Gezinsuitbreiding

De bevalling is goed verlopen. Na weken broeden, zijn de kleintjes er eindelijk…

Even terug in de tijd…

Daarstraks waren ze even op televisie. Het was een liedje uit de periode dat ik voor het eerst een “liefje” had. We schrijven 1979, ik was 14, ze heette Carla en verder dan handje vasthouden ging het niet. Zoals hier al gezegd, ik ben een laatbloeier hé

Geniet even mee van een stukje nostalgie…

Bedenking

Zo’n 2 jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met het blogwereldje. Na een lange verkenningsronde waren er enkele blogs die mijn aandacht bleven trekken. Het duurde dan nog een hele poos voor ik begon te reageren, maar ik ben dan ook nogal een verlegen jongen. Ook in het echte leven zal ik nooit iemand zomaar aanspreken. Tenzij ik aan het werken ben, dan krijg je mijn alter ego “de zelfzekere verpleegkundige” voor je neus. Alsof ik dan een acteur ben die een rolletje komt spelen.

Maar het ging over het bloggen. Als je al lange tijd het reilen en zeilen van een collega-blogger volgt dan is het wel erg spijtig als die besluit te stoppen. Het voelt dan bij mij zo’n beetje als een vriend die tegen me zegt “kijk Breeg, toen ik in de put zat wegens die of die reden vond ik het leuk dat je met me meeleefde. Je vriendelijke woorden hebben me veel deugd gedaan. Maar nu heb ik iemand gevonden waarbij ik alles kwijt kan en dus heb ik je eigenlijk niet meer nodig. Salut en de kost… het beste nog in je verdere leven”.

Zelf heb ik me er vroeger ook wel schuldig aan gemaakt in het echte leven. Toen ik Ex leerde kennen en een relatie met haar begon, heb ik zowat mijn volledige vriendenkring laten vallen. Ik had immers mijn vriendin, en zij kon niet zo best opschieten met die vrienden van me. Stom van me natuurlijk, dat besef ik nu ook wel.

Langs de andere kant kan ik die collega-bloggers best begrijpen. We zijn hier allemaal bezig met het vertellen van een verhaal. Als dat verhaal rond is, dan stopt het natuurlijk. Alleen blijft het natuurlijk wel jammer, want bij mij laten ze toch wel een leegte achter. Het deed me even nadenken over deze blog en ook de vorige, waar ik mijn eerste stappen zette. Het nalezen van die eerste blog deed me ertoe besluiten om zowat alles te schrappen wat ik daar over mezelf had geschreven. Veel teveel gezaag en gejammer. Hopelijk klinkt het hier allemaal wat opgewekter… want mijn verhaal is nog lang niet rond.

Gezag

In de loop van de week liet mijn werkgever zich van zijn beste kant zien. Er werd een kwisavond georganiseerd waar alle collega’s mochten deelnemen in ploegen van maximum 6 personen. Onze werkgever was zo vriendelijk ons te voorzien van hapjes en drankjes. Heel veel hapjes en drankjes trouwens. Er werd niet op een fles wijn gekeken. Het was de eerste keer dat ik mee kon doen en ik zal er volgend jaar zeker en vast weer bij zijn.

Onze ploeg heeft het trouwens heel erg goed gedaan want we zijn mooi 3de geworden. Vooraf vroeg er een collega of ik eigenlijk een probleem heb met mijn collega’s. “Jij bent altijd erg stil en doet zelden iets samen met de anderen”, zegde ze. Tja, ik ben nu eenmaal een rustige en stille jongen . “Ik probeer werk en privéleven gescheiden te houden,” legde ik uit, “daarom doe ik in mijn vrije tijd zo weinig mogelijk met mijn collega’s. Bovendien heb ik geen hobby die ik samen met collega’s kan doen.”

