Daarnet hoorde ik hier even “Stairway To Heaven” van Led Zeppelin en even dwaalden mijn gedachten af. Maar dan wel naar een ander nummer van “The Song Remains The Same” waarmee ik in het 4de middelbaar onze leraar godsdienst goed liggen had.
Die leraar godsdienst gaf ons tijdens zijn eerste les al meteen de opdracht om elke les te beginnen met een gedicht of liedje waarvan de tekst ons aansprak. Om beurten mochten we een gedicht of een lied kort inleiden en iedereen voorzien van de tekst en dan mochten we dat gedicht opzeggen of het lied volledig laten horen. Hij beloofde ons die liedjes niet te onderbreken maar we moesten dan wel onze eigen cassetterecorder meebrengen want onze klas had geen geluidsinstallatie.
Na enkele lessen (en onder andere “Child in Time” van Deep Purple en “2112″ van Rush) was die leraar het echter beu om al die lange liedjes te spelen. Vanaf toen moesten we hem de tekst op voorhand bezorgen en kon hij zijn veto stellen. Zijn manier dus om te vermijden dat we steeds weer liedjes brachten van meer dan 3 à 4 minuten. Toen het mijn beurt was, gaf ik hem de tekst van “No Quarter” van Led Zeppelin. Korte tekst, lang nummer… en blijkbaar was het nummer hem onbekend want hij gaf zijn toestemming. Voor weer eentje van een dikke 10 minuten
Jammer genoeg mochten we daarna alleen nog gedichten komen voordragen… en enkele lessen later is hij er helemaal mee gestopt omdat wij ons veto stelden en weigerden om nog gedichten te zoeken.
Vermits ik toch maar niks te horen krijg van Zijne Hoogheid Thomas Smith, ben ik zijn DVD maar zelf gaan kopen. Als revanche omdat hij mij geen exemplaar wilde toesturen heb ik wel de foto genomen met een duidelijke reflectie van de flits.
Gelukkig voor mij is die DVD meer dan zijn geld waard. Bent u een liefhebber van standupcomedy en ziet u de DVD liggen, aarzel geen seconde maar graai hem mee, spurt naar de kassa (voor iemand anders de DVD uit uw handen grist) en haast u naar huis. Lachsalvo’s verzekerd! Deze DVD is een absolute must voor alle liefhebbers van het genre.
En ook dit nog : als u denkt alles gezien te hebben op Canvas een tijdje geleden… vergeet het! Dan hebt u een groot deel al gezien, maar echt niet alles. Kopen die handel!
De film kreeg een onwaarschijnlijk hoog aantal oscarnominaties en dus was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt. Nu is er eigenlijk wel niet zo veel voor nodig om mijn nieuwsgierigheid te wekken, maar dat doet hier nu niks ter zake. Het was wel de reden dat “The curious case of Benjamin Button” hoog op mijn lijstje stond van films die ik graag wilde zien. Nu ik hem gisteren gezien heb, is hij van dat lijstje verwijderd natuurlijk.
Voor mijn part was hij die nominaties ook wel allemaal waard, zonde dat hij er maar 3 heeft gewonnen. Hoewel ik ook moet toegeven dat ik de winnende films nog niet heb gezien, dus tegen die tijd ben ik misschien toch van gedacht veranderd. Het is geen flitsende actiefilm maar een traag verteld liefdesverhaal rond het merkwaardige leven van Benjamin Button. Op uitzondering van de laatste 10 minuten was ik helemaal mee met het verhaal. Meermaals had ik wat problemen met vochtige ogen, maar ik ben dan ook een hopeloze romanticus. In elk geval was de film wat mij betreft zijn geld meer dan waard.
Alleen toch jammer dat het slot een beetje “wringt”… maar dat is alleen maar mijn persoonlijk gevoel natuurlijk.
“Wel Franky, dat heeft nu nog eens deugd gedaan hé man.”
“Dat mag je wel zeggen baas, slapen in een bed en dan kunnen ontbijten dat moeten we eens wat meer doen.”
“Gelijk heb je, maar we moeten verder op weg.”
“Zeg baas, wat staan die venten daar eigenlijk bij onze paarden?”
Nu zag ook Eddie de Ridder op het Zwarte Paard dat er enkele mannen rond hun paarden stonden. Fronsend keek hij Unlucky Frank aan. Dat zag er niet zo best uit. Zou er iets met zijn trouwe ros aan de hand zijn?
“Gegroet heren,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard met luide stem, “is er iets aan de hand met onze paarden?”
