Misschien weet u het nog niet, maar ik ben echt wel koppig. Regelmatig hoor ik op mijn werk patiënten zeggen “de verpleegster doet dat zo…”. Soms luister ik naar wat ze zeggen en doe ik het dan ook maar zo. Soms toch…
Meestal heb ik meteen in mijn hoofd wat ik ga doen en hoe. Als de patiënten dan vertellen hoe hun vaste verpleegkundige de zorg doet, dan laat ik ze rustig uitspreken en leg ik hen uit waarom ik het anders doe. Want ik heb altijd wel een heel goede reden om het op mijn manier te doen… en als er geen reden is dan verzin ik er wel eentje. Maar ze krijgen altijd tekst en uitleg.
Die koppigheid heb ik trouwens altijd al gehad. Mijn oudste broer trouwde toen ik 3 jaar en half was. Maar mijn broer (en dit heb ik van horen zeggen) was degene die het meest voor me zorgde als peuter en dus was ik ongelooflijk kwaad op zijn aanstaande bruid. Die kwam mijn broer immers stelen. Toen hij trouwde werd er van mij verwacht dat ik de kersverse bruid een boeketje bloemen zou geven bij het verlaten van de kerk. Hier weet ik nog wel dat ik dat absoluut niet wilde doen. Moord en brand heb ik geschreeuwd en ik wilde het boeketje niet in mijn handen nemen. Er is zelfs nog een foto waar ik huilend de bruid wegduw…
Het boeketje werd door een dochtertje van vrienden afgegeven. Iedereen was boos op mij, maar dat kon me niet schelen.
Nu weet ik het wat beter te brengen en ben ik ook wel meer voor rede vatbaar, maar ik doe dingen nog altijd op mijn manier. Wat die schoonzus betreft… dat is later allemaal in orde gekomen. Ook zij is koppig dus we begrijpen elkaar 
5 reacties so far ↓
Tess // 27 januari 2009 bij 10:19 am |
Ocharme iedereen kwaad op zo een klein ventje dat zijn broer gewoon graag zag!
Koppig zijn, daar ben ik ook sterk in, tot genoegen van vriendlief. Wat? Ik geen gelijk? Dat kan niet.
inne44 // 27 januari 2009 bij 8:01 pm |
koppigheid bij trouwfeesten…
Ik had altijd al een hekel aan het intomen van mijn dikke haarbos… als kind haatte ik staartjes, of welke andere “inbinding”"ook.
Bij het huwelijk van mijn broer werd door de schoonfamilie hetgeweldige plan opgevat een hoed te dragen… en ik wilde niet… tot grote alteratie van mijn moeder, vond ik elk hoofddeksel idioot staan en weigerde ik steevast elke aankoop van zo’n idioot ding.
En nog steeds aanhoor ik de commentaar bij die foto’s “jij was zo koppig … ”
Maar mijn vader zei altijd “een ezel die zijn goesting mag doen, leeft met de helft van zijn eten…”
anna // 27 januari 2009 bij 10:40 pm |
Arme bruid:)
Ik zie mijn zoon dat ook nog wel doen eigenlijk. “Als ik dat wil dan mag ik dat” is zijn levensmoto
breeg // 27 januari 2009 bij 10:52 pm |
@ Tess : tja, we kunnen er ook niks aan doen dat we altijd gelijk hebben hé
@ Inne : Maar allé, jij kon er toch niks aan doen dat je geen mooi hoedje vond
@ Anna : dan ben ik toch niet de enige die dat al van kleinsaf had
Tess // 27 januari 2009 bij 11:42 pm |
‘t Is een vergiftigde gave hé, al die afgunst en onbegrip van de mensen dat het met zich meebrengt.