Ze begreep het wel en de andere 2 ploeggenoten (onze ploeg bestond uit 4 personen) luisterden aandachtig en knikten instemmend. Blijkbaar had ik het echter allemaal wat te duidelijk uitgelegd. De 3de prijs was immers een vivabox, tapas voor 6 personen. Dat hoorde ik pas de volgende dag want ik had de prijsuitreiking niet afgewacht en was meteen vertrokken. De volgende dag kreeg ik telefoon van één van mijn ploeggenoten die me vertelde wat onze prijs was. Om er dan meteen aan toe te voegen dat zij en een andere ploeggenoot hun aandeel in de prijs wel wilden afstaan.

“Hoezo afstaan?” vroeg ik verbaasd, “waarom dan?” Bleek dat ze dachten dat ik toch niet met hen wilde genieten van de tapas… Heb ik dus even moeten uitleggen dat ik het geen probleem vind om met hen te gaan eten, alleen ben ik niet van plan dat elke week of elke maand te doen. Toen begrepen ze het al wat beter en meteen werden er al plannen gesmeed om binnenkort een avondje op stap te gaan met onze vivabox in handen.

Volgende keer zal ik misschien toch maar wat minder gezag in mijn stem leggen als ik iets uitleg

Nagenietend

De hele tijd loop ik erover te twijfelen, maar ik ga het verslagje hier toch maar neerpennen. Ook al interesseert zich hier niemand voor de film, ik heb genoten van “Flight 666″. Maar ik behoor dan ook tot het doelpubliek. Het was vooral het verslag in Humo dat mij ertoe aanzette dit hier neer te schrijven. Daar was (godb) er niet over te spreken dat er in de film geen geruzie zit, dat er geen kwaad woord over de collega’s wordt gezegd.Het is ook niet te vergelijken met “Some kind of Monster” zoals hij dat deed. Toen Metallica die documentaire liet maken hebben ze maanden lang niks gedaan, geen optredens, geen nieuwe nummers, niks. Hier werd een metalband gevolgd die op 6 weken tijd de wereld rond vliegt en overal concerten geeft. Dan heb je geen tijd en energie over om ruzie te maken.

Hij vond het ook spijtig dat de rellen in Colombia niet weergegeven werden. Alleen zaten die wel in de versie die ik gezien heb. De duizenden fans die daar geen ticket hadden zijn door de lokale overheid zwaar aangepakt met bereden politie en wapenstok. Dat waren de rellen waar de overheid het over had en die heb ik wel degelijk gezien.

Het is misschien jammer dat een heavy metal band bestaat uit brave huisvaders die hun vrouw en kinderen mee nemen op toernee en ook nog goede vrienden zijn. Als deze documentaire begin jaren 90 was gedraaid dan had je waarschijnlijk een heel ander beeld gekregen. Toen was het zware crisis in de groep maar sinds de terugkeer van zanger Bruce Dickinson en gitarist Adrian Smith draait de machine weer als nooit tevoren. Veel discussies zijn er ook niet binnen de groep want er is maar één persoon die de koers bepaald. Dat is bassist Steve Harris en die had half de jaren 70 een beeld van een groep die hij ging oprichten en dat beeld is hij altijd trouw gebleven. Dat is de kracht van de groep, ze zijn wel geëvolueerd door de jaren heen maar volgen nog altijd hun eigenzinnige koers. Nooit worden er toegevingen gedaan naar media toe, hun succes is gebaseerd op extreem intensief rondtoeren en heel hard werken.

De film is voor mij meer een ode aan de schare ongelooflijk trouwe fans die ze hebben. Prachtig om zien hoe overdreven het heel vaak is. Zoals de priester met zijn 130 Iron Maiden-tattoos, of het Japanse meisje dat zei “I want to be daughter of Steve Harris, yes”. Of de man van Costa Rica wiens beste vriend zijn ontslag had gegeven om het concert bij te kunnen wonen. Het meest aandoenlijke moment was de fan die stond te wenen omdat hij een drumstick van Nicko McBrain had weten te vangen. Hij hield die voor zijn borst en bedankte god alsof hij net 100 miljoen euro met Euromillions had gewonnen.