“Gegroet edele heer,” sprak de grootste van de 3 mannen, “eigenlijk niet… het is te zeggen. Jullie paarden zijn kerngezond maar we hebben wel een benenslot moeten leggen. Dat hebben we nu net gedaan en als jullie verder willen dan moeten jullie jammer genoeg eerst een boete betalen.”
“Een boete betalen?” brieste Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “Wat denken jullie wel? Waarom zou ik, Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, een boete moeten betalen? Wie zijn jullie dan wel?”
De 2 andere mannen trokken hun zwaard toen ze hem zo tekeer hoorden gaan.
“Jullie zijn vreemdelingen dus misschien kunnen we wel iets regelen,” suste de grote man, “maar hier moet je betalen om je paard te parkeren en jullie zijn de parkeermeter vergeten.”
Niet begrijpend keken Unlucky Frank en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard elkaar aan. Daar hadden ze nog nooit van gehoord.
“Wat is dat nu weer, een parkeermeter?”
“Kijk daar even achter jullie,” zei de grote man terwijl hij naar een huis wees, “daar woont Mathilde en zij is de meter van alle parkeerplaatsen hier. Als je hier in de stad een parkeerplaats koopt dan ben je daar peter of meter van. Zij heeft alle parkeerplaatsen hier gekocht en daarom noemen we haar de Parkeermeter. Jullie moeten haar dus de boete betalen anders krijgen jullie deze paarden niet mee.”
Met grote passen liep Eddie de Ridder op het Zwarte Paard naar de Parkeermeter.
“Wie denk jij wel dat je bent om mijn paard zomaar vast te leggen met een benenslot?”
“Rustig aan edele heer,” probeerde ze hem te sussen, “ik zie dat jullie vreemdelingen zijn. Jullie hebben het verkeersbord niet gezien omdat het gisteren te donker was toen jullie arriveerden. Maar van zonsopgang tot zonsondergang moeten jullie hier betalen. Hoewel ik voor deze ene keer wel een speciale regeling kan treffen.”
“Een regeling? Wat voor regeling zou dat dan wel zijn?”
“Jouw vriend hier,” zei de Parkeermeter terwijl ze naar Unlucky Frank wees, “dat vind ik een heel knappe en viriele man. Geef me hem voor enkele uren en jullie mogen vertrekken zonder verder te betalen. Beschouw het als een waarschuwing.”
Het duurde even voor het doordrong tot Eddie de Ridder op het Zwarte Paard. Hij keek opzij naar Unlucky Frank en zag diens ogen al blinken.
“Zozo Franky Boy,” zuchtte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “ik denk dat jij je zal moeten opofferen om onze paarden te redden. Denk je dat het je zal lukken?”
“Baas, iedereen moet zichzelf op tijd en stond wegcijferen en zich opofferen. Vandaag is het mijn beurt. Maar wees gerust, ik zal mijn uiterste best doen om deze missie met succes af te sluiten.”
“Het is allang goed. Je zou veel geloofwaardiger zijn als je wat minder zou staan glunderen. Haast je maar zodat we onze reis kunnen verder zetten.”
Met zijn borst vooruit stormde Unlucky Frank het huis van de Parkeermeter binnen terwijl Eddie de Ridder op het Zwarte Paard afdroop naar de herberg.
Enkele uren later kon Unlucky Frank zijn missie met succes afsluiten en waren ze op weg naar hun volgende bestemming.
Eigenlijk wist ik een maand geleden niet dat ze bestonden, maar ik heb dit jaar meegestemd voor de Brit Awards. Woensdagavond zijn ze uitgereikt en blijkbaar heeft mijn stem zijn werk gedaan, want het groepje dat mijn stem kreeg heeft de “Brit for Best Live Act” gewonnen…
Waarschijnlijk weet u het niet, maar ik heb 3 broers. Alle drie zijn ze veel ouder en waren ze al getrouwd voor ik halfweg de lagere school was. Alleen de middelste van de drie was nog vroeger weg. Hij wilde verpleging gaan studeren en is daarvoor naar Nederland getrokken. De stages die hij moest doen om zijn diploma te behalen werden daar immers betaald aan de studenten (hier in België krijgt de school die vergoeding) en zo kon hij zijn verblijf en studies betalen zonder dat mijn ouders moesten bijleggen.
