Heaven can wait

“Eigenlijk ben je toch wel een knappe vent, vind je ook niet Eddie?”
Zoals zo vaak was hij tegen zichzelf aan het praten. Hij was echt wel ijdel, dat gaf hij graag toe. Voor hem was het heel belangrijker dat mensen naar hem keken. Hij wilde de aandacht trekken, wilde dat mensen hem bewonderend aankeken. Zijn sportieve maar toch modieuze look, het perfecte kapsel en altijd glad geschoren. Het kostte hem elke dag dan wel wat extra tijd, maar dat nam hij er graag bij. Voor Eddie was het geen probleem om ’s morgens een half uurtje vroeger op te staan zodat hij er weer betoverend uitzag.
Net als vandaag dus. Het was ook wel een speciale dag, want hij had een belangrijke afspraak. Eindelijk had hij die belangrijke afspraak. Tegen alle verwachtingen in had hij 3 volle weken nodig gehad om haar mee te krijgen voor een afspraakje. Gezien zijn gemiddelde tijd ongeveer een half uurtje was, een eeuwigheid. Ongelooflijk hoeveel moeite hij dit keer had moeten doen, maar ze was het allemaal waard.
Hoopte hij.
Hij keek even naar de klok en besloot een laatste inspectie te doen. Toch maar even kijken of alles in orde was, zo kon hij meteen even zichzelf wat kalmeren. Onbewust voelde hij de zenuwen opkomen.
Enkele meters verder drong het tot hem door. Verschrikt keek hij om en zag zichzelf in de zetel zitten. What the fuck… hij strekte zijn handen voor zich uit om ze te bekijken, maar waar zijn handen en armen hadden moeten zijn, was niks. Hoe kan dat nu? Hij keek toe hoe hij in de zetel zat. Helemaal opzij gevallen, zijn ogen open, zijn mond open, kwijl dat langs zijn mondhoek naar beneden droop.
Voorzichtig bewoog hij richting zijn lichaam. Hij probeerde het aan te raken, maar voelde niks. Snel draaide hij zich naar de telefoon, probeerde de hoorn op te nemen maar raakte alleen lucht.
Fuck!
Wat was hier aan de hand? Zo meteen zou Astrid hier aankomen en hij lag hier te dromen in de zetel. Want dit kon toch alleen maar een droom zijn… toch? Vertwijfeling alom. Hij kon toch niet dood zijn… niet nu. Even wilde hij zijn pols voelen, maar het zou geen verschil maken. Hij kon toch niks voelen.
Paniekaanval.
Hij probeerde terug in zijn lichaam te kruipen, maar hoe doe je zoiets? Hij doolde rond in zijn woonkamer. Niet meer in staat om na te denken.
Toen ging de bel…