Dromen

Dag op dag een maand geleden heb ik het erover gehad. Het staat allemaal in die post, mijn perfecte scenario. Toegegeven, het ziet er allemaal nogal naïef uit. Veel te optimistisch en toen ik het achteraf ging nalezen, was ook mijn idee dat dit toch nooit zou gebeuren.

Alleen weet ik niet wat er gebeurd is. Was het een helder moment waarop ik de toekomst even kon voorspellen? Heeft mijn engelbewaarder mijn blog gelezen en dat scenario zomaar even laten gebeuren? Was het gewoon geluk?

Het maakt allemaal niet uit. Want een dikke week na die post gebeurde het allemaal. Puur toevallig leerde ik iemand kennen, we praatten, lachten, voelden allebei die befaamde ‘klik’ en wisten allebei op ongeveer hetzelfde moment “die laat ik niet meer los”.Dat wisten we allebei, die eerste avond al.

Maak er een film van en ik ben de eerste om te zappen naar een ander kanaal wegens ‘overdreven zeemzoeterig’. Compleet ongeloofwaardig, veel te romantisch, zelfs de boeket-reeks zou voor het boek bedanken. Soms geloof ik het zelf ook niet, denk ik dat dit een droom is. Dat ik morgen ga wakker worden en beseffen dat het allemaal maar ‘om te lachen’ was. Soms denk ik dat het teveel is, dat zoveel geluk niet goed is.

Maar dan komt er weer een lief smsje van haar en droom ik verder. Dromen we allebei verder. Genieten we van onze roze wolk. En geniet ik van de rust die ik gevonden heb. Zomaar ineens, zonder waarschuwing, passen alle puzzelstukjes. Love at first sight? I’m a believer…