Nu is het altijd wel een rare geweest hoor, die broer van mij… laat ik hem J. noemen vanaf nu. Dit heb ik van horen zeggen (want zelf was ik toen nog niet geboren), maar toen hij klein was, was zijn geliefkoosde spelletje “priestertje”. Enkele vriendjes mochten dan meespelen en dan was hij de priester die de mis deed… met preek en al. Dat preken is trouwens altijd een hobby van hem gebleven. Je kan met hem geen gewoon gesprek doen, hij moet altijd weer een hele preek kunnen afsteken. Misschien was hij beter politicus geworden…
Hij was ook verre van mijn lievelingsbroer. Eigenlijk was ik altijd bang om met hem alleen te zijn, want een kruisverhoor afnemen was een andere bezigheid waar hij sterk in was. Als ik met hem alleen was dan begon hij vragen te stellen en bleef dan doordrammen tot je antwoord gaf en dan begon hij heel erg uit de hoogte te doen. Dan ging hij effe vertellen wat ik verkeerd deed en waarom. Zo leerde ik al heel snel dat ik best niet tegen hem vertelde dat ik geen vriendinnetje had, want dan begon hij meteen uit te leggen wat ik verkeerd deed en kreeg ik wat versiertruukjes van hem. Of om het kort samen te vatten : hij is een nog veel ergere betweter dan ik ben
Ondertussen is hij enkele jaren geleden voor de derde keer getrouwd. Zijn huidige vrouw leerde hij kennen toen hij zijn nieuwe studies aanvatte… hij wilde predikant worden. Zij gaf er les en is ondertussen gepensioneerd. Ze trouwden (hij is ook haar derde man, dit terzijde) en besloten samen een huis te kopen. Maar er zit al een dik haar in de boter. Gezien de frequentie van zijn bezoeken aan België wist ik al dat het daar niet helemaal in orde meer was. Zo was het de vorige 2 keer ook, als het goed gaat met hem dan hoor je er niks van. In het andere geval dan staat hij elke week in België bij ons moeder.
Nu is zijn probleem dat hij getrouwd is met een “vrouw die slimmer en rijker is”. Naar zijn gevoel is dat het probleem. Het huis dat ze samen kochten is te groot en te duur. Hij kan net rondkomen met zijn inkomen om zijn deel van de lening te betalen en zijn deel van de onderhoudskosten te dragen. Maar dan is alles ook op. Zijn vrouw heeft dan nog heel wat over, maar daar is hij niks mee natuurlijk. Bovendien doet ze helemaal niks thuis. Hij kookt, hij poetst, hij wast en strijkt en hij gaat ook nog fulltime wandelen. Zij is gepensioneerd en doet niks, ligt wat in de zetel, houdt zich wat bezig met schilderen en dat is het. Toen hij laatst een week in België kwam logeren, kreeg hij na een dag of 5 een smsje van haar. Niet om te zeggen dat ze hem miste… maar om te zeggen dat ze honger had. Echt waar. Zelf lag ik onder tafel toen ik het hele verhaal te horen kreeg. Vooral omdat J. de relatietherapeut kwam spelen toen een andere broer van mij besloot bij zijn vrouw weg te gaan. Toen kwam hij vertellen wat ze fout deden en waarom mijn andere broer terug bij zijn vrouw moest komen.
Natuurlijk is het probleem niet dat hij getrouwd is met iemand die slimmer en rijker is. Hij zat immers zelf mee aan tafel toen dat huis gekocht werd. Hij is gewoon dom geweest en heeft nagelaten om er voor hun huwelijk met haar over te praten. Ook over de verdeling van de huiselijke taken. Als hij daar een probleem mee heeft, waarom praat hij er dan over met mijn oudste broer? Dat moet hij met haar bespreken. Al die tips die hij mij gaf, die hij mijn andere broer gaf… van zodra het over zijn leven gaat dan vergeet hij die allemaal.
Bij deze wens ik hem veel sterkte. Voor hem hoop ik dat hij zijn eigen lessen eens in de praktijk brengt. Ondertussen heb ik mijn schrik wel overwonnen om hem tegen te komen… op al zijn kritieken moet ik maar 1 enkel zinnetje antwoorden : “kijk eerst eens naar uw eigen leven”.
De titel van mijn vorige post was eigenlijk erg goed gekozen. Het was immers voor vele passanten hier op deze blog waarschijnlijk een serieuze teleurstelling erop terecht te komen. Met tientallen vielen ze hier binnen, op zoek naar de antwoorden op de vragen die ik citeerde uit de valentijnskwis. Allemaal googleden ze de vragen op zoek naar een correct antwoord. Of naar meer uitleg… who knows?
Eigenlijk was het compleet overbodig om op zoek te gaan naar de antwoorden. Je moest gewoon de vragenlijst invullen, dan kreeg je de score met de juiste antwoorden… waarna je de kwis gewoon nog een keertje opnieuw kon gaan doen. Als het dan toch zo belangrijk is om de zaak foutloos in te vullen, neem dan toch de simpelste weg.
