Nagenietend

De hele tijd loop ik erover te twijfelen, maar ik ga het verslagje hier toch maar neerpennen. Ook al interesseert zich hier niemand voor de film, ik heb genoten van “Flight 666″. Maar ik behoor dan ook tot het doelpubliek. Het was vooral het verslag in Humo dat mij ertoe aanzette dit hier neer te schrijven. Daar was (godb) er niet over te spreken dat er in de film geen geruzie zit, dat er geen kwaad woord over de collega’s wordt gezegd.Het is ook niet te vergelijken met “Some kind of Monster” zoals hij dat deed. Toen Metallica die documentaire liet maken hebben ze maanden lang niks gedaan, geen optredens, geen nieuwe nummers, niks. Hier werd een metalband gevolgd die op 6 weken tijd de wereld rond vliegt en overal concerten geeft. Dan heb je geen tijd en energie over om ruzie te maken.

Hij vond het ook spijtig dat de rellen in Colombia niet weergegeven werden. Alleen zaten die wel in de versie die ik gezien heb. De duizenden fans die daar geen ticket hadden zijn door de lokale overheid zwaar aangepakt met bereden politie en wapenstok. Dat waren de rellen waar de overheid het over had en die heb ik wel degelijk gezien.

Het is misschien jammer dat een heavy metal band bestaat uit brave huisvaders die hun vrouw en kinderen mee nemen op toernee en ook nog goede vrienden zijn. Als deze documentaire begin jaren 90 was gedraaid dan had je waarschijnlijk een heel ander beeld gekregen. Toen was het zware crisis in de groep maar sinds de terugkeer van zanger Bruce Dickinson en gitarist Adrian Smith draait de machine weer als nooit tevoren. Veel discussies zijn er ook niet binnen de groep want er is maar één persoon die de koers bepaald. Dat is bassist Steve Harris en die had half de jaren 70 een beeld van een groep die hij ging oprichten en dat beeld is hij altijd trouw gebleven. Dat is de kracht van de groep, ze zijn wel geëvolueerd door de jaren heen maar volgen nog altijd hun eigenzinnige koers. Nooit worden er toegevingen gedaan naar media toe, hun succes is gebaseerd op extreem intensief rondtoeren en heel hard werken.

De film is voor mij meer een ode aan de schare ongelooflijk trouwe fans die ze hebben. Prachtig om zien hoe overdreven het heel vaak is. Zoals de priester met zijn 130 Iron Maiden-tattoos, of het Japanse meisje dat zei “I want to be daughter of Steve Harris, yes”. Of de man van Costa Rica wiens beste vriend zijn ontslag had gegeven om het concert bij te kunnen wonen. Het meest aandoenlijke moment was de fan die stond te wenen omdat hij een drumstick van Nicko McBrain had weten te vangen. Hij hield die voor zijn borst en bedankte god alsof hij net 100 miljoen euro met Euromillions had gewonnen.

Verder kregen we prachtige beelden te zien van de optredens. Heel vaak vanop het podium gemaakt zodat je het indrukwekkende publiek kan zien. De film was voor mij dus meer dan zijn geld waard en ook de DVD zal ik me volgende maand gegarandeerd aanschaffen. Een concert van Iron Maiden, en ik heb er zelf 4 gezien, is altijd weer een erg spectaculair feestje waar de band het beste van zichzelf geeft en dat hebben de filmmakers heel mooi in beeld gebracht.