Enkele dagen geleden is mijn moeder geopereerd. Ze heeft een nieuwe heup gekregen nadat de oude er de brui aan had gegeven. De operatie is goed gelukt, alles verliep volgens plan en nu volgt binnenkort de revalidatieperiode. Alles in orde dus.
Alleen kan ik mezelf er niet aanzetten om haar te gaan bezoeken. Gisteren heb ik even met haar gebeld. Alles was in orde en natuurlijk moest ze even laten vallen dat het toch mijn plicht was even langs te komen. Voor mij een extra reden om niet te gaan.
Het was geen ‘warm nest’ waar ik ben opgegroeid. Ook al ben ik een ‘nakomelingetje’ en veronderstelt iedereen dat ik rotverwend ben. Alleen had ik de pech dat mijn voorganger de enige dochter was, de oogappel van moeder. Dus kon ik nooit iets goed doen, mijn zus was beter.
Nog steeds hoor. Als ik haar al eens bezoek dan hoor ik haar alleen vertellen over dochterlief en diens kinderen. Alsof de andere kleinkinderen er niet zijn. Voor de vorm vraagt ze wel hoe het met me gaat. Maar wat ik ook antwoord, ze begint toch meteen te vertellen over waar ze zelf mee bezig is en wat die ’succesvolle’ kleinkinderen nu weer gepresteerd hebben.
Via mijn broer blijf ik op de hoogte van haar situatie. Maar eigenlijk voel ik me veel meer betrokken bij de patiënten die ik dagelijks verzorg. Die waarderen mijn bezorgdheid tenminste.
13 reacties so far ↓
inne44 // 23 januari 2009 bij 7:49 pm |
mijn zoon is mijn alles,
mijn prins van mijn dromen… mijn oogappel, mijn eerstgeborene, mijn “bijna-doodgeborene” omdat deze moeder hem er niet uitgeperst kreeg met zijn meer dan vier kg
geen dag zonder dat ik me afvraag hoe met hem gaat…
vandepotgerukte // 24 januari 2009 bij 9:25 am |
Pijnlijk.
Was getekend
breeg // 24 januari 2009 bij 11:02 am |
@ Inne : Heb je nog een 2de kind? Vertel je dat 2de kind dan hoe slim je zoon is, hoe hard die kan werken en hoe lui die andere is, hoeveel meer succes je zoon heeft, hoe graag je die zoon hebt terwijl je dat nooit tegen dat andere kind zegt? Want zo ongeveer ging het er bij ons aan toe…
@ Vandepotgerukte : Dat mag je wel zeggen…
T // 24 januari 2009 bij 11:24 am |
Heeft ieder huisje/familie zo niet zijn kruisje? Mijn moeder verbrak om zware uitlopers van dit fenomeen contact met het ouderlijke nest. Mijn vader trotseert soortgelijke ‘verplichtigen’ als de jouwe, terwijl zijn oudere broer geprezen wordt in zijn luiheid om in de wagen te stappen om iets voor oma te doen. Ik heb wel een vrij goede band met oma, deels ook wel omdat ik heel wat uiterlijke eigenschappen van haar meedraag èn omdat het niet evident is om me te ‘overstoefen’ met boer neef. Maar ben ik blij dat onze pa en ons ma toch heel wat oppikten uit dit soort opvoeding en de (mis)prijzingen tussen hun spruiten nog vrij beperkt blijft. Hoewel er natuurlijk steeds wel een oogappel is (helaas… niet bibi
) 
inne44 // 24 januari 2009 bij 12:52 pm |
ik heb een tweede kind… een dochter, mijn evenbeeld…
de band is compleet anders, maar ik zie haar even graag (ik heb dan 2 oogappels zeker?)
ze tracht haar broer te evenaren en te overklassen in alles (en soms lukt haar dat ook!)
toch zijn ze onafscheidelijk en vormen één blok tegen alles en iedereen dat mij of één van hen twee bedreigt… niet in het minst tegen hun oma … mijn moeder… voor wie het nooit goed genoeg was, maar die heeft geleerd dat haar kleinkinderen hun moeder niet meer laten afbreken!