Verder kregen we prachtige beelden te zien van de optredens. Heel vaak vanop het podium gemaakt zodat je het indrukwekkende publiek kan zien. De film was voor mij dus meer dan zijn geld waard en ook de DVD zal ik me volgende maand gegarandeerd aanschaffen. Een concert van Iron Maiden, en ik heb er zelf 4 gezien, is altijd weer een erg spectaculair feestje waar de band het beste van zichzelf geeft en dat hebben de filmmakers heel mooi in beeld gebracht.

3de keer

Een tijdje geleden had ik het hier over mijn broertje J. (wij spreken over “onzen ollander”). Hoe het toch wel niet al te best liep met zijn nieuwe vrouw. De kogel is nu door de kerk (heel toepasselijk ook vermits zijn vrouw predikante is en hij het wilde worden ) en hij zal nu dus voor de derde keer gaan scheiden. Jammer. Heel erg jammer.

De volgende keer dat ik mijn moeder zie, weet ik dus al wat het gespreksonderwerp van de dag zal zijn. Waar de (binnenkort ex-)vrouw van J. tot voor kort heel dicht bij een nominatie tot heiligverklaring zat, zal het nu heel wat anders zijn. Al haar mindere kantjes zullen de revue wel passeren. Want zo gaat het er altijd aan toe bij moederlief. De exen van de kinderen gaan zonder pardon meteen in het verdomhoekje. Het zal voor de rest van haar leven verboden zijn om daar nog ooit iets goeds over te zeggen. Want dat kan niet. Iemand die gescheiden is van één van haar kinderen, die deugt niet. Zo simpel is het.

Daarom vertel ik haar elke keer als ik haar zie wat over mijn ex. Altijd positieve dingen, desnoods verzin ik ze wel. Gewoon om haar te treiteren, want ik zie heel duidelijk dat ze het er heel moeilijk mee heeft. Ze zal er ook nooit op ingaan, maar gewoon iets over één van de kleinkinderen gaan vertellen. Haar oogkleppen werken dus nog altijd heel erg goed.

Maar ondertussen heb ik wel te doen met J. natuurlijk. Zijn leven is nog veel slechter gelopen dan het mijne. Voor de derde keer aan het scheiden, hij is de gerechtskosten die zoonlief maakte nog mee aan het betalen en mag ook nog mee opdraaien voor de schulden die de ex-man van dochterlief heeft gemaakt. Daar zit hij dan met al zijn mooie theorieën…

Crisiberaad

Groeipijnen. Zelf begin ik meer in de richting van ouderdomskwaaltjes te gaan, nu ik de pensioenleeftijd met rasse schreden begin te naderen. Hoewel ik mezelf zo niet zie, het was de observatie van een collega-blogger wiens opinie ik ten zeerste waardeer. Ik voel me terug een puber van 19, mijn social skills lieten immers wat op zich wachten, die voor het eerst verliefd is. Maar die nieuwe, pas ontluikende relatie brengt ook wel groeipijnen met zich mee.

De eerste grote botsing is dus achter de rug. Vertrouwensissue. Zij heeft problemen met het vertrouwen van mensen, ik met mensen die me controleren omdat ze me niet vertrouwen. Het botste zwaar, even stond alles op de helling. Maar op zo’n momenten moet je dan geluk hebben met de vrienden die je hebt. Voor haar was het haar ex-mentor die nu een goede vriendin is geworden. Het hielp haar om alles op een rijtje te zetten.

Zelf had ik een lange babbel met een collega-blogger. Ze hielp me terug overeind, want het was toch wel een harde (figuurlijke) smak. Daardoor kon ik ook alles op een rijtje zetten. Bloggen werkt dus niet alleen therapeutisch, zo once in a while leer je hier ook échte mensen kennen. Die dan mee onder de oppervlakte willen helpen zoeken naar diepere wortels van problemen. Waarvoor mijn dank, hopelijk kan ik het nog eens goed maken met een wederdienst.

