Gepikt?

Vanmorgen hoorde ik in de auto een stukje van het programma ‘Sonar’ op radio 1. Eigenlijk hoorde ik veel stukjes want mijn ochtendradio is radio 1. Het is de zender waar de muziekkeuze en interviews me het minste storen, andere zenders bezorgen me op dat uur van de dag alleen maar een ochtendhumeur. Het nummer “Sadness” van Stash werd er gemixt met “Airplane” van The Motors. Niet dat het nu meteen plagiaat is, maar de nummers lijken inderdaad wel wat op elkaar. Wat voor mij geen probleem is, ik vind beide nummers heel goed en het is geen kopie of vertaling dus zie ik er geen probleem in.

Het deed me terugdenken aan het boek “Onschuldig” van Luc Deflo. Hebt u ooit de film “Presumed Innocent” gezien? Hoofdrol was voor Harrison Ford en het is de verfilming van een boek van Scott Turow. Als u die film hebt gezien of dat boek gelezen, dan weet u hoe “Onschuldig” verloopt en is het slot helemaal niet spannend meer. Identieke verhaallijn, dezelfde plotwendingen en net hetzelfde einde.

Natuurlijk is het geen plagiaat, want er werd niks letterlijk overgenomen. Er zijn ook wat details verschillend en de hoofdpersonages hebben andere namen. Een deel van de verschillen zijn te verklaren door de verschillende structuur van de politiediensten in de VS en België. Maar al bij al lijkt het er zo verschrikkelijk veel op dat ik sindsdien geen boek van Deflo meer aanraak.

Het is niet zo eenvoudig origineel te zijn, en ik heb er geen probleem mee als ik een idee herken uit een ander boek of een film of wat dan ook. Maar een volledige verhaallijn zomaar overnemen… voor mij is het heiligschennis. Dan had ik nog liever gehoord dat hij ze niet zelf schrijft maar een ghostwriter heeft.

Zelf zou ik ook graag ooit eens een roman bij elkaar geschreven krijgen. Maar dan wel de mijne, niet een verhaal dat ik al eens ergens gelezen of gezien heb…