Tess // 24 januari 2009 bij 6:29 pm |
Zeer begrijpelijk.
Ik zou ook zo reageren, als het niet gemeend is, hoeft het voor mij niet.
Tess // 24 januari 2009 bij 6:30 pm |
Je kan het koud of gemeen noemen,
wel ik, ik noem het eerlijk.
Happy Genes // 25 januari 2009 bij 12:59 am |
@ Tess: bedoel je dat de moeder eerlijk is omdat ze de jongste afbreekt, afkeurt en de dochter openlijk verheerlijkt. Ik vind dat geestelijke mishandeling.
Mijn broer was/is ook de oogappel van mijn moeder. Zij heeft daar een betere band mee. Toch deed/doet ze haar best voor mij en brak zij mij niet af. Dat noem ik eerlijker.
Tess // 25 januari 2009 bij 10:25 am |
Nee ik vind het eerlijk van hem om niet te gaan.
breeg // 25 januari 2009 bij 12:07 pm |
@ T : Zoals je zegt, ieder huisje heeft zijn kruisje hé. Een verschil zal er altijd wel zijn, niemand is immers perfect. Maar het moet binnen de perken blijven hé…
)
@ Inne : Voila, dan heb je dus ongeveer hetzelfde meegemaakt als ik vroeger. Tussen jouw kinderen lijkt het gewoon een gezonde concurrentie (zo interpreteer ik het toch)
@ Tess : Bedankt voor je lieve woorden (ik had ze wel van de eerste keer goed geïnterpreteerd
@ Happy Genes : Tof van je ma dat ze je niet de hele tijd aan het neerhalen was. Maar het is wel een verhaal dat heel vaak terug komt, dat verschil maken tussen kinderen waar de ene alles goed en de andere alles slecht doet… jammer.
Happy Genes // 25 januari 2009 bij 2:24 pm |
@ Tess: Daarom dat ik om verduidelijking vroeg, ik dacht dat je naar de moeder refereerde. Voila, dat misverstand is weeral van de baan.
Margo // 25 januari 2009 bij 5:03 pm |
Mij achtervolgde de “haat” tov mijn moeder me al jaren. Ik was een ongewenst vierde kind, en dat voelde ik elke dag. In 1996 ben ik er mij op een avond naartoe geschoten en heb ik met veel geroep en geween mijn gal uitgespuwd, haar laten weten hoe ik me voelde en wat voor gevolgen haar koudheid had voor mij als volwassene. Het was op dat moment breken of plooien, het kon beide kanten uit. Het kon me niet schelen of dit een definitieve breuk zou betekenen, ik wou die slepende frustratie en dat verdriet voor eens en voor altijd uit mijn lijf en leven.
Het was een klap voor haar, ze had er geen idee van. Haar excuses waren oprecht, zo had ik haar nog nooit tegen mij weten praten. Ik deed mijn best te vergeven, te relativeren en ons nog een kans te geven…stond open voor haar belofte om het anders te gaan doen en me te zien als een dochter die haar aandacht en liefde nodig had.
Sinds dat moment werden we close. We konden alles bij elkaar kwijt, zij kon eindelijk haar eigen hart eens luchten, zij werd al gauw mijn steun en toeverlaat. We kregen de moeder-dochter-band die ik al die jaren zo ontzettend had gemist.
5 jaar later is ze plots gestorven aan een hersenbloeding. We hadden nog zoveel te doen samen, ik mis haar enorm, elke dag, al vier jaar lang. Ik ben wel content dat alles is uitgesproken toen ze nog leefde…dat betekent veel voor me en geeft me enige rust in mijn hart…
breeg // 25 januari 2009 bij 9:41 pm |
@ Margo : Een sterke en heel openhartige reactie. Wel goed dat jullie de lucht nog hebben kunnen uitklaren, alleen jammer dat jullie niet meer tijd hebben gekregen om van die ‘nieuwe’ moeder-dochterrelatie te genieten natuurlijk…