Laatst las ik in de krant dat de medische sector meer slachtoffers maakt dan het verkeer. Door medische fouten zouden meer mensen sterven dan door verkeersongelukken. Na wat ik de voorbije week hoorde, moet ik het ook nog echt gaan geloven.
Waar ik het verder niet over ga hebben is de patiënt die door zijn huisdokter een maand of 2 aan het lijntje werd gehouden en dan zelf maar naar specialisten ging om te laten vaststellen dat zijn overlevingskansen nu toch een pak minder zijn dan 2 maanden geleden.
Waar ik het wel even over wil hebben is het verhaal dat ik van mijn Ex hoorde. Een week of 3 geleden stelde de huisdokter een longontsteking vast bij de moeder van mijn Ex. Toen ze na 2 weken nog achteruit was gegaan, werd de huisdokter er terug bij geroepen. Net op tijd, zo bleek, want tijdens het huisbezoek kreeg moeder-van-ex een kleine hartaanval. Met ambulance en Mug naar spoedgevallen waar men er eerst nog erg licht over ging. “Kleine hartaanval, een paar onderzoekjes en overmorgen is ze weer thuis” zo klonk het op de afdeling spoedgevallen.
Een paar dagen later werd het een ander verhaal. De hartspecialist constateerde 2 dichtgeslibde hartaders en een bypass was levensnoodzakelijk. Gezien de leeftijd van moeder-van-ex (ongeveer 83 als ik het me goed herinner) was de operatie even levensbedreigend als niet opereren, maar er was geen keuze.
Ondertussen hoor ik u denken “amai, eerst een longontsteking en dan zoiets”. Nee hoor, zoals ik zelf meteen opmerkte tegen Ex (en de hartspecialist bevestigde dit de volgende dag toen ze het hem vroeg) was er nooit een longontsteking geweest. Het hart was 3 weken geleden al stilletjes de geest aan het geven en het vocht dat daardoor in de longen was achter gebleven, werd door de huisdokter als een longontsteking gezien. Een bijna-fatale fout.
De operatie zelf werd door de hartchirurg omschreven als uiterst kritiek, met een overlevingskans van 50%. ’s Avonds had Ex bijna ruzie met haar zus. Reden was een kinesiste die tegen zus-van-ex had gezegd dat het allemaal niet zo erg was, het was helemaal geen zware operatie en al helemaal niet levensbedreigend. Zoiets begrijp ik dus al helemaal niet. Als die kinesiste het dossier niet kent, dan moet ze haar grote mond houden, want door zoiets te gaan vertellen verlies je als familie toch alle geloof in die hele medische equipe. Of dacht ze die mensen zo gerust te stellen? Fout hoor. Als je verschillende verhalen hoort, wie moet je dan geloven? Net op een moment dat het heel erg belangrijk is dat je de chirurg vertrouwt, wordt dat vertrouwen ondermijnt door iemand die zomaar wat uit zijn nek lult.
Zoiets maakt mij dus kwaad. Zelf neem ik mijn job heel erg au sérieux en doe ik geen uitspraken waar ik niet zeker van ben. Wat je vooral nooit moet doen, is mensen blazen wijsmaken. Als je mensen gaat sussen met een verhaal dat het allemaal zo erg wel niet is, dan komen die uitspraken als een boemerang terug. Al je geloofwaardigheid is dan verdwenen.
Ondertussen is moeder-van-ex geopereerd, heeft ze de operatie overleefd maar is ze nog steeds niet buiten de gevarenzone.
5 reacties so far ↓
T. // 30 januari 2009 bij 1:07 pm |
Gatverdemme… Nu, ik zou liegen als dergelijke kemels mijzelf niet bekend zijn. En dan niet enkel op het medische domein, maar eveneens op een breed amalgaam van andere gebieden (of vanwaar dacht je dat de economische crisis kwam?) geleid door persoonlijke grootsheid boven gezond verstand en wat écht telt. Alleen zijn de gevolgen op medische aspecten net iets manifester… en des te aangrijpend.
Alles een beetje ok met de ex? Tof dat ze bij jou een luisterend oor vindt!
Overigens, altijd opletten met percentages die je oppikt in de krant
sneeuwkoningin // 31 januari 2009 bij 10:56 am |
brrr zeg!wetende dat ik binnen anderhalve week onder het mes ga…minder fijn vooruitzicht zeg!
elke // 2 februari 2009 bij 9:33 pm |
Ik denk dat we hier niet mogen vergeten dat dokters nog altijd mensen zijn die ook fouten kunnen maken. Akkoord, ik zou er ook niet mee kunnen lachen, mochten ze mijn kwaal verkeerd inschatten. Maar niet alles zal wel even simpel zijn, veronderstel ik.
Net zoals ze nu op die kap zitten van de psychiaters. Dit lijkt me zo mogelijk nog moeilijker in te schatten.
Anders is het natuurlijk met dokters die keer op keer fouten maken en hun titel niet waard zijn.
breeg // 2 februari 2009 bij 9:42 pm |
@ Elke : Je hebt gelijk wat de dokters betreft, en ik heb er geen probleem mee dat die een probleem verkeerd kunnen inschatten.
Het enige waar ik echt kwaad over werd was de kine die daar even de hele uitleg van de chirurg als “overdreven” ging omschrijven, want dat is heel erg onprofessioneel en eigenlijk gewoon dom. Die was haar titel eigenlijk ook niet waard.
elke // 3 februari 2009 bij 11:26 pm |
Euh, juist ja, ik had het de dag ervoor gelezen en de reactie laten rijpen in mijn koppeke. De reactie was dus duidelijk op iets wat vooral in mijn kopke was blijven hangen. Excuus.
Daarin heb je dus duidelijk en absoluut gelijk. Elk zijn vak, nietwaar.