Tussendoor vind ik een kwisje wel eens leuk om doen. Een jaar of 20 geleden hebben we het ook regelatig in de streek gaan doen met onze vaste vriendenkliek. Zo’n kwisavond waarbij het er ons om te doen was om (ingeval we het antwoord niet wisten) op zijn minst een zo origineel mogelijk antwoord te geven. Een keer of 2 zijn we toen ook Ben Crabbé tegengekomen, maar die deed mee om te winnen. Die ambitie hebben we nooit gehad, hoewel we ons altijd weer ongelooflijk goed amuseerden. Af en toe zelfs redelijk hoog geëindigd ook.
Gelukkig is die Valentijnskwis ondertussen afgesloten. Het gedrum om mijn blogje te kunnen lezen is dus terug gedaan
Op de site van mijn favoriete krant is er een valentijnskwis, getiteld “Test je seks-IQ”. Je kan er de seksbijbel van Goedele Liekens winnen als je meedoet. Kwisjes en testjes vul ik graag in, en dus klikte ik snel verder naar de vragenlijst.
Alleen waren die vragen een tegenvaller. Want vragen als “In welk land worden verhoudingsgewijs het meeste orgasmes bereikt?”, “Hoe lang duurt het langst geregistreerde orgasme bij de vrouw?”, “Hoe lang is het langst geregistreerde schaamhaar?” en “In welk land wordt het meest gevreeën?” horen naar mijn bescheiden mening meer thuis in het Guinnes Book of Records. Vragen als “Hoe begroeten de mannen van de Walibri-stam in Centraal-Australië elkaar?”, “Wat is de gemiddelde snelheid van een zaadcel?” en “Hoeveel procent van de vrouwen verkiest chocolade boven seks?” zie ik dan weer eerder bij een spelletje Trivial Pursuit terecht komen.
Wat ik nu wel weet, is dat een gemiddelde Vlaamse man ongeveer 43 euro uitgeeft op een eerste date. Als ik in de toekomst nog eens een date heb dan weet ik dus dat ik met 50 euro genoeg geld bij heb. Met een 15/20 heb ik een score afgeleverd die ik zelf heel goed vind. Foute antwoorden gaf ik op de vragen “in welk land wordt het meest gevreeën?”, “Wie masturbeert het meest?” (dat blijken de Zwitsers te zijn), “Wat is de gemiddelde snelheid van een zaadcel?”, “Hoe lang duurde het langst geregistreerde orgasme bij de vrouw?” en “Hoe lang is het langst geregistreerde schaamhaar?”. Gokken is nu eenmaal nooit mijn sterkste kant geweest…
Soms brengt het wel eens wat extra bezoekers met zich mee als je een recensie plaatst. Zo schreef ik op 4 oktober een verslag van het optreden van Thomas Smith. Hij nam er zijn DVD op (een groot deel daarvan kon u vorige vrijdag bewonderen op Canvas) en eigenlijk was dat gewoon een supergoed optreden. Zo vermeldde ik ook in het verslagje en het bookingskantoor waar je Zijne Godheid (zoals we Thomas Smith ook kunnen noemen ) kan terugvinden vond mijn verslag leuk genoeg om er een link te plaatsen, hier vind je dat kantoor en die link. Volgens WordPress hebben er ondertussen ongeveer 60 mensen die link gebruikt (of één persoon heeft er al 60 keer op geklikt, dat kan ook natuurlijk).
Nu komt dus ook die DVD van Zijne Godheid op de markt… en bij deze stel ik mij ter beschikking om een recensie van die DVD hier neer te poten. Het enige wat ik vraag is dat u die DVD naar mij toe stuurt (mijn adres krijgt u als u mij een mailtje stuurt) en dan staat hier uiterlijk de volgende dag een heel ‘objectief’ verslag van die DVD.
Als ik die DVD zelf moet gaan kopen… tja dan kan ik natuurlijk niet garanderen dat het een positief verslag zal zijn. Dan zou het wel eens kunnen dat geen enkele van mijn lezers (geen van de 5) die DVD daarna nog zal gaan kopen.
Kort samen gevat : stuur mij gewoon die gratis DVD (waarom denk je trouwens dat ik hier spreek over Zijne Godheid… slijmen hé ) en je kan op je site een link zetten naar dat ‘objectieve’ verslag op mijn blogje…
Vermits ik toch maar niks te horen krijg van Zijne Hoogheid Thomas Smith, ben ik zijn DVD maar zelf gaan kopen. Als revanche omdat hij mij geen exemplaar wilde toesturen heb ik wel de foto genomen met een duidelijke reflectie van de flits.