Daarna lukte het Debby en mij wel om de zaak uit te praten. Alles weer bijgelegd, alle plooien glad gestreken. Belangrijk voordeel is dat ze, net als ik, nogal rustig is van nature. Geen van beiden beginnen we te roepen bij meningsverschillen maar luisteren we naar de mening van onze partner. De eerste crisis hebben we zonder kleerscheuren overleefd. Integendeel zelfs. We zijn er sterker uitgekomen.

Met een beetje (veel) hulp van onze vrienden…

Snelheid

Bijna had ik mijn oude record scherper gesteld. Jammer genoeg kwam er vanuit het niets nog een meneer vragen hoeveel korting hij kreeg op de schoenen van 30 euro waar 10% korting op was. Tssss. Daardoor kostte het me dus bijna 5 minuten om nieuwe schoenen te kopen en sokken te vinden. Het vinden van de sokken duurde ongeveer even lang als het vinden van de sokken. Doe het maar eens na, in een grote bak waar de overgrote meerderheid geschikt is voor maat 40-43 en ik die 2 pakjes 43-46 moet vinden. Bijna zo moeilijk als de naald in de hooiberg.

Maar kom, ik heb dus nieuwe schoenen. Gisteren arriveerde ook mijn nieuwe t-shirt. Voor het eerst heb ik ook eens iets online gekocht. Volgende week dinsdag ga ik naar de cinema en ik wilde voor die prent toch wel een geschikte outfit aanhebben. Niet dat er ook maar één enkele mens er interesse voor zou hebben, maar toch. Op de site zag ik een mooie en erg gepaste t-shirt. Enkel en alleen te koop via de officiële shop, vindt u het ergens in een winkel dan is het namaak. Dus heb ik mij nog net op tijd een leuke “flight 666″-t-shirt aangeschaft (zie foto). Een weekje na de bestelling was hij al in Belgenland. Nog net op tijd besteld trouwens, want hij is al uitverkocht.

In die film zitten trouwens ook wel enkele, misschien onverwachte, bekende namen. Gefilmd achter de schermen van de concerten. Hier is bijvoorbeeld Tom Morello van Rage Against the Machine…

Vragenlijst

Het was al een tijdje geleden, maar er werd nog eens een stokje naar mijn hoofd gesmeten. Omdat ik de laatste tijd nogal mijn hoofd in de wolken loop, heb ik het niet meer kunnen ontwijken… hier gaan we dus!

Wat op dit moment mijn obsessie is
Voor zover je van een obsessie kan spreken, is dat Iron Maiden. Het is al 28 jaar geleden dat ik de eerste keer een nummer van hen hoorde, maar om één of andere onduidelijke reden raakt hun muziek me. Dus heb ik alle full cd’s, nog enkele oude platen, enkele singles, een stuk of 10 bootleg-cd’s en 7 bootleg DVD’s, ben ik lid van de fanclub en verslind ik alle trivia die ik over hen hoor. Maar dat is dus al 28 jaar zo…

Wat ik nu draag
Zwarte sokken, jeans, grijze boxershort, zwarte t-shirt met lange mouwen die ik naar goede gewoonte heb opgerold.

Doe ik vaak een dutje?
Van zodra ik aan mijn 8ste werkdag op rij ben, doe ik ’s middags een kort middagdutje. Meestal niet langer dan een kwartier, maar het is genoeg om de batterij terug op te laden. Nooit op andere dagen.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was vorige vrijdag, de echtgenote van de patiënt die enkele uren voordien overleden was…

Wat ik zou willen veranderen
Dat mensen wat verdraagzamer zouden worden en niet zo vlug naar geweld grijpen. Op grote schaal zowel als op kleine schaal.

Wat ik vanavond eet
Pizza!

Mijn laatste aanschaf
Een koffiezet… de oude heeft het na 6 jaar intensief gebruik begeven. Die van den Aldi zijn dus nog zo slecht niet…

Naar welk geluid ik nu luister
Chris De Burgh met “I’m not scared anymore”

Favoriete weertype
Zonnig weer en bij voorkeur warm

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.
Tess… Het is me eigenlijk wel een waar genoegen om een stokje van je toegesmeten te krijgen. Ik kom heel erg graag lezen op je blog omdat je er een heel persoonlijk dagboek van maakt. Met zowel de hoogtepunten als twijfels en moeilijke momenten. Het vergt moed om dat hier op het net te smijten. Grote klasse dus, dat blogje van je.

