkt. We hebben ook allebei dezelfde drang om niet alles samen te willen doen, we hebben onze ruimte nodig. Handig dat we daarover niet hoeven te onderhandelen, we vinden het gewoon logisch.
Vanmorgen werd ik wakker met een oud liedje van Bob Seger in mijn hoofd. Het is een nummer uit de soundtrack van “About Last Night”, een film uit 1986 met Rob Lowe en Demi Moore in de hoofdrol. De tekst zegt het eigenlijk allemaal…
Het is weeral héél lang geleden dat ik ben gaan logeren. Niet zomaar op vakantie, neen, echt logeren. Bij Lichtpuntje thuis. Het voelde zelfs niet raar aan om hier te zijn, ik voel me hier echt wel thuis. Heel gezellig, een warm en comfortabel interieur, heel smaakvol ingericht. Morgen vertrek ik terug naar huis en ik weet nu al dat het een raar gevoel zal geven. Want het voelt alsof ik hier thuis hoor. Gaat het te snel allemaal? Traag gaan geeft ook geen garantie op succes, dus waarom niet? We voelen ons er allebei goed bij.
Van het thuisfront vernam ik gisteravond dat mijn stem toch al overbodig was. De “Neen” stemmers hebben het gehaald in Lier en dus moet er een nieuw voorstel uitgedacht worden voor de Grote Markt. We zijn dus weeral gerust tot de volgende gemeenteraadsverkiezingen, want de coalitie die er nu is zal echt niet eerder een compromis vinden. Daar ben ik wel zeker van.
En nu ga ik verder genieten van de Limburgse gastvrijheid
Daarstraks heb ik de ‘inbox’ van mijn gsm weer eens leeg gemaakt. Smsjes bewaren is niet aan mij besteed en telkens mijn gsm zegt dat het geheugen bijna vol zit, ledig ik de ‘inbox’. Gewoonlijk is dat om de paar maanden, gewoon omdat ik niet zo’n veelvuldig gsm-gebruiker ben… of beter was.
Vandaag was het al de tweede keer deze week dat die gsm van mij zegt dat het geheugen bijna vol zit. Het gaat erg snel tegenwoordig, ook al zijn ze bijna allemaal van dezelfde persoon. Moet ik er nog bij vertellen dat het hier heel erg goed gaat op onze roze wolk? Zo goed dat ik de helft van mijn vrije week bij haar mag gaan logeren.
Zo kan die gsm van mij toch weer even op adem komen…
