Het bord

“Dag heren, kan ik u eventjes storen?”
Unlucky Frank en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard keken verrast opzij. Vermoeid door de lange rit naar deze stad hadden ze de man helemaal niet zien staan.
“Hangt er van af,” sprak Unlucky Frank verveeld, “of het iets interessants is waarmee je ons wil storen. We zijn nogal moe en willen ons gaan opfrissen en daarna nog iets eten.”
“Wees maar gerust,” zei de man, “jullie zullen niet teleurgesteld zijn. Want ik heb hier een primeur voor jullie. Dit bord hier achter mij is namelijk de eerste datingsite ter wereld. Kijk er maar even op en kies maar een dame uit.”
Verrast keken Eddie en Frank elkaar aan.
“Hier moet je wat uitleg bij geven vriend, want we snappen er de ballen van.”
“Wel heren, op dit bord staan de gegevens van een heleboel vrouwen die op zoek zijn naar een man. Op die manier moeten jullie niet meer op zoek gaan in de stad, jullie kiezen hier gratis iemand uit en dan krijg je haar gegevens en kan je haar opzoeken. De snelste manier om getrouwd te geraken, geloof me.”
“Interessant,” mompelde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “die wil ik wel eens bekijken. Laat maar eens zien wat voor vlees je op het bord hebt.”
“Maar dan moet je me wel eerst 10 goudstukken geven, edele heer. Het kiezen is gratis, maar het bekijken niet hé.”
“Ah zo, we hebben met zo iemand te doen. Man toch, ga weg of ik rijg je op mijn zwaard en wie gaat me dan tegenhouden om naar het bord te kijken?”
“Daar heb ik over nagedacht, edele heer. Alles staat er in code op. Zonder mijn hulp ben je niks.”
De man glimlachte maar Eddie en Frank maakten aanstalten om verder te rijden.
“Halt halt, omdat jullie er vredelievend uitzien… mogen jullie voor 5 goudstukken alles bekijken. Deal?”
Nu begon de nieuwsgierigheid toch wel de bovenhand te halen en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard besloot om toch maar 5 goudstukken te geven. Meteen zwierde de man het doek van het grote bord en ze zagen enkele tientallen heel onduidelijke tekeningen van vrouwen.
“Franky boy, volgens mij zijn we hier zwaar in ‘t zak gezet. Gaan we daar iets aan doen?”
De man keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard met grote ogen aan en voelde de bui al hangen. Unlucky Frank had zijn zwaard getrokken en stapte dreigend op de man af.
“Geef onze goudstukken terug, vuile oplichter” riep hij de man toe, “of…”
Waarop Unlucky Frank struikelde over een grote steen en met zijn zwaard voor zich uit tegen de man botste. Zijn zwaard doorboorde diens borstkas.
“Oeps,” verontschuldigde Unlucky Frank zich, “sorry man, dat was niet echt de bedoeling. Maar je hebt toch niet lang moeten lijden hé.”
“Manmanman toch, wat ben je toch een ongelooflijke klungel hé Franky. Gelukkig heeft niemand ons hier gezien. Kom, we vernietigen het bord en begraven die pummel. De wereld is toch weer een oplichter kwijt. Maar jij moet toch eens wat beter gaan opletten hoor, de één of andere keer ga je jezelf nog eens pijn doen.”
Korte tijd later reden onze vrienden de stad binnen op zoek naar een goede herberg en waren ze het voorval al helemaal vergeten.