Favoriete vakantieplek
Als het maar zonnig en warm is, ben ik meer dan tevreden. Maar Kreta wil ik absoluut nog eens terug zien. Net als Malta. En Tunesië. En…

Films die ik keer op keer kan bekijken
About Last Night

Favoriete theesmaak
Rozebottel met een stevige portie honing

Het boek dat ik momenteel lees
“Bones” van Jonathan Kellermann

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens
Al die chocolade… de enige reden dat ik uitkijk naar Pasen is dat ik overal chocolade eitjes krijg…

Wat is je doel?
Er voor zorgen dat ik een verschil kan maken in het leven van mensen. Dat mensen kunnen zeggen “toch wel fijn dat we Breeg kennen…”

Wat wil ik ooit nog doen?
Trouwen

Wat wens ik mijn kinderen toe
Kinderen heb ik niet en zal ik nooit hebben, maar ik zou ze vooral toewensen dat ze al het mogelijke moeten doen om hun dromen waar te maken en in zichzelf moeten geloven.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben
Degene die ik nu heb. Met alle gebreken inbegrepen. Het maakt mij de persoon die ik nu ben en daar ben ik meer dan tevreden mee. Met andere eigenschappen was ik iemand anders en dat wil ik niet…

Noem één van je kwaliteiten.
Geduld

Waar wacht ik op?
Debby… De laatste vraag uit deze lijst… Eigenlijk wacht ik niet echt op iets, ik streef naar een aantal dingen en daar werk ik voor

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Kenmerkend voor mij is dat ik heel graag in discussie ga en graag praat.

Einde van de lijst en dus smijt ik deze stok verder naar Tom, T en Sneeuwkoningin

Ecoterrorist

Een naam onthouden is een groot probleem voor mij. Vooral omdat ik geen vat heb op de namen die blijven hangen en degene die niet blijven hangen. In gesprekken ben ik er dan ook goed in geoefend om te vermijden mijn gesprekspartner met diens naam aan te spreken. Tenzij het echt goede vrienden zijn. Maar zelfs dan ontwijk ik het, waarschijnlijk omdat ik het nu eenmaal zo gewoon ben.

Zo kwam ik een tijdje geleden hier een man tegen waar ik nog schaak tegen gespeeld heb. Een jaar of 12 geleden was het, misschien zelfs nog iets langer geleden. De opening die we toen op het bord hebben gebracht dat wist ik nog, het openingstruukje dat hij gebruikte ook, ook dat hij de partij won, dat het in Wespelaer was. Maar zijn naam…. geen flauw idee.

Vanochtend stond er op het werk een DVD op van “De Kat”. Hebt u de jeugdreeks ooit gezien? Halverwege de jaren 70 werd ze uitgezonden. Het was mijn eerste held, die Kat. Achteraf bekeken was het eigenlijk de eerste ecoterrorist want hij saboteerde altijd die fabriek die afval aan het lozen was. Toen ik naar de televisie keek, wist ik meteen “hé, dat is die reeks rond De Kat”. Even keek ik naar het scherm, wees ernaar en zei tegen mijn collega “kijk, daar is Andrea!”. Na 34 of 35 jaar weet ik nog steeds dat die actrice de rol van Andrea speelde. Maar ze was dan ook mijn eerste kalverliefde. Waarschijnlijk de reden dat ik haar naam nog wist. De enige naam trouwens uit de hele reeks.

Het was ook de periode dat ik samen met mijn klasgenoten een vereniging opzette ter bescherming van het milieu. Thuis maakte ik de lidkaarten en ik was natuurlijk naast oprichter ook de voorzitter. Gaia avant la lettre

Toch leuk om zo eens iets terug te zien…